Δυσκολευόμαστε να πάρουμε ανάσα μέσα στον ασφυκτικό κλοιό της εξαθλίωσης στον οποίο μας περικλείει ολοένα και πιο σφιχτά ένα καθεστώς αγοραίας «ανάπτυξης». Βλέπουμε τα στοιχειώδη δικαιώματα σε μια αξιοπρεπή, ασφαλή και προπάντων ποιοτική διαβίωση να γκρεμίζονται καθημερινά και απροκάλυπτα, βάσει σχεδίου που μας υποχρεώνει να διανύουμε καθημερινά σε ολοένα και αυξανόμενες εργατοώρες, χωρίς την αντίστοιχη αύξηση των αμοιβών μας, έναν αγώνα δρόμου για τη διατήρηση μιας στέγης και των ελάχιστων πόρων επιβίωσης.
Αποξενωμένοι από το γίνεσθαι γύρω μας, αδιαφορούμε για την καταστροφή που συντελείται με τη συνέργεια ή την απάθειά μας όχι μόνο στην απαράμιλλη αισθητική του ανάγλυφου των τοπίων που μας περιβάλλουν αλλά και στις ισορροπίες που διαταράσσονται με τον αφανισμό ολόκληρων οικοσυστημάτων στις μολυνόμενες με τα απόβλητά μας και υπεραλιευόμενες θάλασσες και στα αποψιλωμένα από τους εμπρησμούς βουνά, όπου εγκαθίστανται υπέρμετρα αιολικά πάρκα στα μπαζωμένα ποτάμια. Αποδεχόμαστε μοιρολατρικά το πνίξιμο της ελευθερίας της σκέψης κάτω από τον σωρό των αποστηθισμένων πληροφοριών στα σχολειά των παιδιών μας αλλά και την απαξιωτική παρομοίωση των τόπων καλλιέργειάς της με μπακάλικα και τους φοιτητές που τα υπερασπίζονται με ληστές από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, που δρομολογεί την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση του αγαθού της γνώσης.
Αφήνουμε τον φόβο που διασπείρουν οι τρομολάγνοι τηλεπαρουσιαστές για κάθε αποκαλούμενο «έκτακτο» καιρικό φαινόμενο του χειμώνα ή του θέρους στην κατακαμένη και αθωράκιστη από κάθε αντιπλημμυρική ή αντιπυρική υποδομή χώρα να μας διαπερνά. Κωφεύοντας στις νηφάλιες φωνές της επιστήμης, που αναλύουν τους λόγους της κλιματικής κρίσης και προτείνουν λύσεις για την αντιμετώπισή της. Κλεινόμαστε με τον πρώτο χιονιά ή με την πρώτη καταιγίδα στα σπίτια μας, καταναλώνουμε σαν χαλαρωτικό χάπι στις διακοπές μας, όπου αποδιδράσκουμε με ρυπογόνα καράβια. Περιορίζουμε ή εκμηδενίζουμε αυτόματα τον χρόνο στον αναστοχασμό για την αναγκαία για την καλή κατάσταση του ψυχισμού μας απόλαυση της φύσης και την αναγκαία και για την υγεία μας προστασία της. Διακυβεύουμε το μέλλον μας.
«Η ανάσα του ωκεανού»
Η ομαδική έκθεση που γίνεται στο Μουσείο Ηρακλειδών με τον τίτλο «Η ανάσα του ωκεανού» πυκνώνει στον τίτλο της, μέσα σε μια φράση λυρική, μια αλήθεια επιστημονική: Το οξυγόνο που χρειαζόμαστε για να αναπνέουμε και ο ωκεανός το παράγει με τη φωτοσυνθετική δραστηριότητα του φυτοπλαγκτού του. Δένει την αισθητική εμπειρία τής Τέχνης με τον επιστημονικό λόγο των ομιλιών ειδικών ωκεανολόγων και άλλων και εκπαιδευτικά προγράμματα για μαθητές. Οι επτά καλλιτέχνες που συμμετέχουν στο δεύτερο μέρος της μας μεταφέρουν ο καθένας με το προσωπικό του ύφος την ευεργετική επίδραση του υγρού στοιχείου αλλά και τις ανησυχίες τους για την επαπειλούμενη αλλοίωσή του.
Η Θεοδώρα Βασιλειάδου μας βυθίζει στο απύθμενο γαλάζιο του βυθού του σημειώνοντας ως υπόμνηση τον ελλοχεύοντα κίνδυνο του λιώσιμου των πάγων. Ο Γιάννης Μακρίδης πλάθει τη θάλασσα με οικοδομικά υλικά και χρώματα, δείχνοντας με την απτή υφή της και τις θαμπές τονικότητες που της προσδίδει τη μόλυνση που υφίσταται. Η Μαρία Κορμπίλη και η Βιργινία Φιλιππούση τη δείχνουν με τον γκρίζο «αποχρωματισμό» της, παρασύροντάς μας η καθεμία με το δικό της εξπρεσιονιστικό ή μεταϊμπρεσιονιστικό ιδίωμα στην ανανεωτική δίνη των κυματισμών της.
Ο Χρήστος Λαζαράκης σχηματοποιεί, ενίοτε σκωπτικά θα έλεγα, τα φυτά που μας προσφέρουν το απαραίτητο για τη ζωή μας οξυγόνο. Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος μιλά με έναν τρόπο ειρωνικό και παιγνιώδη, συνδέοντας το γαλάζιο της θάλασσας με τα κολάζ από παιχνίδια για την απόδραση εκεί του «ψαριού που δεν του άρεσε το νερό», ενεργοποιώντας με τους ανοίκειους συνειρμούς του την κριτική σκέψη. Η Σπυριδούλα Πολίτη συνθέτει ένα αποσπασματικό, αφαιρετικά διατυπωμένο σύμπαν πάνω στα σεντόνια της, όπου προβάλλει μαζί με τις κούκλες το κεφαλάκι που τολμά να συνεχίζει να ονειρεύεται το γαλάζιο, ανέγγιχτο από τον άνθρωπο τοπίο, ανοίγοντας τον μαγικό δρόμο για μια κοινωνία των ανθρώπων βιώσιμη, σε αρμονία αγαστή με τη φύση.
Info
«Η ανάσα του ωκεανού»: Ομαδική έκθεση, μέρος δεύτερο, σε επιμέλεια της δρος Κοινωνιολογίας της Τέχνης Κατερίνας Πιζάνια
Μουσείο Ηρακλειδών, Αποστόλου Παύλου 37, Θησείο
Διάρκεια έκθεσης: Μέχρι τις 25 Φεβρουαρίου 2024
Ωρες λειτουργίας: Τετ.-Παρ. 1-6 μ.μ., Σάβ. και Κυρ. 10 π.μ.-6 μ.μ.
