Η πράξη με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας έκλεισε τη θητεία τους ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ήταν μια πράξη βαθιά πολιτική, βαθιά ανθρώπινη και προσωπική. Πύκνωσε όλα τα γνωρίσματα που διέκριναν ανέκαθεν την πορεία το : τον δυναμισμό, την τόλμη και την αποφασιστικότητα με την οποία οδήγησε ένας αφανής και μαχόμενος για τις ιδέες του νεαρός που ανδρώθηκε σε χαρισματικό ηγέτη ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς από τη μόνωσή του στον κόσμο και στην πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς, έβγαλε τη χώρα από τα Μνημόνια, τη θωράκισε όχι με διάτρητους, διχαστικούς και απάνθρωπους φράχτες αλλά με τη διακρατική, συμφιλιωτική Συμφωνία των Πρεσπών, έθεσε τα θεμέλια για την προστασία των αδυνάμων.
Κράτησε μέχρι σήμερα ενωμένα τα περισσότερα από τα ετερόκλητα στοιχεία του στον κορμό του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού κόμματος της Αριστεράς προτάσσοντας την υπέρταξη αξία της, «το εμείς έναντι του εγώ». Παρέδωσε, παραδεχόμενος την ήττα, τα ηνία χωρίς υποδείξεις, όταν έπρεπε, και έθεσε ως στόχο του για το μέλλον «να αποδείξει με τη στάση του και το παράδειγμά του ότι στη ζωή όπως και στην πολιτική, ιδίως στην πολιτική που αναφέρεται σε αξίες, μπορείς να είσαι μάχιμος και δημιουργικός, ίσως και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα πιο χρήσιμος, και χωρίς αξιώματα». Και ήταν αυτή η βαρύτητα της ειλικρινούς και αφοπλιστικής απλότητας του συγκινησιακά φορτισμένου αλλά διόλου μελοδραματικού, πυκνού και απέριττου, βαθιά ανθρώπινου, πολιτικού λόγου του που σκίασε αυτόματα τους λυσσαλέους και μικρόνοους αντιπάλους του στα δεξιά και στα αριστερά του. Αυτό το «μέγα εν τω ευ» του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς που άφησε ως παρακαταθήκη ελεύθερης επιλογής στο κόμμα και στον τόπο.
Η κατάθεση «υπέρ του ελάχιστου» ενός νέου ζωγράφου
Με αυτές τις σκέψεις αντίκρισα την πρώτη ατομική έκθεση του Χρήστου Καλόγηρου στην γκαλερί Genesis, στο Κολωνάκι. Που συναρπάζει τον θεατή με τη δύναμη της λιτότητάς της. Έργα δομημένα γεωμετρικά, πλασμένα με φόρμες καθαρές και με τα απολύτως απαραίτητα αφηγηματικά στοιχεία, μας δίνουν την πρώτη εντύπωση μιας εκλεκτικής συγγένειας με το ιδίωμα που καθιέρωσαν οι μινιμαλιστές τη δεκαετία του ΄60 καταρχήν στην Αμερική. Που αντιδρώντας στο συναίσθημα που μετέδιδε η χειρονομία του αφηρημένου εξπρεσιονισμού χρησιμοποίησαν στην τέχνη την επιστημονική ανάλυση των υλικών της, υιοθέτησαν και αμφισβήτησαν συνάμα τη βιομηχανική τυποποίηση. Για να εμπλέξουν τον θεατή στη διαδικασία της δημιουργίας αυτής καθαυτής και να τον ενεργοποιήσουν κυρίως μέσα από τους προβληματισμούς που εγείρανε.
Ο Καλόγηρος ενσωματώνει στην καλλιτεχνική του πράξη πολλά από αυτά τα προτάγματα. Τη διαφοροποιεί όμως αισθητά από αυτά με τη λεπτότητα των γραμμών με τα οποία γράφει τρυφερά τα μικροσκοπικά, σαν φτιαγμένα για παιδικό δωμάτιο ή μεγάλα έπιπλα και με την ευαισθησία που αποπνέουν οι διάφανες τονικότητες του κίτρινου ή του γαλάζιου και τα λαμπερά του κόκκινα. Προβάλλει στη ζωγραφική του επιφάνεια ζώα υπερμεγέθη συχνά και απόλυτα ήρεμα μέσα στους δικούς τους ρυθμούς, αποτυπώνει τα χρωμοσώματα του DNA. Και δείχνει την κρυμμένη ομορφιά, τη «σοφία» αλλά και την ανεξάρτητη από τον ανθρώπινο χρόνο πληρότητα της λειτουργίας της φύσης. Που οι άνθρωποι συνεχίζουν με μια πλαστή υπεροψία να αγνοούν.
Βυθίζει έτσι τον θεατή του σε μιαν ατμόσφαιρα που υπερβαίνει το αισθητό και μαζί με τους αινιγματικούς τίτλους των έργων ωθεί στον αναστοχασμό. «Σε μια εποχή κατακλυσμένη από την ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας και εικόνας, επιλέγω μέσω της ζωγραφικής μου να επικοινωνήσω με αφαιρετική γλώσσα.», γράφει στο δελτίο Τύπου ο Χρήστος Καλόγερος. «Προσδίδω με τον τρόπο αυτό δυναμική στις συνθέσεις μου, με τις οποίες θέλω να προβληματίσω και να δημιουργήσω ερωτήματα στον θεατή, δίνοντάς του την ελευθερία να αλληλοεπιδράσει και να αναπτύξει τον δικό του προσωπικό διάλογο με το έργο».
Info: Χρήστος Καλόγηρος, «Sweet lemon pie»
Gallery Genesis, Χάρητος 35, Κολωνάκι
Διάρκεια έκθεσης: 20 Ιουνίου - 8 Ιουλίου 2023
Ώρες λειτουργίας: Τρ./Πεμ./Παρ. 12.00-21.00, Σαβ. 12.00-15.00
