Οι πρωτομάστορες της ηλεκτρονικής σκηνής Chemical Brothers και ένας από τους πιο ταλαντούχους folk τραγουδοποιούς της γενιάς του, o Sufjan Stevens, κυκλοφόρησαν αμφότεροι τον 10ο δίσκο τους. Ακολουθεί μια κριτική προσέγγιση στο 10 το καλό των δύο ονομάτων, που έχουν επιδείξει αξιοθαύμαστη συνέπεια μέσα στα χρόνια, καθώς ποτέ δεν απογοήτευσαν τους ακροατές που τους ακολουθούν
Μια πρόταση για χορευτικό ταξίδι σε μια ηλεκτρονική ουτοπία
The Chemical Brothers - For that beautiful feeling
Αν νομίζατε ότι δεν είχαμε ανάγκη ακόμα έναν δίσκο των Chemical Brothers, ξανασκεφτείτε το. Η νέα δουλειά του ιστορικού ντουέτου μας χαρίζει μια αναζωογονητική έκλυση ενέργειας. Οι Chemical Brothers κατέχουν καλά τη χορευτική κουλτούρα από τη δεκαετία του ’90, όταν βρίσκονταν στις επάλξεις της acid house σκηνής του Μάντσεστερ, και πλέον δεν διακατέχονται από την ανάγκη για ακαδημαϊκές αναφορές στο παρελθόν, αλλά ούτε καίγονται να αγγίξουν πρώτοι τους ηλεκτρονικούς ήχους του μέλλοντος. Ο Ed Simons και ο Tom Rowlands δεν έπαψαν ποτέ να είναι απολαυστικοί, όμως στη δεύτερη δεκαετία της καριέρας τους ίσως εγκλωβίστηκαν κάπου στην προβλεψιμότητα. Όμως με τον φετινό τους δίσκο κάνουν μετά από καιρό την παρέμβασή τους στην electronica να ακούγεται απαραίτητη και όχι απλώς ευπρόσδεκτη.
Εφτασαν, λοιπόν, αισίως στον 10ο δίσκο τους, όπου το ζητούμενο είναι η εξωτερίκευση της αδρεναλίνης, πάντα με ένα πρόσημο αισιοδοξίας. Στο άγραφο μανιφέστο των Chemical Brothers η σχέση DJ και ακροατή είναι πρωταρχική και απόλυτη. Αυτό τηρείται στα νέα τραγούδια τους, όπου έχουμε ένα κράμα από δυνατούς ρυθμούς και παραμορφωτικά εφέ που έχουν προτεραιότητά τους τον χορό και τη διασκέδαση. Η μουσική τους διατρέχει τις χορευτικές κουλτούρες των τριάντα τελευταίων χρόνων με την άνεση και την παντιέρα που έχουν οι βετεράνοι όταν κάνουν τον γύρο του θριάμβου στο στάδιο. Το «For that beautiful feeling» ακούγεται σαν να είναι άλμπουμ επίδειξης δύναμης από τροπαιούχους της βρετανικής χορευτικής κουλτούρας. Φυσικά, το πρώτο κύμα νεαρών φανατικών των Chemical Brothers έχει φύγει πια από τα εφηβικά του δωμάτια και έχει αφήσει πίσω του τα ολονύχτια πάρτι. Επομένως, η φετινή 10η δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος μπορεί να μην είναι τόσο δυνατή για να αρπάξει τους νεαρούς πιτσιρικάδες. Το συγκρότημα δεν είναι εκτός εποχής· γνωρίζει καλά ότι ο κόσμος γύρω του έχει αλλάξει. Όμως ξέρει και πώς να μην ακούγεται παρωχημένο και κάπως έτσι επαναφέρει τη συζήτηση στο επίπεδο του χορού, θέτοντας στόχο να γεμίσει τις ευρύχωρες πίστες από καλαίσθητους ακροατές.
Ένα έντεχνο κομψοτέχνημα με ακουστικά τραγούδια αναλογικής αισθητικής
Sufjan Stevens - Javelin
Πριν και πάνω απ’ όλα ο Sufjan Stevens είναι ένας καταπληκτικός τραγουδοποιός που διαθέτει μια σπάνια ενσυναίσθηση - γεγονός που τον καθιστά και αξιοσημείωτο ερμηνευτή. Ως συνθέτη τον χαρακτηρίζει μια σπάνια ευλυγισία στο να γράφει μελωδικά, κατανοητά και γήινα τραγούδια -όχι απαραίτητα ερωτικής θεματολογίας- και να τα μπολιάζει με μεγάλη τρυφερότητα. Η αφηγηματική του ικανότητα φαίνεται και στα καινούργια τραγούδια του, που διαθέτουν στιλιστική δεξιότητα. Το «Javelin» είναι ένας μικρός θρίαμβος του έντεχνου ροκ του αγρού, που εκφράζει καημούς, φέρνοντας στον ακροατή μνήμες από την επαρχιακή folk αφήγηση της μοναχικότητας, των ακατέργαστων συναισθημάτων και ενός ρομαντισμού που πηγάζει από τη νοσταλγία του αυθεντικού. Έτσι, λοιπόν, η ακουστική κιθάρα και τα έγχορδα απλώνονται μαζί σε έναν οργανικό καμβά αναλογικής αισθητικής - μια αίσθηση τόσο πολύτιμη στην αυγή της εποχής της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Η ατμόσφαιρα του 10ου δίσκου του Sufjan Stevens είναι πολύ εξομολογητική και προσωπική για να επιτρέψει στον αχρείαστο ηλεκτρονικό θόρυβο να υπεισέλθει. Ο τραγουδοποιός παίρνει τις ιδέες του και τις ντύνει με ονειρικές υφάνσεις, με μεγάλη προσοχή, πριν αφήσει ελεύθερους τους ασκούς της παιδικής χορωδίας σε διάφορα σημεία να πλημμυρίσουν κάθε χαραμάδα που μένει κενή. Επιπλέον, τα τραγούδια που γράφει ο Sufjan είναι ευάλωτα, καθώς νιώθεις διαρκώς ότι μπορεί να κοπεί το νήμα τους ανά πάσα στιγμή, με το παραμικρό αεράκι. Αν ακούσει κανείς τις ιδέες του γυμνές, πριν δηλαδή ενορχηστρωθούν, αντιλαμβάνεται εύκολα την εύθραυστη φύση τους. Ο Suflan, λοιπόν, παίρνει αυτές τις εύθραυστες ιδέες και τις ντύνει πολύ προσεκτικά με ακουστικά όργανα, σαν να ανησυχεί για την εύθραυστη φύση τους.
Αν και το «Javelin» υπολείπεται σε αξία από το αριστούργημα της καριέρας του, που δεν είναι άλλο από το «Carrie & Lowell» του 2015, ο 10ος δίσκος του τραγουδοποιού από το Ντιτρόιτ είναι ένα λεπτούργημα στην παραγωγή, που μεταχειρίζεται την κονσόλα με μια αξιοθαύμαστη μαεστρία και διαθέτει μια έμπνευση που δεν συνηθίζεται να έχουν οι σύγχρονοι folk τροβαδούροι.
