Η ζωή των ανθρώπων στηρίζεται στα όνειρά τους. Τα μικρά των πολλών, που τους αφορούν άμεσα το ψωμί, η υγεία, η μόνιμη στέγη και η σταθερή εργασία αλλά και η παιδεία των ίδιων και των παιδιών τους. Τα μεγάλα των λιγότερων και πιο τολμηρών, που διαπλέκονται με τα μικρά, για μια καλύτερη ειρηνική, δημοκρατική και ισόνομη κοινωνία. Αυτή που οραματίστηκαν για την Ελλάδα από την ίδρυσή της ολόκληρες γενιές αγωνιστών της ανεξαρτησίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, την κατοχή των ναζί, την κυριαρχία των συνεργατών τους στο μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς και του Στέμματος, τη χούντα των συνταγματαρχών.
Η Μεταπολίτευση που ήρθε μετά την πτώση τους έδωσε την αίσθηση ότι θα μπορούσε, εν μέρει τουλάχιστον, ακόμα και μέσα στα λαϊκιστικά στερεότυπα του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, να πραγματώσει αυτήν τη «Χαμένη Άνοιξη» που πρόβαλε στο διάκενο της δεκαετίας του '60. Να φέρει στο φως την «αρχαία σκουριά που περιέχει χρυσό... της ευλογημένης ελληνικής γης», καθώς έγραφε η Μάρω Δούκα.
Όμως ο δρόμος της χρεοκοπίας που όργωσε ο Σημίτης για τα μικρομεσαία στρώματα με τη χρηματιστηριακή φούσκα αποδείχτηκε λωρίδα μονής κατεύθυνσης για τη διάψευσή τους, που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόλαβε να θέσει, εν μέσω Μνημονίων, εκτός λειτουργίας. Συνεχίστηκε η απομύζησή τους και αυτή του δημόσιου πλούτου της χώρας που δρομολόγησε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τη βοήθεια των δυνάμεων καταστολής, που όρισε ως κράτος, και ακολουθεί και ο υιός του Κυριάκος. Για να στερεώσει τα θεμέλια της εξουσίας των ολίγων και να θέσει διά παντός τους πολλούς στο περιθώριο του αποκλεισμού τους από την υγεία, την παιδεία, την ελευθερία. Να τους εγκλωβίσει, λόγω της πανδημίας, στον φόβο του θανάτου, της ανεργίας και της απώλειας του σπιτιού τους. Να τους μεταπλάσει σε ανταλλάξιμους, ενοικιαζόμενους δούλους σε ένα καθεστώς αυταρχικό.
Τα έργα του αρχιτέκτονα Μάριου Καμχή που παρουσιάζονται στην gallery genesis στο Κολωνάκι μεταφέρουν στον θεατή τους την αύρα του Μπάουχάους. Συνδυάζουν το αυστηρό σχέδιο της αρχιτεκτονικής με την αφαιρετική ζωγραφική του μοντέρνου. Αποτυπώνουν γραμμικά πάνω σε μια σκακιέρα τις κενές θέσεις ενός ανύπαρκτου διοικητικού συμβουλίου, εξαιρουμένου του κατέχοντος την έδρα του καθήμενου προέδρου, με τις φτιαγμένες με ρευστές πινελιές μορφές των στεκόμενων στην είσοδο υποταγμένων σε αυτόν μελών του.
Δείχνουν μέσα στα γεωμετρικά σχήματα των σύγχρονων κτηρίων, σε σμίκρυνση, τις μάζες των σχηματοποιημένων πελατών τους. Προβάλλουν τους κατοίκους των σύγχρονων πόλεων, όπως ο Μαργκρίτ, ως απειράριθμες, λευκά όμως βαμμένες φιγούρες, χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, πάνω στα πανομοιότυπα, χαμηλοτάβανα μπαλκόνια(;) των πολυκατοικιών, σε διαφορετικές στάσεις, αντιμέτωπους με τη μαύρη σκιά τους, φυλακισμένους μέσα στο εγώ τους.
Διατυπώνουν τους εξεγερμένους πολίτες ως όντα, πλασμένα με τον τρόπο των μικρών παιδιών, με στρογγυλεμένα κεφαλάκια και άφυλα σώματα και άκρα λεπτά, αιχμηρές κεραίες εντόμων που εφάπτονται, συνδέονται σε κυματιστές γραμμές, κινούνται ρυθμικά αλλά και επιθετικά προς την προστατευμένη πίσω από μια κλειστά δομημένη κατασκευή μορφή του γραφειοκράτη, ενώ στο βάθος πάνω σε μια κόκκινη επιφάνεια κυριαρχεί το λευκό τραπέζι και η λευκή καρέκλα της εξουσίας του. Αναδεικνύουν τη ματαίωση αλλά και τη διεκδίκηση των ονείρων μας για μια καλύτερη ζωή.
Info: Μάριος Καμχής, «Frustration / Ματαίωση» σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Λουΐζας Καραπιδάκη, gallery genesis, Χάριτος 35, Κολωνάκι.
Διάρκεια έκθεσης: 26 Οκτωβρίου - 13 Νοεμβρίου 2021. Ώρες λειτουργίας: Τρ. / Πεμ. / Παρ. 12.00 - 21.00, Τετ. / Σαβ. 12.00 - 15.00
