Μια πιο τολμηρή απόπειρα τρανς ορατότητας στη μεγάλη οθόνη επιχείρησε το 27ο Φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας με το παράλληλο αφιέρωμα «Ζωές σε Μετάβαση: Trans Cinema Matters», δίνοντας τον κινηματογραφικό χώρο απευθείας σε τρανς άτομα, χωρίς διαμεσολαβήσεις, μέσα από ταινίες όπως το “Corona”, το “Tangerine”, το “Μικρό μου κορίτσι”, το “Paris is burning” αλλά και το “Disclosure” και τη “Στρέλλα”, μετά τα οποία ακολούθησαν και ενδιαφέρουσες συζητήσεις.
Πρώτη στάση την περασμένη Τετάρτη το ντοκιμαντέρ “Disclosure”, που μεταφέρει τον θεατή στην Αμερική τού σήμερα και στις αφηγήσεις τρανς ατόμων που έχουν καταφέρει να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στη μέχρι πρότινος εντελώς αφιλόξενη για τρανς άτομα βιομηχανία του θεάματος. Μιλούν για δυσκολίες, κακοποιητικές συμπεριφορές, στερεοτυπικές αναπαραγωγές έμφυλων ταυτοτήτων που παρελαύνουν μέσα από τις εμπειρίες τους και την καλλιτεχνική τους πορεία. Χαρακτηριστικό σημείο του ντοκιμαντέρ, το γεγονός ότι επικεντρώνεται σε διάσημες και ενίοτε αγαπημένες μας χολιγουντιανές παραγωγές που τελικά, με τον τρόπο τους, έχουν συμβάλει στον ακραία συντηρητικό τρόπο πρόσληψης της τρανς ταυτότητας.
Αμέσως μετά την προβολή ζητάμε από τους δημιουργούς να σχολιάσουν την εκλογή για πρώτη φορά ίσως σε Κοινοβούλιο τρανς ατόμων στο Μπούντεσταγκ. "Το γεγονός ότι δύο τρανς άτομα βρίσκονται πλέον εκλεγμένα στο γερμανικό Κοινοβούλιο είναι μια αρχή, αλλά αυτό από μόνο του δεν εγγυάται τίποτα, μια και είναι εξίσου σημαντικές οι πολιτικές καταβολές των ατόμων" δηλώνουν χαρακτηριστικά, ενώ δεν κρύβουν τη χαρά τους που, ενώ η πανδημία εγκλώβισε την ταινία τους σε γνωστή συνδρομητική πλατφόρμα, για πρώτη φορά επιτέλους την έβλεπαν στη μεγάλη οθόνη, για την οποία γεννήθηκε.
Ξαναβλέποντας τη “Στρέλλα” του Κούτρα στο Τριανόν την Πέμπτη παρατηρούμε αυτή τη φορά, λίγο πριν το τέλος, την πρωταγωνίστρια να στέκεται κάτω από τα καινούργια γραφεία της εφημερίδας μας στην πλατεία Καραϊσκάκη, με τη “Στρέλλα” να διασχίζει όλη την Αγίου Κωνσταντίνου τελειώνοντας το πλάνο απέναντι από εκεί που για δεκαετίες στεγάζονταν τα γραφεία την ΑΥΓΗΣ, Αγίου Κωνσταντίνου και Σωκράτους. Δεν είναι ένα συμπτωματικό tribute στη στέγη της ΑΥΓΗΣ. Ο σκηνοθέτης επιλέγει αυτή τη διαδρομή, αθέατη και αποκρουστική για την πλειονότητα των Αθηναίων, που όμως αποτελεί σκληρό ή πικρό βίωμα για πολλά τρανς άτομα.
"Ακόμα και σήμερα τα περισσότερα τρανς άτομα είναι sex workers" είπε η Πάολα Ρεβενιώτη, ενώ η Άννα Κουρουπού δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει το πόσο σημαντική είναι η σεξουαλική εκπαίδευση των παιδιών στα σχολεία από μικρή ηλικία. Η Ερωφίλη Κόκκαλη ήταν εκείνη που τόνισε πόσο καταπιεστικός μπορεί να γίνει ο κόσμος για όλα τα τρανς άτομα με καλλιτεχνικές ανησυχίες, αφού ακόμα και σήμερα βιώνουν διαρκώς αποκλεισμούς. Οι τρεις ομιλήτριες μας θύμισαν ότι από τη “Στρέλλα” έχουν περάσει 12 χρόνια, χωρίς καμιά άλλη ταινία να αφορά και να συμπεριλαμβάνει τρανς άτομα και χαρακτήρες.
Το φεστιβάλ στη μεγάλη οθόνη δήλωσε αυτό που του αναλογούσε: «Trans cinema matters». Σε εμάς αναλογεί να φωνάξουμε έξω από τις αίθουσες: «Trans life matters».
