Τριάντα τέσσερα χρόνια από το "1978 - οι θεοί φεύγουν, οι εξοργισμένοι μένουν", έστω λειψοί επιστρέφουν στη σκηνή οι Area, από τα προοδευτικότερα, μουσικά και πολιτικά (οι ίδιοι δεν ξεχώριζαν τις δυό έννοιες) ιταλικά συγκροτήματα.
"Το 1978 υπήρχαν αρκετοί θυμωμένοι (σ.σ. αγανακτισμένοι, θα λέγαμε τώρα) αλλά σήμερα, στατιστικά, υπάρχουν μάλλον πολύ περισσότεροι, αν και φαίνονται πολύ λιγότεροι. Όπως τότε, αποφασίσαμε να συνταχθούμε, και να εκδηλώσουμε αυτό μας το ενδιαφέρον για το κοινωνικό ζήτημα και με το περιεχόμενο της μουσικής μας, τα λόγια, τους στίχους, τα ανακοινωθέντα" εξηγεί στο τελευταίο τεύχος του εμβληματικού Musica Jazz, περιοδικού που το καλοκαίρι κλείνει τα 67, ο Patrizio Fariselli, πιανίστας και οργανίστας αυτού του international POPular group που το 1975 τραγουδούσε στις συγκεντρώσεις της Αριστεράς "Χαρά και Επανάσταση": "τραγουδώ για σένα που 'ρχεσαι να μ' ακούσεις, παίζω για σένα που δεν θες να με ‘πιάσεις'. Γελώ για σε που δεν ξέρεις να ονειρεύεσαι, παίζω για σε που δεν θες να με καταλάβεις. Στα μάτια σου υπάρχει ένα φως που ζεσταίνει το μυαλό μου, με τον ήχο των δαχτύλων δίνεται μια μάχη που μας φέρνει στον δρόμο των ανθρώπων που ξέρουν ν' αγαπούν. Το πολυβόλο μου είναι το κοντραμπάσο, που σου πυροβολεί κατάμουτρα ό,τι πιστεύω για τη ζωή". Πιάνοντας το νήμα ακριβώς από εκείνο το τραγούδι, ο Fariselli εκμυστηρεύεται πως "σε αυτή τη reunion, δεδομένου ότι προτείνουμε ορχηστρική μουσική, αποφασίσαμε πως είναι η ποιότητα της ίδιας της μουσικής το αντικλείδι για τις συνειδήσεις. Η ποιότητα της μουσικής σήμερα, ήδη λόγω του ότι δουλεύεις για να την αποκτήσεις, έχει ένα πολιτικό χαρακτηριστικό".
Δημιουργώντας μέσα στη δεκαετία του '70, σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής αναστάτωσης και πολιτικοποίησης, οι Area ξεχώρισαν ακριβώς επειδή έκαναν την ίδια τους τη μουσική πολιτικό - επαναστατικό όχημα. Κατάφεραν, μάλιστα, να γνωρίσουν ιδιαίτερη επιτυχία -στην Ιταλία και την κεντρική Ευρώπη- παρ' ότι ούτε την κλασική μελωδική φρασεολογία της ιταλικής ποπ ακολούθησαν ούτε ο γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ως Στράτος Δημητρίου τραγουδιστής τους, ο Demetrio Stratos, ήταν ο κλασικός ροκ, έστω τζαζ ροκ ερμηνευτής. Προικισμένος με μια φωνή που λόγω του καταπληκτικού εύρους της συγκρίνεται με της Κάλλας (και της Diamanda Gallas), ο Στράτος αναγνωρίστηκε ως μουσικό φαινόμενο "τραγουδώντας τη φωνή", χρησιμοποιώντας την ως όργανο και ενσωματώνοντας στους λαρυγγισμούς και τις ερμηνείες του στοιχεία ηπειρώτικων μοιρολογιών, βυζαντινού μέλους, αραβικής μελωδίας και, βέβαια, αυτοσχεδιασμού - δεν είναι τυχαίο που οι Area συνεργάστηκαν με τζαζίστες επιπέδου Steve Lacy. Ο Στράτος έφυγε στα 34, το 1979, από μια σπάνιας μορφής μυελική δυσπλασία, ακριβώς την ώρα που ξεκινούσε συνεργασία με τον John Cage και άνοιγε νέους μουσικούς ορίζοντες. Οι Area τον αποχαιρέτισαν με μια συναυλία που είχε διοργανωθεί προκειμένου να συλλεγούν χρήματα για τη θεραπεία του... Χιλιάδες σήκωσαν τις γροθιές στο άκουσμα μιας θρυλικής πλέον τζαζ ροκ εκτέλεσης της "Διεθνούς" που ο ίδιος ο Στράτος είχε προλάβει να παίξει στα φεστιβάλ όπου καλούσαν το γκρουπ.
Οι Area διαλύθηκαν. Ξανασυναντήθηκαν το 1993 για να τιμήσουν τον πρόωρα χαμένο στιχουργό και ιδιότυπο μάνατζερ του γκρουπ (και της εταιρείας Cramps όπου ηχογραφούσαν) Gianni Sassi. Το 2000 έφυγε άλλος ένας, ο Giulio Capiozzo, ντράμερ του συγκροτήματος, που έτσι διαλύθηκε οριστικά μέχρι το 2009 που οι εναπομείναντες, Patrizio Fariselli, Paolo Tofani και Ares Tavolazzi, αποφάσισαν να ξαναδοκιμάσουν τις δυνάμεις τους. Η επανένωση επισημοποιήθηκε ένα χρόνο μετά, με μια τουρνέ που κορυφώθηκε το 2011 με συναυλία στην Piazza del Popolo για τη στήριξη των νικηφόρων δημοψηφισμάτων για τη διασφάλιση των δημόσιων υπηρεσιών και κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού και της πυρηνικής ενέργειας.
Η επιστροφή των Area, με το διπλό "Live 2012" που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο ήταν πια γεγονός και συνδυαζόταν με την επιστροφή της κοινωνικής Αριστεράς στο προσκήνιο. Με τον ινδουιστή Paolo Tofani καθισμένο σε μαξιλάρες στο κέντρο της σκηνής, να επεξεργάζεται όπως παλιά τον ήχο της ηλεκτρικής του κιθάρας (ή του σιτάρ) στον υπολογιστή, με τον Fariselli στα πλήκτρα και τον Tavolazzi στο μπάσο, οι Area επέλεξαν μια διαφορετική φωνητική προσέγγιση -πώς αλλιώς να αντιμετωπιστεί η βαριά κληρονομιά του Στράτος;- στο πρόσωπο μιας από τις καλύτερες βοκαλίστριες της ιταλικής τζαζ σκηνής, της Maria Pia De Vito, δίνοντας ταυτόχρονα έμφαση σε νέα, και όχι μόνον παλιά, καινοτόμο μουσική. Πιστοί στο μήνυμα του "Χαρά και Επανάσταση".
Το site των Area: http://www.area-internationalpopulargroup.com/ Και καθώς στην Ελλάδα είναι μάλλον απίθανο να βρει κανείς cd τους, πόσο μάλλον τα εξαντλημένα πλέον βινύλια, για μια πρώτη επαφή με τη μουσική τους υπάρχει πάντα το youtube.
