Το «Αποσταλάγματα» είναι ο νέος δίσκος του Βαγγέλη Τζίτζη, με την ιδιαιτερότητα ότι σε κάθε τραγούδι οι στίχοι του Μπάμπη Ανδριανόπουλου αποτείνουν φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο του πολιτισμού, άντρες και γυναίκες από διαφορετικούς χώρους της τέχνης και του πνεύματος. Τα τραγούδια χαρακτηρίζονται από την ευπρόσδεκτη ποικιλία των ενορχηστρώσεων του Τάσου Ζαφειρίου και τα ερμηνεύει μια ομάδα γνωστών και μη, αλλά εκλεκτών τραγουδιστών/τριών, οι Ελένη Αθανασάτου, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Δώρος Δημοσθένους, Τάσος Ζαφειρίου, Παντελής Θαλασσινός, Αθηναΐς Μαρκαντώνη, Εύη Τζίτζη και ο ίδιος ο συνθέτης. Συνομιλήσαμε με τον Βαγγέλη Τζίτζη για την «πινακοθήκη νεκρών φίλων» που υπό μία έννοια αποτελεί αυτή η δισκογραφική εργασία.
Να υποθέσω πως, όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως, πρώτα γράφτηκαν οι στίχοι και μετά τους μελοποίησες, έτσι δεν είναι;
Ετσι ακριβώς. Όλα ξεκίνησαν όταν, στο μαγαζί που εμφανιζόμασταν τότε, κάναμε αφιερώματα σε αγαπημένους συνθέτες. Το πρώτο ήταν για τον Σταύρο Κουγιουμτζή, για τον οποίο ο Μπάμπης Ανδριανόπουλος έγραψε τρία τετράστιχα. Αυτό ήταν!
Είναι λίγο παράξενο το μείγμα των ανθρώπων στους οποίους αποτείνετε φόρτο τιμής. Ενώ δηλαδή οι περισσότεροι είναι της γραφής, κυρίως ποιητές αλλά και πεζογράφοι, υπάρχουν και κάποιοι από τον χώρο της μουσικής, συνθέτες μα και ερμηνευτές. Γιατί συμβαίνει αυτό και πώς συνδέετε τους μεν με τους δε;
Οι άνθρωποι τους οποίους τιμούμε είναι η πορεία τής ζωής του στιχουργού. Είναι οι μουσικές που άκουγε απ’ τα τζουκ μποξ και το τρανζιστοράκι, τα βιβλία που διάβαζε, οι ταινίες που είδε, οι έρωτες που έζησε. Με αυτές τις μουσικές μεγάλωσα κι εγώ άλλωστε.
Η Κατερίνα Γώγου πώς «δένει» με τους άλλους;
Η τραγικότητα της ύπαρξής της, η αμεσότητα και η καθαρότητα με τις οποίες κοίταζε τη ζωή στάθηκαν πηγή έμπνευσης για τον δάσκαλο και γι’ αυτό έγραψε αυτό το διαμάντι!
Εξίσου μεικτή είναι και η ερμηνευτική ομάδα. Υπάρχουν κάποιοι καταξιωμένοι και πολύ γνωστοί και κάποιοι άλλοι που είναι σχεδόν άγνωστοι στο κοινό. Ας αρχίσουμε από τους πρώτους, που άλλωστε συνολικά ερμηνεύουν και τα περισσότερα τραγούδια. Πώς και γιατί επέλεξες τον Παντελή Θαλασσινό και τον Γεράσιμο Ανδρεάτο;
Εκτός από αγαπημένοι μου φίλοι, είναι δύο τεράστιοι ερμηνευτές. Το λαϊκό χρώμα στο τραγούδι της Γώγου μόνο τον Γεράσιμο μου έφερε στο μυαλό. Και ποιος καταλληλότερος να ερμηνεύσει ένα τραγούδι για τον Ηλία Κατσούλη από τον Παντελή, που είχε συνεργαστεί τόσες φορές μαζί του; Εννοείται ότι η παρουσία τους στον δίσκο μου με... ψήλωσε πολλούς πόντους!
Κάνω λάθος ή η συμβολή του Παντελή Θαλασσινού στον δίσκο είναι πολύ περισσότερη και μεγαλύτερη από τα τραγούδια που ερμηνεύει;
Δεν κάνεις λάθος, αν και το τραγούδι για τον Γκάτσο θα το ερμήνευε ο Μανώλης Μητσιάς, αλλά συναντήσαμε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Ο Παντελής -όπως και ο Γεράσιμος- είναι ένα βουνό και εγώ βουνά δεν έγραψα. Απλά τραγουδάκια έγραψα και χαίρομαι που αρέσουν.
Και γιατί κάλεσες τον Δώρο Δημοσθένους να ερμηνεύσει ένα και μόνο τραγούδι, και μάλιστα για τον νεοκυματικό Γιώργο Ζωγράφο;
Για την αμεσότητα και τη «σκληράδα» της φωνής του, που μου θυμίζουν πολύ τον Γιώργο Ζωγράφο. Ο φίλος μου ο Δώρος είναι ένας εξαιρετικός τραγουδιστής και ο τρόπος που ερμηνεύει αυτό το κομμάτι έχει σίγουρα να κάνει με τη μαθητεία του στον Λουκιανό Κηλαηδόνη και τον Γιάννη Σπανό.
Τι σε έκανε αντίστοιχα να επιλέξει καθέναν και καθεμία από τους υπόλοιπους;
Η εκφραστικότητα! Όλοι και όλες τραγούδησαν με αγάπη και ειλικρίνεια. Κανείς και καμία δεν εξέφερε απλώς κουρδισμένες νότες. Να τους έβλεπες μόνο στο στούντιο και θα καταλάβαινες. Τους είμαι ευγνώμων!
Απόλυτα κατανοητό το ότι ερμηνεύεις ο ίδιος το τελευταίο τραγούδι, που είναι φόρος τιμής σε έναν φίλο και συνεργάτη σου, αλλά γιατί και αυτό για τον Παπαδιαμάντη;
Μου άρεσε πολύ αυτή η νουάρ ατμόσφαιρα που το διέπει. Όσο για την ενορχήστρωση του Τάσου Ζαφειρίου, ειδικά σ’ αυτό το τραγούδι μού πήρε τα μυαλά!
Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου τραγούδι από τον δίσκο και γιατί;
Δύσκολη η απάντηση. Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω ένα, θα έλεγα αυτό για τον Μάνο Λοΐζο, το «Αποθυμιά», γιατί υπήρχε μια υπερβατικότητα τις στιγμές που το έγραφα.
Ο τίτλος «Αποσταλάγματα», πέρα από την προφανή, έχει και κάποια συμβολική σημασία;
Οχι, δεν έχει τέτοια. Πλάκα έχει, γιατί, όταν σκεφτόμουν τον τίτλο, είχα βάλει ένα ποτηράκι ρακή και στο μυαλό μου είχε κολλήσει ένα τραγούδι του Λίνου Κόκοτου, το «Πίκρα σταλάζει η Κυριακή». Έτσι προέκυψε!
Μετά την πρώτη παρουσίαση στο Half Note Jazz Club σκέφτεσαι να κάνεις και κάποια ακόμα; Και τι θα γίνει στη συνέχεια με τις ζωντανές εμφανίσεις για έναν δίσκο που συμμετέχουν τόσοι και τόσες;
Η βραδιά στο Half Note Jazz Club ήταν τόσο εκπληκτική ώστε, ναι, θέλω κι άλλες τέτοιες. Επί του παρόντος δεν έχω να προαναγγείλω κάτι, αλλά σίγουρα θα γίνουν κι άλλες παραστάσεις.
Και τα προσεχή σχέδιά σου;
Η σύνθεση, πάλι και πάντα! Μεγάλο πράγμα να φτιάχνεις μουσικές, να συνεργάζεσαι και να επικοινωνείς .Ήδη έχω τις πρώτες βάσεις για την επόμενη εργασία. Ας είμαστε καλά μέχρι τότε...
Ο Βαγγέλης Τζίτζης είναι από τους ανθρώπους και δημιουργούς που είναι απόλυτα συμφιλιωμένοι με το παρελθόν τους και γι’ αυτό το παρόν τους είναι γόνιμο και σίγουρα έχουν μέλλον…
