«Γλυκύ δ' απείρω πόλεμος»
Πίνδαρος
Κάπου 2.500 χρόνια πέρασαν από τότε που ο Πίνδαρος έγραφε πως ο πόλεμος είναι γλυκός (καλός, ωραίος) μόνο γι’ αυτούς που δεν τον γνώρισαν. Δεν ξέρω όμως πόσοι αιώνες (και πόσα δεινά πολέμων) πρέπει να περάσουν, ώσπου να το καταλάβει μια κυβέρνηση όπως αυτή της Ν.Δ., του επιτελικού κράτους και του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Γιατί, αν το καταλάβαινε, δεν θα «έπαιζε πόλεμο» με έπαρση Βοναπάρτη και μυαλό μικρού παιδιού, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, λες και η χώρα, ο ελληνικός λαός, είναι απλώς ένα παιχνίδι που του χαρίστηκε και έχει το δικαίωμα να το κοπανάει στο πάτωμα για να δει τι έχει από μέσα.
Ας του πει λοιπόν κάποιος από τους τόσους και τόσους που πληρώνονται έναν σκασμό λεφτά (λεφτά που όλο και πιο ασφυκτικά λείπουν από κάθε οικογένεια), για να του καίνε «τ’ άπιστο θυμίαμα της κολακείας» (Κάλβος), πως το «παιχνιδάκι» πόλεμος από μέσα έχει ποταμούς αίματος, κατεστραμμένες πόλεις, ξεριζωμένους ανθρώπους, ανείπωτη οδύνη και ανεπανόρθωτες καταστροφές. Ιδίως σήμερα, που οι «δυνατοί» διαθέτουν όπλα των οποίων η καταστρεπτική δύναμη υπερβαίνει ακόμα και τις φαντασιώσεις των πιο διεστραμμένων μυαλών του ναζισμού.
Επειδή, «γλυκύ δ’ απείρω πόλεμος», στις μέρες μας, πάει να πει πως δεν αντιλαμβάνεσαι ότι αν η διαστροφή του ναζισμού οδήγησε στην τραγωδία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (μαζί με τις άλλες αιτίες που δημιούργησαν και διόγκωσαν το φαινόμενο του ναζισμού) και στην «τελική λύση» που κόστισε 6.000.000 ζωές πρώτα Εβραίων και μαζί Τσιγγάνων, κομμουνιστών, ομοφυλόφιλων, σωματικά και ψυχικά ασθενών, αν τότε ο πόλεμος οδήγησε, επαναλαμβάνω, στην «τελική λύση» του Ολοκαυτώματος, ένας γενικευμένος πόλεμος σήμερα με χρήση πυρηνικών όπλων θα οδηγήσει στην «οριστική λύση». Δηλαδή στην καταστροφή του πλανήτη. Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβει κάποιος;
Φαίνεται πως για τους κυβερνώντες και προσωπικά για τον πρωθυπουργό, ο οποίος, εδώ που τα λέμε, αν η επαφή με την πραγματικότητα ήταν αγώνας δρόμου (όπως για εκείνους που «είναι εξαρτημένοι από τον μισθό τους»), ακόμα και μόνος του να έτρεχε, θα ερχόταν, με βεβαιότητα, δεύτερος, φαίνεται λοιπόν ότι τους είναι αδύνατο να καταλάβουν ότι με τον πόλεμο δεν παίζεις. Ακόμα κι όταν, λόγω του εθισμού στην υπόκυψη (έκπαλαι ιερό πολιτικό δισκοπότηρο της παρ’ ημίν δεξιάς παράταξης), αδυνατείς να δεις λίγο πιο μακριά από τη μύτη σου, θα έπρεπε, έστω, να πάρει το αυτί σου κάτι από τον ήχο του ορυμαγδού και του βόγκου των ανθρώπων.
Αλλά όχι. Ο ήχος της πραγματικότητας αποδεικνύεται ότι ποτέ δεν έφτασε μέχρι τα μακά(β)ρια κυβερνητικά και πρωθυπουργικά δώματα. Γιατί, αν έφτανε, δεν θα τον αντιμετώπιζαν, με φρικώδη βλακεία, ως ευκαιρία εδώδιμης κατανάλωσης με απώτερο στόχο την εκλογική επικράτηση και ως επικοινωνιακό πεδίο δόξης λαμπρόν. Όταν έξω από την πόρτα σου μαίνεται ένας πόλεμος, δεν καταφεύγεις στις αποτρόπαιες γελοιότητες του πατριδεμπορίου, της εξημερωμένης ελευθερίας, της κατοικίδιας δημοκρατίας, της παραποίησης επίσημου κειμένου της Ε.Ε., όπως η ανατριχιαστική ολέτειρα του πολιτισμού Λίνα Μενδώνη (επιστρέφοντας σε μια εκδοχή του μακαρθισμού χυδαιότερη του αυθεντικού, όπως όλες οι απομιμήσεις), για να σπείρεις (πάλι!) διχασμό, ώστε να πουλήσεις το σάπιο εμπόρευμα της παρουσίας σου στα γεγονότα.
Όταν απαγορεύεις τον Τσαϊκόφσκι, βάφεις στα χρώματα της Ουκρανίας το σιντριβάνι της Ομόνοιας, ντύνεις τις τηλεπαρουσιάστριες της δημόσιας τηλεόρασης στα ίδια χρώματα, υποβιβάζοντας την εναντίωσή σου στην άδικη σφαγή στο επίπεδο πρωτοχρονιάτικης μασκαράτας με πρωταγωνιστές τον Σάκη και τον Κώστα Μπακογιάννη, τότε συνηγορείς στον πόλεμο. Όταν, επιπροσθέτως, στέλνεις και λιανοντούφεκα, ως συμβολή στην τραγωδία, αντί για χρειώδη που απαλύνουν την τερατουργία του Πούτιν, συμβάλλεις στη συνέχισή του. Όχι στην καταλαγή του.
Περί αυτού πρόκειται. Αυτό το βαθύτατα σάπιο υπάρχει στον πυρήνα της σκέψης σου. Αυτό το βαθύτατα απάνθρωπο και βρομερό που ξεπηδά σαν πίδακας από το στόμα ταγών όπως ο υπουργός Μηταράκης και ο (πανεπιστημιακός δάσκαλος!) βουλευτής της Ν.Δ. Καιρίδης. Όμως στ’ αλήθεια εναντίον του Πούτιν είναι όποιος είναι εναντίον του παγκόσμιου πολέμου που σκοτώνει στην Ουκρανία και πνίγει αθώους στο Αιγαίο. Την ίδια στιγμή.
