Η βία με την οποία αντιμετωπίζει η νεοδεξιά πολιτεία τη ζωή των ανθρώπων σ΄ αυτή τη χώρα μού προκαλεί, κάθε φορά που υποδηλώνεται ή καταδηλώνεται, έκπληξη.
Και ευτυχώς. Αρνούμαι να αποδεχθώ ως «κανονική» την καθημερινή παρουσία του θανάτου 100 και πλέον συμπολιτών μου που αφήνονται στο έλεος ενός άκρως μεταδοτικού ιού να πεθαίνουν εκτός ΜΕΘ, που οι κυβερνώντες αρνούνται να στελεχώσουν με το απαραίτητο για τη λειτουργία τους εξιδικευμένο προσωπικό.
Δεν δέχομαι ως «κανονική» ή υπερφυσική την εγκατάλειψη χιλιάδων κατοίκων της πρωτεύουσας μέσα στο χιόνι και στην παγωνιά που σκέπασε τις κεντρικές αρτηρίες και τους δρόμους της, τους απέκλεισε χωρίς ρεύμα για ημέρες ολόκληρες μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Γιατί οι αρμόδιοι δεν έλαβαν τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας τους -ούτε καν το φτηνό αλάτι δεν είχαν ρίξει- από ένα σφοδρό αλλά όχι πρωτοφανές, σύμφωνα με τους ειδικούς μετεωρολόγους, κύμα κακοκαιρίας. Όπως δεν έλαβαν τα στοιχειώδη μέτρα πρόληψης το περασμένο καλοκαίρι για την αποφυγή της αποτέφρωσης εκατομμυρίων στρεμμάτων δάσους. Και όπως συνεχίζουν να δρομολογούν στα σκοτεινά, τη νύχτα, την καταστροφή περιοχών «natura» με την παράνομη εγκατάσταση ανεμογεννητριών ή με το μπάζωμα των τελευταίων υδροβιοτόπων της Αττικής όπως εκείνο του Έρσινου, στη Βραυρώνα.
Αρνούμαι να αποδεχθώ ελαφρά τη καρδία την εγκατάλειψη στο έλεος του καιρού εμβληματικών κτηρίων στο κέντρο και στην περιφέρεια της Αθήνας και εμβληματικών κτηρίων της σύγχρονης αρχιτεκτονικής μας, όπως το Ξενία της Άνδρου, του Άρη Κωνσταντινίδη. Που πίστευε ότι «η αρχιτεκτονική είναι δουλεμένη όπως η γη πάνω στην οποία στήνεται και φυτρώνει όπως τα δέντρα και τα λουλούδια της.» Και όχι μια βίαια εισαγωγή ξένων προς τις κλιματολογικές και πολιτισμικές συνθήκες του εκάστοτε τόπου κτηρίων που βιάζουν την καθημερινότητα αλλά και την αισθητική τους.
Η εικαστικός καλλιτέχνης Άννα Αμπαριώτου επιχειρεί, στην τελευταία της δουλειά, που εκθέτει στην γκαλερί genesis,να συλλάβει την ψυχή της αρχιτεκτονικής. Εστιάζει το βλέμμα της στη λεπτομέρεια γνωστών κτηρίων ανά τον κόσμο, όπως η Όπερα του Παρισιού, η Αίθουσα Συναυλιών Γουόλτ Ντίσνευ, στο Λος Άντζελες, η Σπειροειδής Σκάλα του Μουσείου Πίου του Βατικανού. Δημιουργημάτων σύγχρονων που φέρουν χαρακτηριστικά αναγνωρίσιμα της κάθε πόλης όπου χτίστηκαν. Μεταμορφώνει σε πλαστικές φόρμες, με όχημα τα κινήματα του μοντέρνου, τα επί μέρους στοιχεία που τα συνθέτουν σε οργανικά όλα. Θαλασσινά και γήινα, πραγματικά και φανταστικά όντα, που μιλούν για την απτή και πνευματική υπόσταση του κόσμου μας. Δείχνουν ότι τα κτήρια που μας περιβάλλουν δεν είναι κενά κελύφη όπου κάποιοι μάς εγκαθιστούν αλλά σημαίνοντα «δοχεία της ζωής» και της πνοής μας.
Info: Άννα Αμπαριώτου «The Unknown Soul of an Architectural Mind And My Follies»
gallery genesis,Χάρητος 35, Κολωνάκι
Διάρκεια έκθεσης: 27 Ιανουαρίου-19 Φεβρουαρίου 2022
Ώρες λειτουργίας: Τρ./Πέμ./Παρ. 12.00-21.00, Τετ./Σαβ. 12.00-15.00
