Τους αγνοούσαμε και ήλθε η στιγμή να τους γνωρίσουμε! Ο λόγος για την «Underground Youth Orchestra», τον νεανικό σχηματισμό με την προκλητική επωνυμία, που απολαύσαμε το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου στην κατά 30% πλήθουσα αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Η Ορχήστρα «αποτελείται από 55 σπουδαστές μουσικής, ηλικίας 10-25 ετών… τολμά δυναμικά, με οδηγό τη ζωντάνια και ενέργεια των νέων μουσικών... αναζητά διαφορετικές μουσικές εμπειρίες», ενώ «φέτος συμπληρώνει 10 χρόνια συνεχούς μουσικής παρουσίας” και «ξεκινά μια καινούργια μουσική διαδρομή, εγκαινιάζοντας έναν κύκλο συναυλιών με διεθνώς αναγνωρισμένους καλλιτέχνες».
Το δελτίο Τύπου τής εντός των εισαγωγικών παραπομπής ενημερώνει και για την ανεπιτήδευτη αφετηρία του εγχειρήματος, αφού «η 'UYO' ξεκίνησε από ένα σύνολο παιδιών, που επιθυμούσαν να βρίσκονται και να κάνουν μουσική μαζί». Οι πρώτες δοκιμές πραγματοποιήθηκαν «σε ένα υπόγειο του σπιτιού του μαέστρου» Κώστα Ηλιάδη, επίσης καλλιτεχνικού διευθυντή και ενορχηστρωτή της. Αυτή υπήρξε η κρίσιμη αφορμή για την πιπεράτη ονομασία της! Σε κάθε περίπτωση, η «ευγενική υποστήριξη της Πρεσβείας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Αθήνα» αποκλείει ούτως ή άλλως συνειρμούς... υποκόσμου. Αντιθέτως, επιβεβαιώνει τη σοβαρότητα της προσπάθειας, που ξεκίνησε ως καθαρά εκπαιδευτική και οδήγησε σε διεθνείς προσκλήσεις του φορέα, χάρη στην καθοδήγηση ομάδας καθηγητών - επαγγελματιών μουσικών (των κ.κ. Ευσταθίας Παπαγεωργοπούλου, Franc Shestani, Όσβαλντ Αμιράλη, Μιχάλη Ραμού, Κώστα Σίσκου και Μαρίνου Τρανουδάκη).
Έχοντας εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο Διεθνές Φεστιβάλ Νεανικών Ορχηστρών του Βερολίνου «Young Euro Classic» του 2019 υπό την μπαγκέτα ενός Christoph Eschenbach, η νεανική Συμφωνική Ορχήστρα παρουσίασε ένα απαιτητικό πρόγραμμα υπό την ενεργητική διεύθυνση της γεννημένης στο Μάντσεστερ και εγκατεστημένης στο Βερολίνο Catherine Larsen - Maguire. Διεθνώς διακεκριμένο, επί δεκαετία πρώτο φαγκότο της Ορχήστρας της Komische Oper της γερμανικής πρωτεύουσας και δραστηριοποιούμενη διεθνώς, από το 2012, αποκλειστικά ως αρχιμουσικός, η μαέστρος «ζέστανε» την UYO με την εισαγωγή από τους «Γάμους του Φίγκαρο» του Μότσαρτ, ενώ, εν είδει κονσέρτου, ακολούθησε η "Φαντασία" του D. Lovreglio πάνω σε θέματα από την "Τραβιάτα" του Βέρντι για κλαρινέτο και έγχορδα. Ο νεαρός Μάριος Ρούσκας διαχειρίστηκε με αυτοπεποίθηση και επάρκεια διαδοχή «έκθεσης» μελωδιών του έργου που ακολουθούσε «επανέκθεση» με απαιτητικής δεξιοτεχνίας παραλλαγές. Αφετηρία η άρια έρωτα και κατάληξη η καμπαλέτα ελευθερίας της ηρωίδας στην α’ πράξη, με σταθμούς «τα «φλογερά αισθήματα» του Αλφρέδου στη β’ και την αναπόφευκτη πρόποση.
Κύριο πιάτο η 7η συμφωνία του Μπετόβεν. Η διονυσιακή προσήλωση τόσο νέων μουσικών στο υψηλό διακύβευμα μιας «συμφωνίας» θα χαροποιούσε τον συνθέτη, πολλώ μάλλον που, παρά τους αναμενόμενους τεχνικούς περιορισμούς, κυρίως στα ασφυκτιώντα χάλκινα, η νεανική ιδιοποίηση της μουσικής, στηριγμένη από τη στιβαρή και παθιασμένη διεύθυνση, εξελίχθηκε σε εμπειρία αναβάπτισης σ’ ένα πολυπαιγμένο έργο. Μετά από ένα βαρυσήμαντο poco sostenuto, η ενθουσιώδης κλιμάκωση του vivace ήταν λυτρωτική, χωρίς εκπτώσεις τραγικότητας στο κομβικό allegretto και με αδιαπραγμάτευτα δυναμική αγωγή για τη δικαίωση του θριαμβικού φινάλε!
