Χάνουμε το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια μας. Αντικρίζουμε το φάντασμα ενός πιθανού μεγάλου πολέμου ψυχροπολεμικής χροιάς να πλανάται ξανά πάνω από την Ευρώπη, τις διεθνείς συμβάσεις και το Διεθνές Δίκαιο να καταλύονται μαζί με το συντετριμμένο για ακόμη μία φορά όνειρο της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών. Βλέπουμε τις μεγάλες δυνάμεις να επιχειρούν να μοιράσουν τον κόσμο ξανά. Για να επεκτείνουν την επιρροή τους, να ενισχύσουν τις πολεμικές βιομηχανίες τους, να υφαρπάξουν τον πλούτο της γης του σιτοβολώνα της ηπείρου με τα μεγάλα ορυκτά κοιτάσματα, να τον αιματοκυλίσουν σε έναν εμφύλιο σπαραγμό και να τον διαμελίσουν, όπως το έπραξαν μερικά χρόνια πριν και στη Γιουγκοσλαβία.
Βλέπουμε με τρόμο ξανά τα παραστρατιωτικά, νεοναζιστικά σώματα να δρουν και να αναλαμβάνουν τον έλεγχο της παραπληροφόρησης και τις κυβερνήσεις της ηπείρου, όχι μόνο τις ακροδεξιές, να ανοίγουν επιλεκτικά τα κλειστά για τους μελαμψούς Σύρους, Αφγανούς, Ιρακινούς πρόσφυγες σύνορα στα χιλιάδες άμαχα, λευκά, γαλανομάτικα θύματα αυτού του πολέμου. Και τους αρμόδιους υπουργούς Τουρισμού και Μετανάστευσης της χώρας να προτρέπουν χωρίς αιδώ τις ΜΚΟ στα νησιά με τις κλειστές προσφυγικές δομές να ασχοληθούν με τους «πραγματικούς» πρόσφυγες της Ουκρανίας. Βιώνουμε για ακόμη μια φορά τον «ανέμελο», επικίνδυνο αυταρχισμό του πρωθυπουργού της χώρας που λαμβάνει μόνος με μερικούς «δικούς» του κρίσιμες αποφάσεις για την εμπλοκή της με στρατιωτικό υλικό σ' αυτόν τον πόλεμο, αδιαφορώντας παντελώς για τις καταστροφικές -οικονομικές και όχι μόνον- συνέπειές της για τη χώρα και τους κατοίκους της.
Νέοι τρόποι έκφρασης
Προσπαθούμε απεγνωσμένα να αντλήσουμε δυνάμεις με την αναζήτηση νέων τρόπων έκφρασης της προσωπικής και της συλλογικής μας δύναμης αντίστασης. Τις ζωογόνες δυνάμεις που μόνο ο πολιτισμός και τα διαπολιτισμισμικά ανοιχτά σύνορα στον άνθρωπο, ανεξαρτήτως χρώματος δέρματος, φύλου και εθνικότητας, μπορούν να μας δώσουν. Αυτό επιχειρεί και ο ζωγράφος Θοδωρής Δασκαλάκης στη νέα του δουλειά που παρουσιάζει στην γκαλερί Έκφραση-Γιάννα Γραμματοπούλου. Πειραματίζεται με τη διατύπωση της φόρμας και του χρώματος. Ανατρέχει σε ανάλογες διατυπώσεις που έγιναν μέσα στα ριζοσπαστικά κινήματα της Ιστορίας της Τέχνης, όπως αυτά του εξπρεσιονισμού, του σουρεαλισμού, του πάτερν και της γεωμετρικής αφαίρεσης.
Προβάλλει φιγούρες πλασμένες με χρωματικές κηλίδες, φαντάσματα που κοιτούν κατάματα τον θεατή, φιγούρες αισθησιακές, πλαστικά αποδοσμένες, «ντυμένες» με τα πλάσματα της θάλασσας που αγναντεύουν, εκστασιασμένες ανάμεσα στα όρνεα με τα οποία ερωτοτροπούν, σαν μυθικές, αρχέγονες θεότητες. Μοναχικές, γυναικείες κυρίως φιγούρες που μετουσιώνονται μέσα από το φύλο τους σε κραυγές οδύνης και σε απέλπιδες προσπάθειες επικοινωνίας με τον Άλλο. Ζευγάρια πρωτόπλαστων που στέκονται αθώα με τα εργαλεία τους σαν μικρά παιδιά στον καινούργιο κόσμο όπου εισέρχονται. Συνθέτει τοπία μαγικά, της θάλασσας και του βουνού, παλλόμενα και εκρηκτικά, αφηρημένα, ρευστά, κερματισμένα, με επαναλαμβανόμενες, ρυθμικές δομές από σχήματα, κύκλους, τετράγωνα, παραλληλόγραμμα, τρίγωνα.
Αφήνει να αναδυθούν ή σχεδόν να σβηστούν μέσα τους οι φτιαγμένες εν μέρει με στοιχεία τους, αδρά αποτυπωμένες ή αχνές μορφές. Μεταλλάσσονται έτσι σε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της γέννησης και της ύπαρξής του. Δημιουργεί καταστάσεις ονειρικές και πανανθρώπινες, που η ψυχρή λογική του πολέμου και της ψυχρής εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο είναι αδύνατον να παρεισφρήσουν. Ομιλεί ρυθμικά με φόρμες και με χρώματα για τη ρευστότητα του κερματισμένου κόσμου όπου ζούμε και για τη δική μας ρευστότητα του κερματισμένου μας είναι. Που μάχεται με όλες του τις δυνάμεις όχι απλά για την επιβίωσή του, αλλά και για την εναρμόνισή του με το περιβάλλον.
Όπως έλεγε ο Τρότσκι...
«Τον άνθρωπο, που θα μπορεί να μετακινήσει ποτάμια και βουνά, που θα μάθει να χτίζει παλάτια... στα ύψη του Λευκού Όρους ή στα βάθη του Ατλαντικού, θα δώσει στην ύπαρξή του τον πλούτο, το χρώμα, τη δραματική ένταση, τον ανώτερο δυναμισμό», όπως έλεγε ο Τρότσκι. «Θα επιδιώκει να πετύχει μεγαλύτερη ακρίβεια, διάκριση, οικονομία και, κατά συνέπεια, ομορφιά στις κινήσεις του ίδιου του του σώματος, στην εργασία στο περπάτημα, στο παιγνίδι. Θα θελήσει να εξουσιάσει τις μισοσυνειδητές και ασυνείδητες διεργασίες του οργανισμού του: αναπνοή, κυκλοφορία του αίματος αναπαραγωγή. Και μέσα στα αναπόφευκτα όρια, θα ζητήσει να τις υποβάλλει στον έλεγχο του λογικού και της βούλησής του... να μεταχειρίζεται ο ίδιος τον εαυτό του, ανεξάρτητα από τις οικονομικές σχέσεις, μέσα στις μεγάλες προσπάθειες της σκέψης που διαρκώς ψάχνει και δημιουργεί».
Info
Θοδωρής Δασκαλάκης, «lasciatemi cantare», γκαλερί Έκφραση - Γιάννα γραμματοπούλου, Βαλαωρίτου 9α
Διάρκεια έκθεσης: 17 Φεβρουαρίου - 12 Μαρτίου 2022
Ωρες λειτουργίας: Τρ./Πεμ./Παρ. 12 μ. - 8 μ.μ., Τετ. 12 μ. - 6 μ.μ., Σαβ. 12 μ. - 3 μ.μ.
