Το αριστούργημα του Σάμιουελ Μπέκετ «Ευτυχισμένες μέρες», που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κανέλλου, με τη Νατάσα Παπαμιχαήλ και τον Γιάννη Οικονομίδη (Johnny O) στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, συνεχίζεται με επιτυχία στο θέατρο Olvio κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 6 μ.μ.
Το έργο είναι ένα ποίημα αφιερωμένο στην αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης, στην ανάγκη να μοιραζόμαστε και να υπάρχουμε μέσω των άλλων, στη συνεχή φθορά των πάντων μέσα στον ατελείωτο χρόνο, στις καθημερινές συνήθειες και στα «πράγματα» που γλυκαίνουν τον χρόνο, στον αγώνα της επιβίωσης μέσα σε οποιονδήποτε εγκλωβισμό, σωματικό, ψυχικό, πνευματικό, με υπομονή και διεκδικώντας πάντα ακόμη μία ευτυχισμένη μέρα.
Οι συντελεστές της παράστασης, που συναντιούνται πίσω από τις λέξεις αυτού του εμβληματικού κειμένου της παγκόσμιας δραματουργίας, μίλησαν στην ΑΥΓΗ της Κυριακής για την παράσταση, το έργο και τη μεταξύ τους θεατρική συνεύρεση.
Δημήτρης Κανέλλος
Φέρνει στη σκηνή έναν ζωντανό Μπέκετ
Μπέκετ. Η ποίηση και η φιλοσοφία στο θέατρο.
Πώς να δημιουργήσεις μια ενδιαφέρουσα παράσταση για το κοινό;
Πώς να χειριστείς τον υπέροχο μπεκετικό λόγο; Πώς αυτό που διαβάζουμε τυπωμένο στο χαρτί θα το κάνουμε ενδιαφέρον και συγκινητικό πάνω στη σκηνή;
Πώς να ταυτιστεί το κοινό μαζί του;
Γιατί το θέατρο πρέπει πάντα να έχει αποδέκτη το κοινό.
Η γραμμή, λοιπόν, στο συγκεκριμένο έργο, μετά την επίπονη δουλειά πάνω στο κείμενο, ήταν να δώσουμε δράση-κίνηση στη φαινομενική ακινησία. Οι παύσεις να γίνουνε πολύ ενεργές. Οι ψυχές των ηθοποιών να πάλλονται ασταμάτητα. Τα σώματα, πολύ ενεργά. Δυο εξαιρετικοί ηθοποιοί, η Νατάσα και ο Γιάννης, που έχουν δουλέψει πολύ με το σώμα τους. Το σκηνικό και τα κοστούμια του Βαγγέλη. Η μουσική του Νικηφόρου. Οι φωτισμοί του Νίκου. Οι ιδέες της Καλλιόπης. Οι κατασκευές του Παύλου. Όλα συντείνουν σε αυτή τη γραμμή. Νομίζω μια συνεργασία -γιατί το θέατρο πρέπει να είναι συνεργασία- η οποία μας φέρνει στη σκηνή έναν ζωντανό Μπέκετ, που ελπίζω να συγκινήσει το κοινό.
Νατάσα Παπαμιχαήλ
Ισορροπώντας μεταξύ ποίησης και ρεαλισμού
Οι «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ είναι σαν τη ζωή μας σε μια παράσταση. Τα κουδούνια χτυπάνε για να σηματοδοτήσουν την αρχή και το τέλος. Και στο μεσοδιάστημα ζούμε…
Η Γουίνι είναι η ηρωίδα μου. Είναι ένα όμορφο πλάσμα. Ένα πλάσμα που η ζωή τής έμαθε να αγωνίζεται και να μην το βάζει κάτω. Μια γυναίκα-κορίτσι. Ένας άνθρωπος που ονειρεύεται και επιθυμεί. Παρά τη φθορά που φέρνει ο χρόνος στο σώμα και στη σχέση της με τον Γουίλι, νιώθει συνεχώς πως κάτι τη ρουφάει προς τα πάνω. Πως υπάρχει πάντα λόγος να ψάχνει κάτι για να πιαστεί απ’ αυτό και να ονειρευτεί. Νιώθει πως με τη δύναμη των συναισθημάτων της θα νικήσει τους νόμους της φύσης.
Απαγγέλει στίχους, φροντίζει την ομορφιά της, αναρωτιέται για τη ζωή των αντικειμένων που καθημερινά χρησιμοποιεί. Βουτάει μέσα στην τσάντα της αναζητώντας το επόμενο αντικείμενο που θα τη βοηθήσει να βγάλει τη μέρα της. Και όλα αυτά τα κάνει γελώντας άγρια και στην πιο ανελέητη συμφορά.
Τα κάνει όλα και, ανάμεσα στον διαπεραστικό ήχο των κουδουνιών που μετράνε τη ζωή της, περιμένει την επόμενη ευτυχισμένη μέρα. Την ευτυχισμένη εκείνη μέρα που θα μοιραστεί ένα βλέμμα με τον αγαπημένο της Γουίλι. Γιατί μόνο τότε το τραγούδι της ψυχής της βρίσκει τρόπο να βγει απ’ τα χείλη της.
Οι «Ευτυχισμένες μέρες» είναι ένα έργο που ισορροπεί μεταξύ ποίησης και ρεαλισμού. Η εμπνευσμένη ματιά του Δημήτρη Κανέλλου ήταν η αρχή γι’ αυτό το υπέροχο ταξίδι που μας δείχνει τον δρόμο για να μην χάνουμε την ευκαιρία να ζούμε την κάθε μέρα. Ευτυχία είναι η συμπόρευση και το μοίρασμα με αγαπημένους συνεργάτες, αλλά και με όσους διαλέξουν να παρακολουθήσουν την παράσταση.
Η αξία του θεάτρου και της Τέχνης πρέπει να θυμόμαστε ότι είναι ανεκτίμητη, γιατί ανοίγει η καρδιά μας και βοηθάει το μυαλό να δει καθαρά.
Γιάννης Οικονομίδης
Μια μοναδική εμπειρία
Οι «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ μου χάρισαν μια μοναδική εμπειρία. Στη σύγχρονη αφιλόξενη και ανεξέλεγκτα σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε το διαχρονικό έργο αυτού του μεγάλου φιλόσοφου και συγγραφέα έρχεται για να φωτίσει την πιο ουσιαστική σχέση του ανθρώπου με το σύμπαν, αυτή της αγάπης. Όλη η ουσία της ύπαρξής μας καθρεφτίζεται σ’ αυτό το έργο. Η προσπάθειά μας να αισθανθούμε ζωντανοί όχι απλώς για να επιβιώσουμε για ακόμη μία μέρα, αλλά να μοιραστούμε, να επικοινωνήσουμε, να κοιταχτούμε στα μάτια και να υπάρξουμε πραγματικά ζωντανοί.
Αισθάνομαι πολύ τυχερός που συμμετέχω σ’ αυτή τη δουλειά και που μοιράστηκα μ’ αυτόν τον καταπληκτικό άνθρωπο και σπουδαίο σκηνοθέτη, τον Δημήτρη Κανέλλο, τη «βουτιά» στον κόσμο του Μπέκετ. Η μεγαλύτερη δε ευτυχισμένη στιγμή για έναν ηθοποιό είναι να μπορεί να μοιραστεί με τον συνάδελφό του τη θεατρική ένωση πάνω στη σκηνή, κι αυτό συνέβη! Η Νατάσα Παπαμιχαήλ, η Γουίνι μου, είναι μια σπουδαία χορεύτρια, χορογράφος και σκηνοθέτις. Σ’ αυτό το έργο μάς αποδεικνύει πως είναι και σπουδαία ηθοποιός. Την αγαπώ βαθιά για τη γενναιοδωρία και την απίστευτη δοτικότητά της στη σκηνή. Σπάνια γνωρίζεις ένα τέτοιο πλάσμα! Νιώθω ευτυχής για όλα τα παραπάνω.
Ευάγγελος Ζιλέλης
Όλα είναι ακίνητα, μόνο ο Λόγος κινείται
Ένα έργο χωρίς πλοκή. Όλα είναι ακίνητα, μόνο ο Λόγος κινείται, ένας λόγος ενεργός, εναργής, ευαίσθητος, δυνατός, τολμηρός...
Η Γουίνι εγκλωβισμένη μέσα σ’ έναν σωρό επίπλων κι ο αδύναμος Γουίλι που σέρνεται γύρω της σαν να προσπαθεί να υπογραμμίσει τη στιβαρή και παθιασμένη θηλυκότητα στο κέντρο της σκηνής. Η συνθήκη του έργου τούς χωρίζει, το κοινό παρελθόν τους όμως πλανάται από πάνω τους σαν μια τρυφερή, ωραιοποιημένη μνήμη ή σαν μια ληξιπρόθεσμη οφειλή.
Τοποθετήσαμε το έργο μέσα σε μια εικόνα ζωντανής φθοράς, θα μπορούσε να είναι και ένα βομβαρδισμένο σπίτι σαν αυτά που βλέπουμε στις πολεμικές ανταποκρίσεις. Οι άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, ίσως κι έχουν φύγει, η απουσία τους όμως είναι εκεί. Σαν μια παρουσία που επιμένει, μια παρουσία που αναπνέει. Μια παρουσία που φλυαρεί, που κοροϊδεύει το παρόν, αυτοσαρκάζεται, επιμένει, υπομένει, ένα όν που παλεύει με το θεριό της προδιαγεγραμμένης ανθρώπινης μοίρας. Αυτό είναι η Γουίνι. Ένα πρόσωπο σταθερά και θαρραλέα ενάντια στη φθορά. Ένα πρόσωπο που στολίζει τον θάνατο με τα πιο μυρωδικά, τα πιο πολύχρωμα, με τα καλύτερά της άνθη.
Ένα ολόγραμμα μιας εύθραυστης ευτυχίας που προσπαθεί να δικαιωθεί. Αλλά πάνω από τους θεατές, πάνω από τη σκηνή, πάνω από τα φώτα, πάνω από την οροφή του θεάτρου, πάνω βαθιά στον ουρανό υπάρχει ένα σημείο όπου συγκλίνουν οι προοπτικές γραμμές όλων των υπάρξεων, ένα σημείο που μοιάζει με ένα αδυσώπητο ρολόι που παραμονεύει, άλλοι το λένε Θεό, άλλοι θάνατο, άλλοι ήλιο, άλλοι χρόνο, και οι περισσότεροι Ζωή: μια λέξη, μια έννοια που μόνο η ελπίδα μπορεί να την καθαρογράψει με κεφαλαίο το Ζ. Και κάπου εκεί συναντάμε τον Σάμιουελ Μπέκετ.
Νικηφόρος Χρυσολωράς
Ευτυχισμένες στιγμές υπάρχουν μόνο όταν τις μοιραζόμαστε
Ως συνθέτης, ενορχηστρωτής που περνάει ατελείωτες ώρες απομονωμένος σε ένα δωμάτιο μπροστά από 88 πλήκτρα, ηχεία, οθόνες και faders, το θέατρο για μένα, πέρα από μορφή έκφρασης, αποτελεί και ένα είδος ψυχοθεραπείας.
Η (μουσική) ενασχόλησή μου με το θέατρο προέκυψε πριν από περίπου έξι χρόνια, μέσα από μία τυχαία -και πολύωρη- συνάντηση με τον Δημήτρη (Κανέλλο) σε ένα αμιγώς «θεατρικό» μπαρ στο Παγκράτι. Έκτοτε, πέρα από την αδελφική σχέση που μας ενώνει, έχω συμβάλει μουσικά σε όλες τις παραστάσεις που έχει σκηνοθετήσει. Οι «Ευτυχισμένες μέρες» αποτελούν την πιο πρόσφατη προσπάθεια να αποδώσουμε μέσα από το δικό μας πρίσμα το εμβληματικό μπεκετικό έργο. Έχοντας παρακολουθήσει στιγμές από τις πρόβες και με οδηγούς την ατμόσφαιρα και τους χαρακτήρες που ήθελε να δημιουργήσει ο Δημήτρης, την εμπιστοσύνη του στη μουσική μου προσέγγιση, τους στίχους του Βαγγέλη Ζιλέλη και φυσικά το κείμενο του Μπέκετ, ξεκίνησα να γράφω το τραγούδι της αρχής. Με τη βοήθεια της Μαρίας Πλευρίτη, που συνέβαλε ουσιαστικά σε αυτή την προσπάθεια δανείζοντας τις ηχοληπτικές της γνώσεις αλλά και τη φωνή της, ολοκληρώσαμε το τραγούδι της παράστασης, από το οποίο χρησιμοποίησα στοιχεία του ύφους και της μελωδίας και άντλησα τις ιδέες για την υπόλοιπη μουσική επένδυση.
Οι «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ είναι η έβδομη συνεργασία μας με τον Δημήτρη και έρχεται ως επιβεβαίωση στα λόγια του ίδιου για το έργο, πως «ευτυχισμένες στιγμές υπάρχουν μόνο όταν τις μοιραζόμαστε». Η συνεργασία μου με τον Δημήτρη, τον Βαγγέλη, τη Νατάσα, τον Γιάννη, την Καλλιόπη, τον Νίκο και τον Παύλο ήταν και είναι ακριβώς αυτό: ένα μοίρασμα ευτυχισμένων στιγμών.
