Τα σχέδιά μας μένουν ανολοκλήρωτα. Για τα μικρά και τα μεγάλα που προγραμματίζουμε. Αναβάλλουμε τα ανταμώματα με την παρέα, μέχρι να φτιάξει ο καιρός και να βρεθούμε έξω, σε απόσταση ασφαλείας. Μεταθέτουμε επ΄ αόριστον τις τακτικές, προληπτικές εξετάσεις στους γιατρούς μας. Ονειρευόμαστε παραστάσεις, εκθέσεις, παρουσιάσεις, συνελεύσεις μέσα στην ασφυκτική, πολύβουη πολυκοσμία των περασμένων χρόνων που επέτρεπε τα αγκαλιάσματα και τις μακρόπνοες συζητήσεις και αναζητήσεις εκ του σύνεγγυς. Ονειρευόμαστε ταξίδια προπάντων, που θα μας δίνανε τις απαραίτητες ανάσες του ανοιχτού οικουμενικού ορίζοντα. Για να αποσείσουμε τον εθνοκεντρικό, ξενοφοβικό μανδύα με τον οποίο καλύπτουν οι νυν κυβερνώντες το ολοκληρωτικό ξεπούλημα και τη χρεοκοπία της χώρας.
Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε την «ουτοπία» μιας άλλης χώρας και μια απτή καθημερινότητα που δεν θα διακατέχεται από τη διαρκή επισφάλεια. Στα ανολοκλήρωτα σχέδια των χρόνων της Μεταπολίτευσης και εκείνων που αφήσαμε στα σκαριά την περίοδο της αποκαλούμενης από τη Δεξιά του Μητσοτάκη και των εντολοδόχων της «αριστερής παρένθεσης». Είναι το «non finito», «το έργο εν εξελίξει», για το οποίο μιλά στις Πραγματείες του για τη ζωγραφική ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Που αναδείχτηκε στην Αναγέννηση στα «αυτοτελή σχέδια», αλλά και σε κάποια από τα γλυπτά του Μιχαήλ Άγγελου. Και μετασχημάτισαν σε «τόπο του μοντέρνου» ο Ροντέν και η Κλωντέλ. Ανοίγοντας νέους δρόμους για πρωτοποριακές δημιουργίες όπως εκείνες του αφηρημένου εξπρεσιονισμού ή της ποπ αρτ τού «Κάνε το μόνος σου» Άντι Γούρχολ αλλά και σε μια διαφορετική πρόσληψη της τέχνης από τον ίδιο τον θεατή.
Αυτήν επιχειρούν να δείξουν οι είκοσι εικαστικοί, στην έκθεση με τον χαρακτηριστικό τίτλο «open-ended», στην γκαλερί Ζουμπουλάκη. Βλέπουμε υφασμένα «γυναικεία ημερολόγια», με τα κενά να συμβολίζουν τις παύσεις της μνήμης και της σκέψης και να μας προτρέπουν να τα συμπληρώσουμε. Παραμυθένια κολλάζ με σχεδιασμένες με μολύβι και μισοβαμμένες με μαρκαδοράκι πριμιτιβιστικές φιγούρες, που μας εισάγουν στη διαδικασία της δημιουργίας τους. Σμιλεμένα σαν όστρακα δημιουργήματα που καθρεφτίζουν με τα παιγνιδίσματα των φωτοσκιάσεών τους, τις καμπυλώσεις τους και τις λευκές γραμμές και τις ανοιχτόχρωμες κηλίδες τους τοπία λυρικά. Εικόνες της φύσης πλασμένες με έντονα χρώματα μέσα σε γωνιώδη, ημιτελή περιγράμματα που μας υπενθυμίζουν ότι «στη φύση δεν υπάρχει γραμμή». Ραμμένα με ακρυλικά νήματα, τριγωνικά σχήματα που προβάλλουν το ημιτελές ως όλον, μας κινητοποιούν και μας βγάζουν από τη θέση του απλού παρατηρητή.
Info
Ομαδική έκθεση «Open-ended»
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Νίκος Αλεξίου, Μαρία Βελισιώτη, Θωμάς Διώτης, Δημήτρης Εφέογλου, Βασιλική Κούκου, Αλέξανδρος Κωτούλας, Νίκος Μόσχος, Βένια Μπεχράκη, Ξενοφών Μπήτσικας, Φωτεινή Παλπάνα, Σοφία Παπακώστα, Σοφία Ροζάκη, Παύλος Τσάκωνας, Δέσποινα Φλέσσα, Δέσποινα, Χαριτωνίδη, Κώστας Χριστόπουλος, Georgia Fambris, David Fenwick, Melina Mosland, Eric Stephany, επιμ. Γεωργία Λιάπη, γκαλερί Ζουμπουλάκη, πλατεία Κολωνακίου 20
Διάρκεια έκθεσης:10 Φεβρουαρίου - 4 Μαρτίου 2022
Ώρες λειτουργίας: Τρ./Πεμ./Παρ. 11.00-20.00, Τετ./Σαβ. 11.00-15.00
