Ο Φώτης Σιώτας και ο Θοδωρής Γκόνης παρουσιάζουν ζωντανά τον πρώτο δίσκο που έφτιαξαν μαζί, τις εκλεκτικές συγγένειες, τα αγαπημένα «πρώτα», τα μεγάλα τραγούδια, που τους κινητοποίησαν για να προκύψουν τα δικά τους «δεύτερα», την Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου στο Faliro Summer Theater. Μαζί με τους δύο οικοδεσπότες τριάντα μουσικοί, τεχνικοί και τραγουδιστές θα ανασύρουν το πρώτο αποτύπωμα τις αρχικής ηχογράφησης. Με τη βασική τραγουδίστρια του δίσκου, την υπέροχη Ιουλία Καραπατάκη, με δύο από τις πιο μεστές νέες ανδρικές φωνές, τον Σταμάτη Αναστόπουλο και τον Βασίλη Προδρόμου, και επίσημους καλεσμένους τον αγαπημένο Σωκράτη Μάλαμα και τη σπουδαία Δήμητρα Γαλάνη. Λίγο πριν από την τελική ευθεία γι’ αυτή τη μοναδική συναυλία, συναντηθήκαμε με τον Φώτη Σιώτα και μας πήγε πίσω στη δημιουργία αυτού του δίσκου, για να μας φέρει πάλι στο τώρα γεμίζοντάς μας με ανυπομονησία γι’ αυτό το υλικό που επιτέλους θα απολαύσουμε ζωντανά, παρέα με όλους αυτούς τους εκλεκτούς καλεσμένους. Αυτός είναι ο Φώτης Σιώτας.
Επιστρέφουν λοιπόν τα «Δεύτερα» και μάλιστα ζωντανά. Γιατί τώρα;
Τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν το 2018 και κυκλοφόρησαν το 2019 από το όγδοο music group. Ηχογραφήθηκαν ζωντανά από είκοσι πέντε μουσικούς και τραγουδιστές κι αν εξαιρέσουμε την παρουσίαση του δίσκου, δεν παίχτηκαν ποτέ στον κόσμο μ’ αυτόν τον τρόπο. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε πολύ ωραία σ’ αυτή την ηχογράφηση. Είναι σπάνιο να ηχογραφείς με τόσο πολύ κόσμο και το χαρήκαμε όλοι. Είχε μείνει σαν εκκρεμότητα σε όλους η επιθυμία να το παίξουμε ζωντανά.
Από τη δημιουργική διαδικασία τότε τι θυμάσαι; Ποιες ήταν οι εμπνεύσεις;
Θυμάμαι ότι όλα έπρεπε να γίνουν σε τρεις μέρες, την αγωνία να μπορούν όλοι και να βγάλουμε αποτέλεσμα. Η στήριξη και η αγάπη όλων σ’ αυτό το εγχείρημα και βέβαια ο ήχος της ορχήστρας που φώτισε όλο το υλικό έδιωξαν την όποια ανασφάλεια. Ακούγοντας τις πρώτες δοκιμές, η συγκίνησή μου ήταν πολύ μεγάλη. Κατάλαβα ότι ένα πράγμα που είχα στο κεφάλι μου, και το είχα δουλέψει συνεχόμενα και για αρκετό χρόνο πριν από τις ηχογραφήσεις, στο πρώτο άκουσμά του με ξεπερνούσε. Κι αυτό ήταν υπέροχο.
Ο λόγος του Θοδωρή Γκόνη βρήκε τις μουσικές σου ή το αντίθετο;
Υπάρχει μια σχέση αρκετών χρόνων με τον Θοδωρή. Είναι το θέατρο, είναι η Καβάλα, είναι τα τραγούδια και τα κείμενά του. Του ζήτησα στίχους κι έτσι κάπως άρχισε μια αλληλογραφία με κείμενα και απαντήσεις, τα κείμενα μελοποιημένα. Τώρα, έπειτα από δύο δίσκους που φτιάξαμε παρέα, νιώθω πως αυτή η συνάντηση είναι κάτι παραπάνω από μια απόφαση να γράψουμε τραγούδια. Οι συναντήσεις των ανθρώπων για να σκαρώσουν κάτι μαζί είναι συναρπαστικές.
Καραπατάκη, Γαλάνη, Μάλαμας έδωσαν τη φωνή. Πώς έγιναν αυτές οι μουσικές συναντήσεις;
Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου τα έγραψα για τη φωνή της Ιουλίας Καραπατάκη. Άκουσα μια φωνή, έναν τρόπο τραγουδίσματος, μια χροιά που μου αρέσει πολύ και ουσιαστικά με παρακίνησε να γράψω. Ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για να γίνει αυτός ο δίσκος. Τα τραγούδια τα «σκάλιζα» εμμονικά για αρκετό καιρό και ταυτόχρονα άκουγα και πολλά κλασικά αριστουργήματα. Έτσι μόνο μπορώ να εξηγήσω πώς το τραγούδι του δίσκου με τίτλο «Προσευχή» το είδα στον ύπνο μου, σε ένα πεντακάθαρο όνειρο, στην κουζίνα μου, παίζοντας την κιθάρα μου, να το τραγουδά η Δήμητρα Γαλάνη. Ο Σωκράτης είναι συνοδοιπόρος, πατέρας, φίλος, αδελφός τριάντα χρόνια τώρα.
Καταλαβαίνεις την ώρα της δημιουργίας πώς κάτι γεννιέται για να μείνει; Πώς θα αντέξει;
Δεν μπορώ να κατανοήσω κάτι τέτοιο. Δεν έχω την ικανότητα, τη στιγμή που δημιουργείται κάτι, να βγω έξω από αυτό, να το δω σαν εικόνα και να το κρίνω. Μου αρέσει να μένω στη ζεστασιά της στιγμής. Αυτή η αίσθηση υπάρχει πάντα όταν γεννιέται κάτι, άσχετα με την απήχηση που θα έχει.
Έχεις απογοητευτεί ποτέ στον χώρο της μουσικής; Ένιωσες ποτέ να θες να τα παρατήσεις;
Η σχέση μου με τη μουσική ξεκίνησε από παιδί. Δεν έβαλα στόχους. Θα έλεγα ότι η μουσική χάραξε τον δρόμο που περπατώ. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν είμαι άξιος κι ακόμα περισσότερες αν έχω δείξει τη φαντασία μου, αν έχω βρει τη δική μου γλώσσα. Σε μια διαδρομή θα υπάρχουν απογοητεύσεις, αλλά δεν θα μείνω σ’ αυτές όταν ο δρόμος έχει τόσα ανοίγματα.
Τι θα έλεγες σε έναν άνθρωπο που τώρα ξεκινάει και βρίσκεται στο κατώφλι της μουσικής;
Να διαθέσει χρόνο και να μην απογοητευτεί αμέσως. Οι καρποί της μουσικής δεν ανθίζουν πάντα νωρίς. Να χαρεί τη διαδρομή, να εμπιστευτεί τα βαθύτερα ένστικτά του.
Η συναυλία που έρχεται τον Σεπτέμβριο αφήνει πίσω μια χρονιά, μια σεζόν με φως αλλά και πολύ σκοτάδι. Τι κρατάς και τι πετάς εσύ απ’ όλα όσα έγιναν;
Δεν μπορώ να κρατήσω ή να πετάξω κάτι. Όλα αλλάζουν βίαια και φέρνουν συνήθως κάτι δυσάρεστο. Η συναυλία είναι μια στιγμή για να μαζευτούμε, να γιορτάσουμε, να παρηγορηθούμε και να πάρουμε κουράγιο. Να μετρηθούμε και να δούμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Είμαστε πολλοί αυτοί που μας «μετακινεί» ένα τραγούδι, ένα ποίημα, ένα γλέντι. Ο φόβος και η αυταπάτη έχουν φέρει το σκοτάδι κι αυτό το είδαμε στις εκλογές και το ζούμε στα γεγονότα της επικαιρότητας. Με ουσιαστική επικοινωνία και συμπόνια, να έχουμε δυνατή φωνή για το πιο σημαντικό αίτημα, την ανθρωπιά.
Η συνύπαρξή σου με την Τάνια στη σκηνή ξεκίνησε για λίγο και τελικά έγινε ένα μεγάλο ταξίδι. Πες μου γι’ αυτή τη σκηνική συνάντηση.
Η Τάνια είναι μια τεράστια αυθύπαρκτη καλλιτεχνική οντότητα και μια υπέροχη γυναίκα. Ξανοίχτηκα με μεγάλη χαρά στους δρόμους της και η ίδια είχε πάντα ανοιχτό το βλέμμα στις μουσικές μου. Φτιάξαμε μια παράσταση με τραγούδια που έχουν να πουν κάτι γι’ αυτό που ζούμε σήμερα. Τραγούδια που δεν παίζονται συχνά. Δημιουργεί μια μοναδική σχέση με το κοινό με την αλήθεια και τον αφιλτράριστο λόγο της. Νιώθω πως ταιριάζουμε, πως είμαστε από τον ίδιο κόσμο, πως αναπνέουμε στο τραγούδι, πως μας δονεί ο λόγος.
Πιστεύεις στη δύναμη των συναντήσεων και της Τέχνης. Άραγε θα αλλάξει η Τέχνη τον κόσμο;
Οι συναντήσεις, οι ομάδες στην Τέχνη, όταν κουρδίζουν σε μια τελετουργική διάδραση, είναι ξέφωτα, είναι γεγονός. Η Τέχνη δεν κατόρθωσε να αλλάξει τον κόσμο από μόνη της. Η Τέχνη όμως σε κάνει να συνειδητοποιείς, να αναθαρρείς, να φαντάζεσαι, να ονειρεύεσαι. Κρατά ζωντανό το «ιδιότυπο», τη μοναδικότητα του καθενός, τη συγκίνηση και την παρηγοριά, συναισθήματα που υψώνουν τους ανθρώπους όταν αντιτίθενται με το σκοτάδι.
