Δύο απογοητευμένοι τριαντάρηδες και κολλητοί φίλοι περνούν τις μέρες τους στο πίσω μέρος ενός μικρού επαρχιακού καφέ συζητώντας για μουσική και ποίηση. Προσελκύουν στην παρέα τους τον καινούργιο υπάλληλο του μαγαζιού και αποφασίζουν να του μάθουν όλα όσα ξέρουν. Τον μυούν στον κόσμο τους με τα μαγικά μανιτάρια, τις φιλοσοφικές συζητήσεις και τις μεγάλες μπάντες που δεν υπήρξαν ποτέ. Με αφορμή το «The aliens», αυτό το ιδιαίτερο έργο της Άνι Μπέικερ στο Από Μηχανής Θέατρο, συναντήσαμε τον ηθοποιό Γιάννη Βασιλώτο, που υπογράφει και τη μουσική της παράστασης, και μας μίλησε για το έργο και όχι μόνο.
Τι σε γοήτευσε στο έργο και στον χαρακτήρα σου; Είναι τόσο σημερινό όσο ακούγεται;
Καταρχήν με γοήτευσε η ιδέα της συνεργασίας μου με τον Μιχάλη Πανάδη. Θέλω να πω ότι το συγκεκριμένο έργο ήρθε μετέπειτα. Εμείς απλώς είπαμε «πάμε να κάνουμε μια παράσταση». Στο έργο τώρα, με γοήτευσε αυτή η υποβόσκουσα θέληση για ζωή και επικοινωνία αυτών των ανθρώπων μέσα σε όλη αυτή τη ματαιότητα που η ζωή στην επαρχία δεν ξέχνα να τους υπενθυμίζει καθημερινά. Όσον αφορά τον ρόλο που υποδύομαι, με γοητεύει πολύ ότι αυτός ο χαρακτήρας είναι τόσο απρόβλεπτος και τόσο μέσα στη δική του «φούσκα», που οτιδήποτε κι αν κάνω, οτιδήποτε κι αν πω, ακόμα κι αν κάνω 5 λεπτά παύση για να φάω γαριδάκια από το κυλικείο, είναι μέσα στον ρόλο και απόλυτα φυσικό.
Ο τίτλος του, «The aliens», είναι κάπως ειρωνικός. Κάποια άτομα η κοινωνία μας τα αντιμετωπίζει ως εξωγήινα επειδή δεν τα καταλαβαίνει;
Ναι, ασφαλώς. Ό,τι δεν καταλαβαίνουμε μας τρομάζει. Όταν όμως αυτός ο εξωγήινος αποδεχθεί ότι είναι εξωγήινος και αγαπήσει τον εξωγήινο εαυτό του και σταματήσει να τον νοιάζει τι λένε για τα μεγάλα του ματιά ή τις μακριές κεραίες του, τότε και η κοινωνία θα τον αποδεχθεί. Πάλι εξωγήινος θα είναι, απλώς θα είναι από αυτούς που συναντάμε στα παιδικά κινούμενα σχέδια. Γλυκός, καλός και ευτυχισμένος. Όχι σαν αυτούς στα θρίλερ, που βγάζουν περίεργους ήχους, στάζουν σάλια και πράσινα περίεργα κολλώδη υγρά.
Εχεις αισθανθεί εσύ ποτέ έτσι;
Ναι, όταν ήρθα από τη Ρόδο στην Αθήνα για σπουδές. Είχα πολύ βαριά δωδεκανησιακή προφορά και δεν καταλάβαιναν τα περισσότερα που έλεγα. Με κοιτούσαν σαν εξωγήινο.
Επειτα από αυτό τον «τηλεοπτικό καταιγισμό» στη ζωή σου τι κρατάς;
Καλά, δεν είναι και καταιγισμός, αλλά, εντάξει, κρατάω τις υπέροχες συνεργασίες, γνωριμίες και φιλίες που είχα, έχω και θα έχω και περιμένω τις επόμενες.
Αλλαξε αυτή η αναγνωρισιμότητα τη δουλειά σου; Είναι πιο εύκολα για σένα πια τα πράγματα;
Ναι, βέβαια. Σίγουρα οι επιλογές μου είναι περισσότερες στο τι να κάνω και τι να μην κάνω.
Σε έχει ζορίσει καθόλου αυτή η δουλειά; Έχεις αισθανθεί ποτέ ματαιότητα, κι αν ναι, γιατί;
Καθόλου δεν με έχει ζορίσει αυτή η δουλειά. Τουλάχιστον όχι σωματικά και ψυχολογικά. Οικονομικά όταν ξεκίνησα, ναι, εννοείται. Το 99% των ηθοποιών όταν ξεκινάνε, δεν έχουν να φάνε οι άνθρωποι. Έτσι κι εγώ. Τώρα σχετικά με το ποιος ευθύνεται γι’ αυτό, οι παράγοντες είναι πολλοί. Λίγο το ότι σε κάθε γωνία τετράγωνου στην Ελλάδα βρίσκεις και μια δραματική σχολή. Λίγο το ότι σ’ αυτές τις σχολές μπορεί να μπει οποιοσδήποτε και να βγει ηθοποιός Κι αν δεν μπει στη μία, θα μπει σε μια άλλη. Και μετά έρχονται τα ενοίκια σπιτιών ύψους 500 ευρώ και πάνω τα χαμηλότερα - για τους άτυχους που δεν έχουν σπίτι στην πρωτεύουσα. Λίγο η ακρίβεια της ζωής στην Ελλάδα, σε αντιστοιχία με τους χαμηλούς μισθούς. Ε, δεν θέλει και πολύ να γίνεις εξωγήινος.
