Του Βαγγέλη Ραπτόπουλου
Θυμάμαι μια προϊστορική φωτογραφία του Bασίλη Bασιλικού, με μαύρα κοκάλινα γυαλιά, στο οπισθόφυλλο μιας παμπάλαιης έκδοσης του «Z» («Πλειάς», 1973). Εκεί, ο συγγραφέας μοιάζει πολύ με τον Γάλλο ηθοποιό Zαν Λουί Tρεντινιάν, που κατά σατανική σύμπτωση έπαιζε και στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου.
Ο Bασιλικός υπήρξε νεανικό μου είδωλο. Τόσο ως συγγραφέας όσο και για τη -μοναχική τότε- απόπειρά του να κερδίσει τα προς το ζην από τα γραπτά του στην Ελλάδα. Και αυτή ειδικά η φωτογραφία του ήταν για μένα, για κάποιον άγνωστο λόγο, επί χρόνια αντιπροσωπευτική τής εν λόγω στάσης του. Πορτρέτο του επαγγελματία συγγραφέα ως μεσήλικα.
Οι νεοέλληνες λογοτέχνες, ιδίως εκείνοι της γενιάς του Bασιλικού, σνόμπαραν αγρίως τη δημοσιογραφία. Η απαξιωτική αυτή στάση επιφυλάχθηκε και απέναντι στον ίδιο τον Bασιλικό, επειδή ακριβώς καλλιέργησε κυρίως ένα είδος πεζογραφίας που πατάει περισσότερο στο ντοκουμέντο και λιγότερο στη μυθοπλασία, και, παράλληλα, άρχισε από πολύ νωρίς ανενδοίαστα να δημοσιογραφεί. Κάτι που για μας, τους μεταγενέστερους, κατάντησε κοινός τόπος. Είναι, λοιπόν, δικαιωματικά ο πρώτος διδάξας.
Βεβαίως, στη διάρκεια της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, άρχισαν να μη βρίσκουν δουλειά ούτε οι καθαρόαιμοι δημοσιογράφοι. Πόσο μάλλον οι συγγραφείς που ήθελαν και να δημοσιογραφούν. Αυτή, όμως, είναι μια άλλη ιστορία.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ανεργία στον χώρο του γραπτού και ηλεκτρονικού Τύπου. Σήμερα η δημοσιογραφία περνάει τέτοια κρίση, ώστε ελάχιστα θυμίζει εκείνη του παρελθόντος. Παλιά μιλούσαμε για στρατευμένη λογοτεχνία, στις μέρες μας στρατευμένη είναι η δημοσιογραφία. Αν η αντικειμενικότητα ήταν πάντα μια φενάκη, στην εποχή των fake news η έλλειψή της αποτελεί τον κανόνα.
* Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος είναι συγγραφέας
