Το «Απάλλαξέ με» νιώθω να είναι ένα μυθιστόρημα που αγκαλιάζει όλη μου την ύπαρξη και νομίζω πως το φινάλε του απογειώνεται στο μέλλον. Έδωσα αυτόν τον τίτλο στο έβδομο βιβλίο μου λες και έφτασε η στιγμή να απαλλαγώ από πολλά βαρίδια που ασχημαίνουν και την προσωπική μου ζωή, και τη γύρω πραγματικότητα. Εδώ μέσα υπάρχουν όλες οι ανάσες της ζωής μου. Όλες οι αγωνίες και τα καρδιοχτύπια. Όλα τα ερωτήματα.
Και οι απαντήσεις; Σήμερα αναρωτιέμαι στο κατά πόσο υπάρχουν απαντήσεις στα ερωτήματα της ύπαρξής μας… Ο καθένας μας, το πιο πιθανόν, ψάχνει τη δική του απάντηση στον γρίφο της ζωής...
Το μπούλινγκ σημαδεύει τη ζωή των ηρώων, καθώς με τις διαφορετικές εκφράσεις, προσανατολισμούς και απόψεις τους γίνονται αντικείμενο ειρωνείας, χλευασμού και «λιθοβολισμού».
Η ιστορία του βιβλίου -κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24 γράμματα- διατρέχει 100 χρόνια σε πολλές γωνιές της Γης… 100 χρόνια με τους ήρωες του μυθιστορήματος να μην βολεύονται και να αναζητούν ουτοπίες. 100 χρόνια ξενιτιά με χρώμα ελληνικό.
«Κουνημένη φωτογραφία» κι ένας σωρός άλλα παρατσούκλια-κουδούνια κρεμούν στον μικρό Δημοσθένη επειδή είναι «κουνιστός» και μεγαλώνει στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’60. Μαζί του κι ο αλμπίνο Μιχάλης, που κουβαλάει τον δικό του σταυρό. Δύο κυνηγημένοι από τους πολλούς, με συνεχή καψόνια-βασανιστήρια για την ακούρδιστη ζωή τους.
Μόνο η Χήρα η Αλέκα, μια μαύρη ρεμπέτισσα, θεία του Δημοσθένη και πρόσωπο-κλειδί της ιστορίας, γίνεται έξαλλη με την απονιά του κόσμου απέναντί τους. Παίρνει τον Δημοσθένη υπό την προστασία της στο Ραντεβού στη Μεσόγειο, ένα παλιό διώροφο στο Μεταξουργείο, όπου επί πενήντα χρόνια τραγουδάει εκεί τη ζωή, τον έρωτα, τον καημό. Και η αγάπη με τη φιλία φωτίζουν τα όνειρα μιας παρέας που κάνει ορμητήριό της αυτό το στέκι πλάθοντας το δικό της σύμπαν.
Εκεί εμφανίζεται στη ζωή του Δημοσθένη η Ελένη, που προσπαθεί να τον σώσει από την απομόνωση και την περιθωριοποίηση. Ερωτεύονται και κάνουν ένα παιδί. Μα ο Δημοσθένης δεν μπορεί να ξεχάσει τον Μιχάλη και παρά το γεγονός ότι φλογίζονται από τις ίδιες επιθυμίες, φοβούνται να τις αφήσουν ελεύθερες και να αγγιχτούν.
Ολα ξεκινούν στην προπολεμική Τανζανία της Αφρικής, όπου γεννήθηκε η Αλέκα από Έλληνα πατέρα και μαύρη μάνα και πρωτοτραγούδησε στην Αλεξάνδρεια κι ύστερα πέρασε στην Ελλάδα τραγουδώντας για δεκαετίες στο στέκι της, φτάνοντας στον σημερινό φυλετικό και συνοριακό κατακερματισμό του κόσμου.
Εδώ, και μέσα σε μια ατμόσφαιρα εφιαλτικού υπερ-ρεαλισμού, όλα γύρω από τους ήρωες μοιάζουν να φοράνε τη ζωή ανάποδα… Και ξεχνιέται η αγάπη, ενώ η επιθετικότητα εξορίζει τη λύπη, το δάκρυ και τη συγχώρεση. Και στους δρόμους όλοι ορμούν εναντίον όλων δημιουργώντας μια κατάσταση τυφλής βίας.
Και οι συμπεριφορές των ανθρώπων γίνονται ανεξήγητες και ανεξέλεγκτες, κάνοντας τον Δημοσθένη, την Ελένη και τον Μιχάλη να τρέχουν να σωθούν φωνάζοντας: «Απάλλαξέ με».
Ο Παύλος Θ. Κάγιος είναι συγγραφέας-δημοσιογράφος
Ενας πυροβολισμός η ζωή*
«Ένας πυροβολισμός η ζωή. Κρατάει από τη στιγμή του κρότου ίσαμε τη στιγμή του στόχου» ψιθυρίζει το μέσα μου που τα τελευταία χρόνια δεν σαλεύουμε ρούπι αν δεν συμφωνούμε μεταξύ μας. Και μένουμε κι αγναντεύουμε με ξεχασμένη γνώση τα καράβια να σαλπάρουν από το λιμάνι του Πειραιά, να αφήνουν τον Σαρωνικό και να ανοίγονται στο Αιγαίο. Διασχίζοντας κατόπιν τη Μεσόγειο, θα μπουν στους ωκεανούς, με κάποια απ’ αυτά να κατεβαίνουν στα νερά της μαύρης ηπείρου αναζητώντας χαμένες καταβολές… Κι όσοι από τους επιβάτες κάνουν απολογισμούς συνεχίζουν να αγωνιούν, να ερωτεύονται, να κάνουν λάθη, να μισούν, να εχθρεύονται. Κάποιοι λιγότεροι μετανιώνουν και ζητούν συγχώρεση. Μα όταν φτάνει η στιγμή να κλείσουν τα μάτια και να ξεκινήσουν το ταξίδι χωρίς επιστροφή, όλοι, σχεδόν, ευελπιστούν να βγει αληθινή η ελπίδα τους πως θα τα ξανανοίξουν σ’ έναν άλλον και εσαεί ακριβοδίκαιο τόπο.
«Άλλο φως δεν έχει εδώ για μένα, Δημοσθένη» συλλογίζομαι αναστενάζοντας και νιώθω να ζυγώνω με κουρασμένη γαλήνη στο τελευταίο ραντεβού της μαύρης ώρας. Σ΄ αυτό το ραντεβού που φτάνει ο καθένας έρημος και μόνος, για να σταθεί ενώπιος ενωπίω στη ζωή του. Και τα καράβια συνεχίζουν να μπαίνουν και να βγαίνουν στο λιμάνι, που μοιάζει με αγκαλιά που όλο το 24ωρο ανοίγει και κλείνει πετρωμένη από συναισθήματα και ξεχασμένα δάκρυα λησμονημένων όρκων και χαμένων πατρίδων…
«Αχ, είναι κιόλας παρελθόν το 2021 με τους εορτασμούς για τα 200 χρόνια από το αρχίνημα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Κι είναι το πιο πιθανό να χρειαστούν άλλα τόσα για να καταφέρουμε να γιορτάσουμε την απελευθέρωσή μας από το κακό χούι μας» μουρμουρίζω.
* Απόσπασμα από το βιβλίο «Απάλλαξέ με», εκδόσεις 24 γράμματα
