Στις 4 Ιουνίου του 1797, ο Ανδρέας Σορδίνας, μακρινός πρόγονος του Αύγουστου, μαζί με τους Γάλλους Δημοκρατικούς, φύτευε στην πλατεία της Κέρκυρας το Δέντρο της Ελευθερίας. Στις 13 Ιουνίου, προτείνει στο δημαρχείο, εκ μέρους της Επιτροπής Δημόσιας Σωτηρίας, να αποσταλεί ένα φορητό τυπογραφείο με στοιχεία ελληνικά και ιταλικά για να εισαχθεί η τυπογραφία στα «Νησιά της Ανατολής». Έτσι εγκαταστάθηκε το πρώτο τυπογραφείο στα Επτάνησα και στην Ελλάδα.
Αύγουστος Σορδίνας. Ένας από τους μεγάλους ανθρώπους που με έχει τιμήσει με τη φιλία του. Γράφει ο ίδιος:
«Γεννήθηκα στην πόλη της Κέρκυρας, το 1927. Η μητέρα μου, Αντιόπη Μπόικου Σορδίνα, ήταν δασκάλα στο χωριό Καλαφατιώνες της Κέρκυρας, όπου παντρεύτηκε τον πατέρα μου, Ιωάννη Βαπτιστή Σορδίνα. Η μητέρα μου με τράβηξε από το ιδιωτικό σχολείο 'Στεριώτη' και με πήρε στο Α' Δημοτικό Σχολείο, ήδη από τότε σχεδόν ερειπωμένο, πίσω από το φαρμακείο Κόλλα. Η μητέρα μου μου γνώρισε τη λογοτεχνία. Μου γνώρισε τους 'Άθλιους' του Βίκτορος Ουγκώ και πολλά βιβλία του Ιουλίου Βερν που μου άνοιξαν τα μάτια, (...) Της οφείλω πολλά.
Να αναφερθώ συντομότατα στις σπουδές μου: Έλαβα το διδακτορικό από το Τμήμα Ανθρωπολογίας του Πανεπιστήμιου Χάρβαρντ των ΗΠΑ. Όχι από το Ιστορικό Τμήμα του ιδίου Πανεπιστήμιου. Γενικά είμαι πολύ αντίθετος με ορισμένα πορίσματα της Ιστορίας και εξηγούμαι: Πιστεύω πως η εξέλιξη του κόσμου, η εξέλιξη των έμβιων όντων, ειδικότερα του ανθρώπινου γένους, αναμφίβολα καταδείχνουν πως το μήνυμα της Ιστορίας είναι σαφέστατα ο ιστορικός υλισμός, δηλαδή η μαρξιστική ιδεολογία.
Ο αγώνας για την επιβίωση δεν κερδίζεται μέσα στο παρόν κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Τουναντίον, ο αγώνας χάνεται στο παρόν σύστημα. Ο κόσμος αφανίζεται. (...) Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα προωθεί την αποψίλωση των δασών, την κατασπατάληση ενέργειας, την εξαθλίωση των φτωχών, τη διάδοση των ασθενειών, την αλλοτρίωση. Δεν πιστεύω στην παγκοσμιοποίηση που τρέφεται αναίσχυντα από το παρόν κεφαλαιοκρατικό σύστημα.
Γι’ αυτό, για να επιτύχουμε μια πλούσια ιστορική σύνθεση, χρειάζεται μια συνεργασία, όχι μόνο της αυτοαποκαλούμενης Κλασικής Αρχαιολογίας, αλλά της ουσιαστικής συνεργασίας και άλλων επιστημών.(...)
Τελειώνοντας, θα ήθελα να σας εκμυστηρευτώ κάτι, πέστε το τελείως προσωπικό. Πολλές φορές κυριεύομαι από μια αμηχανία, ως εξής: Έλειψα από την Ελλάδα τριάντα - τριάντα πέντε χρόνια. Αυτό μου προκάλεσε την αμηχανία αυτή, την αίσθηση ενός κενού, ιδιαίτερα όταν αντικρίζω την ελληνική λογοτεχνία. Η αίσθηση είναι προσωπική και μπορεί απλώς να είναι ψευδαίσθηση. Εν τούτοις, η αίσθηση του κενού υπάρχει. Προσπαθώ να τη μετριάσω».
Βάδισε στην οροσειρά της Σιέρα Μαέστρα, πλάι στον Comandante, βαδίζοντας προς την Αβάνα. Αφηγείται ο ίδιος: «Λίγα χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Σαντιάγο, απλώνεται η οροσειρά Σιέρα Μαέστρα. Τις μέρες εκείνες οργανώνονταν οι πρώτες αντάρτικες ομάδες των Φιντέλ Κάστρο και Τσε Γκεβάρα. Αφάνταστος ενθουσιασμός, θυσίες, όνειρα. Γι’ αυτές τις ομάδες και την κατοπινή των εξέλιξη -ακριβώς όπως το αποζητούσε ο μέχρι τότε σιωπηλός λαός- έχουν γραφτεί τόσα πολλά τα τελευταία 50 χρόνια που αναφορά σ’ αυτά θα αποτελούσε ανιαρή επανάληψη. Όμως πρέπει να τα αναφέρω διότι για μένα αποτέλεσαν έντονη προσωπική εμπειρία(...)».
Επίσης έζησε για περίπου δύο χρόνια στον Αμαζόνιο, ανάμεσα στους αυτόχθονες, μελετώντας τις φυλές τους. Δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Τελείωσε την καριέρα του ως καθηγητής στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, στον τόπο που τον γέννησε.
Η «Σιδάρειος εποχή», υποδιαίρεση της μέσης παλαιολιθικής στον χάρτη της παγκόσμιας προϊστορίας του ανθρώπου, είναι δικό του επίτευγμα.
Η πρωτοποριακή επιστημονική φυσιογνωμία του Αυγούστου Σορδίνα δεν έγκειται απλώς στην προτεραιότητα εντοπισμού της παρουσίας του προϊστορικού ανθρώπου στα Ιόνια Νησιά, και ιδιαίτερα στην Κέρκυρα, στην ταυτόχρονη ενασχόλησή του με την εθνογραφία και τη χρήση σύγχρονων επιστημονικών αρχαιομετρικών μεθόδων. Έγκειται στη βαθιά ουμανιστική θέση του για την επιστήμη της Αρχαιολογίας, που δεν την θεωρούσε σαν μια ψυχρή παράθεση τεχνικών, τυπολογικών στοιχείων, χρονολογήσεων και ευρημάτων. Αλλά ως μια διαχρονική καταγραφή της πολιτιστικής δημιουργίας του φορέα λαού στον συγκεκριμένο τόπο.
