Αποθέτει χρόνια την ευαισθησία της στη σκηνή και την οθόνη, αλλά και την αγωνιστικότητά της σε δρόμους και πλατείες, ορθώνοντας γροθιά για το άδικο και παραστέκοντας όλους όσοι έχουν ανάγκη, κυνηγημένους, αδύναμους, μόνους και πληγωμένους. Η ηθοποιός Κάτια Γέρου παρακολουθεί αυτές τις μέρες του Αυγούστου από ένα λιμανάκι κοντά στην Αθήνα όπου βρίσκεται τον όλεθρο που σκορπά η πυρκαγιά, πονά με την καταστροφή φύσης και αγαθών και συντρέχει με τη σκέψη της τους ανέστιους.
Χαρακτηρίζει την κλιματική αλλαγή «μια αλόγιστη κούρσα προς την απόλυτη καταστροφή» και μιλώντας στην ΑΥΓΗ αναφέρεται σε σχέδια που θα απαλύνουν τους πονεμένους και κάνει προτάσεις που θα κινητοποιήσουν την αλληλεγγύη του κόσμου.
«Δεν μπορούμε να περιμένουμε να καλυφθούν οι τρύπες του όποιου κρατικού μηχανισμού. Γιατί μέσα σ’ αυτές πέφτουμε οι ίδιοι. Πρέπει να προσπαθήσουμε να τις μπαλώσουμε όπως μπορούμε. Αυτή τη στιγμή τα μέτωπα είναι τεράστια. Έχει εξαπολυθεί μια δύναμη θανάτου. Είναι η ενδοοικογενειακή βία, η κακοποίηση των γυναικών, η φτωχοποίηση. Σ’ αυτήν την τεράστια ζημιά πιέζουμε την όποια κεντρική εξουσία υπάρχει να κάνει παραπάνω από όσα μπορεί, να επινοήσει. Αλλά κυρίως αυτό που χρειάζεται είναι να μπούμε όλοι οι πολίτες μπροστά αναλαμβάνοντας ο καθένας από κάτι. Και όχι τώρα που το πράγμα είναι επείγον, αλλά για τα επόμενα χρόνια της ζωής μας ο καθένας ας επιλέξει μια διπλή ιδιότητα. Κι ας βάλει δίπλα από το επάγγελμά του τη λέξη ‘εθελοντής’. Άλλο πράγμα δεν μπορεί να μαλακώσει την ψυχή μου.
Πολύ σύντομα θα πάω να γίνω κι εγώ εθελοντής δασοπυροσβέστης κι αν το όριο ηλικίας δεν μου το επιτρέπει, θα πάω στην αναδάσωση ή θα κάνω μαθήματα σε παιδιά μιας υποβαθμισμένης περιοχής. Γιατί τώρα ο ένας πρέπει να ακουμπήσει πάνω στον άλλο. Όσα χρόνια αξιωθεί να ζήσει ο καθένας, πρέπει να ανήκει κάπου. Να βάζει πλάτη σε κάτι. Κι αυτό να μην το ξεχάσουμε όταν περάσει η συναισθηματική φόρτιση της στιγμής. Αλλιώς θα αφήσουμε στους ανθρώπους του μέλλοντος μια καμένη γη» σημειώνει.
Ήταν 4 Αυγούστου, μόλις είχαν ξεσπάσει οι πυρκαγιές, όταν η ηθοποιός σε μια σπαρακτική ανάρτησή της στα social media με τίτλο «Πυρκαγιά και Πρόοδος» δεν έκρυβε τον θυμό και τη θλίψη της γι’ «αυτή τη ρημάδα την πρόοδο, που κατάφερε κάτι ασύλληπτο, άρα 'μεγαλειώδες': τσάκισε, διέλυσε τον πλανήτη! Και άντε τώρα το κοινό μας σπίτι να ξαναφτιαχτεί: να κλείσει η τρύπα του όζοντος, να μπουν οι πάγοι στη θέση τους και να ξαναπαγώσουν, να φυτρώσουν δάση, να ξεμολυνθούν οι θάλασσες και τα ποτάμια κ.λπ.
Θα μπορούσε να έχει υπάρξει πρόληψη και προστασία μέσα σ’ αυτή την ακραία συνθήκη; Εννοείται! Διαχρονικά θα έπρεπε. Τόσα φράγκα ξοδεύουμε για Μνημόνια και εξοπλισμούς. Ένας στόλος Καναντέρ, και πρόσληψη πυροσβεστών, και οι αντιπυρικές ζώνες, και ο καθαρισμός των εύφλεκτων μπάζων κ.λπ. κ.λπ., αυτά θα μας ρίξουν έξω στον προϋπολογισμό; Μην τρελαθούμε»!
