Ο Νικολάι, κάτοικος του Παντόλσκ, μιας άχρωμης πόλης στην περιφέρεια της Μόσχας, συλλαμβάνεται χωρίς να ξέρει γιατί και μεταφέρεται σε ένα αστυνομικό τμήμα της ρωσικής πρωτεύουσας. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με τους αστυνομικούς του τμήματος, οι οποίοι τον υποβάλουν σε μια εκκεντρική ανάκριση που περιλαμβάνει από ασκήσεις παρατηρητικότητας και κιναισθησίας μέχρι ερωτήσεις που αφορούν την ιστορία της πόλης του, την αβάν-γκαρντ τέχνη και τις ερωτικές του σχέσεις. Μια ψυχολογική ανάκριση που μέχρι την απρόσμενη εξέλιξή της στο φινάλε του έργου δοκιμάζει τα όρια της λογικής του. Αυτό το έργο αρπάζει στα χέρια του ο δαιμόνιος Γιώργος Κουτλής, που υπογράφει τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική επεξεργασία, και τα περσινά απανωτά sold out την επιστρέφουν δυναμικά από το Εθνικό στο Θέατρο Κιβωτός αυτή τη φορά. Ο Κουτλής και αυτή τη φορά ανακάλυψε ένα έργο που μιλάει το σήμερα, για το σήμερα, με μια γλώσσα τού σήμερα, που έλειπε απλά η ξεχωριστή σκηνική γλώσσα του Κουτλή για να το ζωντανέψει στη σκηνή. Εμείς με αφορμή την παράσταση συναντηθήκαμε και κουβεντιάσαμε με τον Θανάση Δόβρη.
Τι κάνει αυτό το έργο επίκαιρο στην ελληνική πραγματικότητα;
Η καταστολή της χώρας μας, σε όλες τις εκφάνσεις της, βρίσκεται στο peak της αυτή τη στιγμή, και αυτή ακριβώς η κατάσταση είναι που κάνει το έργο επίκαιρο. Μετά την πανδημία κατέχει περίοπτη, πρωταρχική θέση στο οπλοστάσιο της κάθε κυβέρνησης που ασκεί πολιτική στα όρια της Δημοκρατίας - πολίτευμα που οι νεοφεουδάρχες δεν το έχουν και πολλή ανάγκη.
Το κείμενο θίγει με υποδόριο τρόπο πολλά σύγχρονα ζητήματα. Πού επικεντρώνεται η προσοχή σου;
Αυτή τη στιγμή η προσοχή μου επικεντρώνεται στο να μάθω τα λόγια μου, τις κινήσεις μου και να προσπαθώ να εκτελώ όπως πρέπει τις οδηγίες του σκηνοθέτη μου. Αργότερα ίσως, μέσα στις παραστάσεις, θα δούμε πώς μπορεί και πότε, να πυκνώνει και να αραιώνει ο χρόνος.
Τώρα που είσαι μέσα στο σύμπαν αυτής της παράστασης πώς εξηγείς την τόσο μεγάλη αποδοχή και επιτυχία;
Το κείμενο είναι εξαιρετικό, η αρχική σκέψη του συγγραφέα ιδιοφυής και βαθιά πολιτική. Αυτό που θέλει να πει ο σκηνοθέτης είναι σαφές, καθαρό, θερμό και έχει όλα τα εργαλεία να το κοινωνήσει στο κοινό. Και φυσικά το επίπεδο παραγωγής είναι καλό. Οπότε όταν τα πράγματα είναι σωστά και στη σωστή στιγμή... έρχεται η αποδοχή και η επιτυχία.
Πώς είναι το θεατρικό σύμπαν του Γιώργου Κουτλή;
Το θεατρικό σύμπαν του Γιώργου «βράζει» ωραία, είναι ορμητικό, αστείο και ψάχνει διέξοδο.
Πιστεύεις ότι η παράσταση αυτή καταφέρνει να επιδράσει πάνω στον θεατή; Έχει αυτή τη δύναμη;
Μια παράσταση μπορεί να κάνει έναν θεατή να σκεφτεί κάποια πράγματα ή να νιώσει το σώμα του κάτι. Αλλά πάντα όταν παρακολουθούμε κάτι που αφορά άμεσα ή επώδυνα εμάς τους ίδιους, κάνουμε σαν να πρόκειται για κάποιον άλλον και όχι για εμάς. Και τότε λέμε μέσα μας: «Ουφ, τι περνάνε αυτοί οι άνθρωποι!». Οι άλλοι, όχι εμείς.
Η Τέχνη πιστεύεις ότι έχει τη δύναμη να αλλάξει ή έστω κάτι να μετακινήσει;
Όχι, δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι η Τέχνη. Το αποδεικνύουν, άλλωστε, τα γεγονότα της ζωής και της Ιστορίας.
Τώρα που έχει περάσει καιρός, είσαι σε θέση να απολογιστείς όλα αυτά που ήρθαν στο φως στον χώρο του θεάτρου; Έχει αλλάξει κάτι τελικά;
Δεν έχω κάποια σαφή απάντηση να σας δώσω, λυπάμαι.
