Στον κειμενικό γαλαξία που έχει συσταθεί για τον Σάμιουελ Μπέκετ και το έργο του (με τη λέξη «κείμενο» να περιγράφει όχι μόνο την καθαρά ρηματική προσέγγιση, αλλά και την επιτελεστική - παραστασιακή εκφορά) προσεγγίζεται ποικιλοτρόπως η ιδιοπρόσωπη αλυσιτέλεια του μπεκετικού σύμπαντος.
Φέτος το καλοκαίρι, στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» στον Βύρωνα, ο Γιάννης Κακλέας παρουσιάζει τη δική του εκδοχή τού «Περιμένοντας τον Γκοντό», εγκαινιάζοντας με τόλμη και υπαρκτική ένταση τη νέα θεατρική κατάσταση μετά την αναγκαστική τομή τόσων μηνών.
Ο Κακλέας επεμβαίνει σημειακά αλλά καίρια στο δραματικό κείμενο, χωρίς όμως να αλλοιώνει τον νοηματικό πυρήνα ή να αποξενώνει τόσο τους ηθοποιούς όσο και τους θεατές από τα παραστασιακά και εννοιολογικά επίδικα. Με τις προσθήκες, τις αναγκαίες ίσως περικοπές, την αποστασιοποίηση, αλλά και την εστίαση στο κωμικοτραγικό των χαρακτήρων, χτίζεται μια ικανοποιητικά δομημένη παράσταση, που αφενός επιτρέπει στους ηθοποιούς να προσεγγίσουν δημιουργικά τους ρόλους, αφετέρου δίνει τη δυνατότητα στον θεατή να «ακουμπήσει» αντιληπτικά σε αυτό που τον απασχολεί περισσότερο. Έτσι, το κοινό εξατομικεύεται απέναντι στο θέαμα και αντιδρά ποικιλοτρόπως, ανάλογα φυσικά και με τα έλλογα εργαλεία που κατέχει ο καθένας.
Η βασική τετράδα των ηθοποιών, που αποτελείται από τον Θανάση Παπαγεωργίου στον ρόλο του Βλαντιμίρ, τον Σπύρο Παπαδόπουλο στον ρόλο του Εστραγκόν, τον Άρη Σερβετάλη ως Πότζο και τον Ορφέα Αυγουστίδη ως Λάκυ, λειτουργούν δυναμικά μεταξύ τους, αλλά και σε ισορροπία. Κανείς δεν «ηγεμονεύει», αλλά και κανείς δεν οπισθοχωρεί «σκηνικά». Αυτό είναι βασικό σημείο αρετής για την παράσταση, καθώς οι ηθοποιοί επιτελούν τον ρόλο τους ιδιοσυγκρασιακά, με μελετημένη ιδιοσυστασία, αλλά και σε αρμονία με το κείμενο. Οι όποιες προσωπικές παρεμβάσεις και παρεκβάσεις λειτουργούν διαφωτιστικά και εξελικτικά, καθιστώντας την παράσταση πιο «ανοιχτή» για το κοινό, που σαφώς έχει άλλες προσλαμβάνουσες από την εποχή που πρωτοπαρουσιάστηκε το «Περιμένοντας τον Γκοντό» το 1953.
Στέκομαι στην ερμηνεία του Αυγουστίδη ως Λάκυ, που εκπλήσσει ευχάριστα με την έξαρση του μονολόγου, αλλά και την πλαστικότητα του προσώπου και του σώματος, δείχνοντας ότι είναι ένας ηθοποιός που εξελίσσεται συστηματικά.
Η τετράδα των ηθοποιών έχει δουλέψει με οξυδέρκεια την κίνηση, τους μορφασμούς, τη σωματικότητα, και την εκφορά του λόγου, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για τις μπεκετικές απαιτήσεις, αλλά και τις αντικειμενικές απαιτήσεις ενός ανοιχτού και δύσκολου τόπου, όπως το Θέατρο Βράχων, καθώς η γεωλογική ακμή του τοπίου είναι σκηνογραφικό περικείμενο per se.
Η ενδυματολογική έκφραση (κοστούμια: Η. Δουλαδίρη) των βασικών χαρακτήρων, σε συνδυασμό με τη σκηνογραφική επιλογή (Σ. Μπιρμπίλης- Γ. Κακλέας) να αναμιχθούν τα κλασικά στοιχεία της σκηνής του Μπέκετ με λείψανα του αστικού μας πολιτισμού, μεταλλικές επιφάνειες και έξυπνους φωτισμούς, απηχούν τη διακειμενική λογική και τη μεταμοντέρνα ροπή του σκηνοθέτη, η οποία δεν ανταγωνίζεται τα υπαρκτικά ζητούμενα, αλλά, αντιθέτως, τα αναδεικνύει.
Στην παράσταση, η προβληματική γύρω από τον χώρο και τον χρόνο, το αίτιο και το αιτιατό, τη μορφή και το περιεχόμενο, την αναμονή, την προσμονή, την αγωνία και την ειρωνεία, εκτίθεται με σαφήνεια, ολιστική ματιά και χωρίς διδακτισμό. Κάπου εδώ βρίσκεται και η νέα γραμμή εκκίνησης για ένα θέατρο τολμηρό, επίμονο, ανθεκτικό.
Στηρίξτε την έγκυρη και μαχητική ενημέρωση. Στηρίξτε την Αυγή. Μπείτε στο syndromes.avgi.gr και αποκτήστε ηλεκτρονική συνδρομή στο 50% της τιμής.
