Άλλο ένα θεατρικό έργο του Μarius von Mayenburg παραδίνεται στη σκηνοθετική, σαρωτική μανία του Γιώργου Κουτλή στο Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου, για να ζωντανέψει στη σκηνή μια ιστορία που γράφτηκε σήμερα, εμπνευσμένη από το σήμερα, για να μιλήσει το σήμερα με ένα υποδόριο και ακραία αποκαλυπτικό τρόπο.
Αυτή η μαύρη κωμωδία με το παράλογο σύμπαν, είναι πρώτα από όλα ο παραμορφωτικός καθρέφτης της κοινωνίας που χτίζουμε με καταστροφική μανία, γεγονός που σίγουρα εξηγεί και την αναπόφευκτη συνάντηση του Κουτλή με το κείμενο αυτό.
Οι θεαματικές αισθητικές προσταγές που καθορίζουν τις σχέσεις μας και τις ζωές μας, οι καλά κρυμμένες καθημερινές επιθέσεις που δέχονται τα πρόσωπα μας από ανθρώπους και καταστάσεις, η άνευ όρων υποταγή στις αλλεπάλληλες πιέσεις να χωρέσουμε έστω και στριμωχτά στον κόσμο αυτό, εμπνέουν συγγραφικά τον Mayenburg ο οποίος επινοεί μια διαχρονική, ακραία δραματουργικά ιστορία, με ένα περιεχόμενο βαθιά υπαρξιακό, τραγελαφικό και σχεδόν σοκαριστικό, αν του επιτρέψουμε να μας καρφώσει, με απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά την παραδοχή της συνενοχής μας για ότι μας συμβαίνει.
Ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας προσλαμβάνεται από τους γύρω του ως εξαιρετικά άσχημος, με την γυναίκα του να τον κοιτάζει μονάχα στο αριστερό μάτι για να αποφύγει το δεξί και ότι κατεστημένα μπορεί να ορίζεται ως εξουσιαστικά όμορφο, μέχρι να οδηγηθεί στον πλαστικό χειρούργο, που θα του εγγυηθεί το τέλειο πρόσωπο, μακριά ασφαλώς από οποιαδήποτε άλλη υπόσχεση ευτυχίας και προσωπικής εκπλήρωσης. Και τελικά, είναι εκεί που το δράμα του ήρωα ξεκινάει. Από την ομορφιά που του φορέθηκε και όχι από την ασχήμια που απλόχερα του όρισαν μέσα στη μούρη του.
Αναμφίβολα, είναι ένα έργο βαθιά πολιτικό με μια υπαρξιακή κουβέρτα να διαλύει οποιαδήποτε διάθεση στράτευσης και απροκάλυπτης δήλωσης. Πάνω σε αυτό το δραματουργικό υπόστρωμα ο Γιώργος Κουτλής, παρασέρνει τις λέξεις του κειμένου στο δικό του χαρακτηριστικό σκηνοθετικό περίγραμμα και σκιαγραφεί περσόνες στα όρια του γκροτέσκο, αλλά με τον παράλογα σκιαγραφημένο εσωτερικό τους κόσμο διαρκώς παρών. Με αυτή του την αριστοτεχνική, κομψή, pop, αφιλτράριστη, τολμηρή και ακομπλεξάριστη σκηνοθετική άποψη που καταγράφεται πια ανακουφιστικά ως εντελώς δικό του χαρακτηριστικό σκηνοθετικό γνώρισμα στο σύγχρονο θέατρο, ο Γιώργος Κουτλής, αιχμαλωτίζει όλα τα περιεχόμενα και συγγραφικά ρυάκια του Mayenburg, δικαιώνοντας περίτρανα και για μια ακόμα φορά τη μεταξύ τους συνάντηση.
Ο Ορφέας Αυγουστίδης, ο υποκριτικά πανέμορφος «άσχημος» της ιστορίας, καταπίνει με την ίδια υποκριτική μανία τις λέξεις που ανήκουν στον ήρωά του και φανερώνει όχι απλά τον ήρωα τις ιστορίας, αλλά ένα συνονθύλευμα ανθρώπινων χαρακτηριστικών και πτυχών δυστυχώς εξαιρετικά γνώριμων και οικείων σε όλους μας, καταλήγοντας σε έναν μεταμοντέρνο, σπαραχτικό μονόλογο που καταγράφει μια σπουδαία θεατρική στιγμή στο ενεργητικό του. Σε αυτόν τον κόσμο γεμάτο από ανθρώπους που μετατρέπουν ακόμα και τους εαυτούς τους σε εμπορεύματα έτοιμα προς κατανάλωση, γεννιούνται με την ίδια ακριβώς μαεστρία και οι τρεις ρόλοι δια χειρός, σώματος και στόματος Μαίρης Μηνά, η οποία επιδίδεται σε ένα ακραία εντυπωσιακό παιχνίδι παρενδυσίας και εναλλαγής ρόλων, ανεβάζοντας στη σκηνή ηρωίδες της διπλανής πόρτας, αλλά και εκείνες που κινούνται στα γκροτέσκο όρια της φαντασίας, με μοναδικό σκοπό να γίνουν ο εσωτερικός καθρέφτης μας λίγο πριν σπάσει εκκωφαντικά. Αυτή τη σκυτάλη της παρενδυσίας αρπάζουν και οι Γιάννης Κλίνης και Ηλίας Μουλάς, που προσγειώνουν στη σκηνή ωμά και δεξιοτεχνικά τους δικούς τους ήρωες, κατασκευασμένους με απόλυτη σαφήνεια και «χειρουργική» ακρίβεια, συμβολικά φορτισμένους με έννοιες όπως η εξουσία, η δύναμη και οι εμπορευματικές και θεαματικές διαδικασίες του καπιταλιστικού κόσμου που εμπορεύεται ακόμα και τις ανάσες μας. Όχι, δεν πρόκειται απλά για έναν καλοκουρδισμένο θίασο, αλλά για ένα διαρκές και επίμονο κρεσέντο εναλλαγής ρόλων από τέσσερις ηθοποιούς, που αφήνουν ολοκληρωτικά στην άκρη τους εαυτούς τους, για να συναντήσουν ήρωες που κινούνται ακριβώς μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, σε ένα ιλουστρασιόν σκηνογραφικό κόσμο που συμμαχεί επιβλητικά με τους φρενήρεις ρυθμούς της παράστασης.
Ο άσχημος του Κουτλή, είναι ένα δείγμα σύγχρονου θεάτρου, που μεταφέρει εντελώς καινούρια θεατρικά στοιχεία στη σκηνή, χωρίς καμία διάθεση υπακοής σε θεατρικές νόρμες και συμβάσεις. Αυτή η σκηνοθετική, σκηνογραφική και υποκριτική ανυπακοή γίνεται ένα θεατρικό υλικό, που ξεσκονίζει τα μάτια μας ως θεατές και επανανοηματοδοτεί τα ίδια τα όρια της θεατρικής πράξης. Τολμηρά! Ανακουφιστικά! Ελεύθερα! Ευτυχώς!
Info Παράστασης
Τετάρτη & Κυριακή στις 20:00
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00
