Οι «Αριστερόχειρες», ένα έργο ανθρωποκεντρικό και βαθιά αλληγορικό, βασισμένο σε αληθινά ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα την περίοδο του ελληνικού εμφυλίου, επιστρέφουν στο Θέατρο Μπέλλος, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, για τρίτη χρονιά και για μόνο λίγες παραστάσεις. Ένας Κοινοτάρχης που κρατάει βίτσα και μιλάει με «νι» και «λι», μια απροσάρμοστη Τρόφιμος που της αρέσει να τρέχει, μια ανύπαντρη Ομαδάρχισσα που αμφιταλαντεύεται, μια κουρασμένη Μητέρα που ψάχνει ασταμάτητα με σεντόνια στα χέρια, ένας μαλλιαρός Άντρας που κάνει ισορροπία, μια Βασίλισσα με γούνα και υπαρξιακές αγωνίες, μια Ρωσίδα χορεύτρια που έπαιξε τον μαύρο κύκνο στα Μπολσόι, ένας Δημοσιογράφος που προσπαθεί να βρει την αλήθεια, ένας Χωροφύλακας που σιχαίνεται το κρύο και σέρνει τα πόδια του, αυτός που μιλάει με ντοκουμέντα, μια Ελληνοαμερικάνα που ψάχνει από πού κρατάει η σκούφια της, ένας Αριστερόχειρας που στρώνει το κρεβάτι του φάκελο και δεν μπορεί να πει το «ρ», ένας κανονικός Φαντάρος με αρβύλες και όπλο και ο Ντιμίτρι ή Δημήτρης, ένας ερωτευμένος πολυτεχνίτης που πήγε από την Κόνιτσα στην Τασκένδη, συνομιλούν και διεκδικούν τη θέση τους στην Ιστορία. Το έργο αντλεί την έμπνευσή του από τις «Παιδοπόλεις», τα αμφιλεγόμενα ιδρύματα που ίδρυσε η βασίλισσα Φρειδερίκη κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, καθώς και από ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Εμείς συναντηθήκαμε με τους συντελεστές της παράστασης και τους ζητήσαμε να μας μιλήσουν για την παράσταση και για τους ρόλους που ζωντανεύουν στη σκηνή.
Νεφέλη Μαϊστράλη
Ένα έργο πολυπρόσωπο
Οι «Αριστερόχειρες» είναι ένα έργο πολυπρόσωπο, στο οποίο οι ηθοποιοί μπορούν να ερμηνεύσουν περισσότερους από έναν ρόλους. Η δήλωση της ιδιότητας του κάθε χαρακτήρα στην αρχή κάθε εικόνας διευκολύνει την εναλλαγή και συνάδει με την αποστασιοποίηση που θέλησε να πετύχει ο Θανάσης Ζερίτης στη σκηνοθεσία.
«Η απροσάρμοστη Τρόφιμος που της αρέσει να τρέχει»: Πρόκειται για ένα έφηβο κορίτσι που ζει στην Παιδόπολη και προσπαθεί να ξεφύγει από τη χρόνια κατήχηση που της έχουν επιβάλει.
«Η κουρασμένη Μητέρα που ψάχνει ασταμάτητα με σεντόνια στα χέρια»: Πρόκειται για μια γυναίκα αγωνίστρια, που της πήραν το παιδί όσο η εκείνη ήταν στα βουνά προκειμένου να το «σώσουν» από τους «παραστρατημένους» γονείς του. Έκτοτε το αναζητά με κάθε κόστος.
«Η Βασίλισσα με τη γούνα και τις υπαρξιακές αγωνίες»: Πρόκειται για μια γκροτέσκα εκδοχή της βασίλισσας Φρειδερίκης, που ίδρυσε και εκμεταλλεύτηκε για δεκαετίες όλα αυτά τα αμφιλεγόμενα ιδρύματα.
Πάνος Τοψίδης
Ο Χωροφύλακας, ο κλασικός τύπος ανθρώπου «του συστήματος»
«Ο χωροφύλακας που σιχαίνεται το κρύο και σέρνει το πόδι του» αντιπροσωπεύει έναν κλασικό τύπο ανθρώπου «του συστήματος», που έχει γαλουχηθεί με τις ιδέες και τα ιδανικά της υπάρχουσας τάξης. Έρχεται στη σκηνή, που στη συγκεκριμένη εικόνα είναι η αυλή κάποιου από τα ιδρύματα της βασίλισσας, για να συναντήσει την κόρη του που δουλεύει εκεί ως ομαδάρχισσα. Πιθανότατα έχουν να βρεθούν κάποιο σημαντικό διάστημα και σίγουρα είναι η πρώτη φορά που την επισκέπτεται στο χώρο εργασίας της. Παρ’ όλες τις καλές του προθέσεις να συνδεθεί και πάλι μαζί της, η όλη προϊστορία της οικογένειας και των σχέσεων όπως έχουν ως τώρα διαμορφωθεί δεν αφήνουν κανέναν από τους δύο να προσεγγίσουν πραγματικά ο ένας τον άλλον. Οι διαφορές είναι πλέον πυρηνικές. Οι ιδέες και οι πολιτικές πεποιθήσεις του δεν του επιτρέπουν να δει την πραγματική δυστυχία της κόρης του. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν έχει ήδη αποκηρύξει έναν γιο επειδή προσχώρησε στον Δημοκρατικό Στρατό; Όπως λέει κι ο ίδιος: «Πέθανε, ανέβηκε στα βουνά. Για μένα πέθανε!».
Τάσος Δημητρόπουλος
Ψάχνοντας να βρει τη θέση του στον κόσμο
«Ο Μαλλιαρός άντρας που κάνει ισορροπία» είναι αυτός που διεκδικεί το δικαίωμα για ζωή, για ανθρωπιά. Όχι γι’ αυτόν, για όλους. Μάχεται για μια ιδέα ευγενική και είναι διατεθειμένος να προσφέρει και τη ζωή του γι’ αυτή, γι’ αυτούς, για εμάς.
«Ο κοινοτάρχης που κρατάει βίτσα και μιλάει με “νι” και “λι”» είναι ο αιώνιος γραφικός βολεψάκιας, ο οποίος, προκειμένου να ανεγερθεί και να βολευτεί αυτός, θα ποδοπατήσει οποιοδήποτε εμπόδιο βρεθεί στον δρόμο του. Αναγνωρίζει την εξουσία και τη φωτίζει ώστε να ευνοηθεί, σπαταλώντας πολύ σάλιο για να την κρατήσει καθαρή και φωτεινή σαν όψη. Πρέπει να είναι καθαρά εκεί που θα καθίσει όταν έρθει η σειρά του.
«Ο Ντμίτρι ή Δημήτρης, ο ερωτευμένος πολυτεχνίτης που πήγε από την Κόνιτσα στην Τασκένδη» είναι ένα από τα παιδιά του εμφύλιου πολέμου. Τα παιδικά του όνειρα αντικαταστάθηκαν από κατασκευασμένους εφιάλτες και η ενήλικη ζωή του έμελλε να είναι χειρότερη κι από αυτούς. Ψάχνει να βρει τη θέση του στον κόσμο.
Χάρης Κρεμμύδας
Απορρίπτεται επειδή είναι αριστερόχειρας
«Ο Αριστερόχειρας που κάνει το κρεβάτι του φάκελο και δεν μπορεί να πει το ρο», ο Πέτρος, ένα παιδί που μεγάλωσε στην παιδόπολη του Ζηρού. Γαλουχήθηκε με τα ιδανικά και τις αξίες των ιδρυμάτων που δημιουργήθηκαν από το «Στέμμα» κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου για να στεγάσουν τα παιδιά που οι γονείς τους δεν μπορούσαν να τα φροντίσουν είτε επειδή είχαν χάσει τη ζωή τους είτε επειδή πολεμούσαν στα βουνά, στον Εθνικό Στρατό ή στον Δημοκρατικό Στρατό. Ο Πέτρος, λοιπόν, εμφανίζεται αρχικά στην παιδική του ηλικία να γράφει ένα γράμμα στον μεγαλύτερο αδελφό του Γιώργη με στόχο να έρθει να τον πάρει από το ίδρυμα. Δεν γνωρίζει για την τύχη των γονιών του και ελπίζει στον αδελφό του. Τελικά, δεν καταφέρνει να βρει κανέναν και μεγαλώνει προσπαθώντας να χαράξει το δικό του μέλλον δίνοντας εξετάσεις για να εισαχθεί στη Σχολή Αξιωματικών. Ωστόσο, απορρίπτεται λόγω αριστεροχειρίας. Μια «παράπλευρη απώλεια» του Εμφυλίου, εγκλωβισμένη στο μεταίχμιο της Ιστορίας.
Ελένη Βλάχου
Μια συγκινητική αναμέτρηση σε μια περίοδο απόλυτου παραλογισμού
«Η ανύπαντρη Ομαδάρχισσα που αμφιταλαντεύεται», «η Ρωσίδα χορεύτρια που έπαιξε τον μαύρο κύκνο στα Μπολσόι», «η Ελληνοαμερικάνα που ψάχνει από πού κρατάει η σκούφια της». Μια ομαδάρχισσα που εργάζεται στις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης, μια Ρωσίδα χορεύτρια που ερωτεύτηκε έναν Έλληνα πολιτικό πρόσφυγα, μια Ελληνοαμερικάνα που την πούλησαν σε μια οικογένεια στην Οκλαχόμα όταν ήταν 2 ετών. Η ομαδάρχισσα παραμένει ανύπαντρη για να κρατήσει τη δουλειά της ως δασκάλα. Η Ρωσίδα χορεύτρια ταξιδεύει στην Ελλάδα να βρει τον αγαπημένο της, που την παράτησε μόλις του δόθηκε η ευκαιρία να επιστρέψει στην πατρίδα. Η Ελληνοαμερικάνα μαθαίνει ελληνικά για να μπορέσει να βρει τους αληθινούς της γονείς. Τρεις γυναίκες με διαφορετικές ιστορίες, αλλά με έναν κοινό παρονομαστή: την εσωτερική διαμάχη ανάμεσα στο να δεχτούν μια σκληρή πραγματικότητα που «τους έτυχε», μιας και έτυχε να υπάρξουν σε μια τόσο κουνημένη πολιτικά και κοινωνικά εποχή, ή να παλέψουν να την αλλάξουν. Μια συγκινητική αναμέτρηση με κάτι που τις ξεπερνά. Ένα μικρό δείγμα του πώς θα πρέπει να ζούσαν, πώς θα πρέπει να ένιωθαν οι άνθρωποι εκείνη την περίοδο του απόλυτου παραλογισμού.
Info παράστασης
Θέατρο Μπέλλος, Τετάρτη στις 8 μ.μ., Σάββατο στις 6 μ.μ., Κυριακή στις 9 μ.μ., για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
