Του Ιλάν
“Can’t explain”, “Summertime blues”, “Baba O’Riley”, “Magic bus”, “Pinball wizard”, “See me”, “Feel me”, “My generation”. Ήταν 9 Σεπτεμβρίου του 1972, στο γιγάντιο φεστιβάλ της μεγάλης εφημερίδας του PCF.
Δύο μέρες και δύο νύχτες
Δύο σχεδόν εκατομμύρια επισκέπτες -ένας απίστευτα μεγάλος αριθμός με τα σημερινά δεδομένα- και εκατοντάδες μουσικοί στις κατάσπαρτες σκηνές του ετήσιου φεστιβάλ, τη Fête de l'Humanité της εφημερίδας της τότε ακόμα ισχυρής γαλλικής Αριστεράς "Humanité". Στο αχανές πάρκο της Courneuve, στο καταπράσινο βόρειο προάστιο του Παρισιού, είχε στηθεί μια μεγάλη ζωντανή γιορτή, μια πολύχρωμη πολιτεία με κάθε λογής και ηλικίας επισκέπτες.
Όλα τα μεγάλα ονόματα της γαλλικής -και όχι μόνο- μουσικής της εποχής ήταν εκεί.
Σαββατόβραδο, πρώτη νύχτα του διήμερου φεστιβάλ, και φτάνοντας εκεί οι Who των Roger Daltrey, John Entwistle, Keith Moon και Pete Townshend ήταν ήδη στη σκηνή μετά τον σκωπτικό, αντιπολεμικό και πάντα πολιτικοποιημένο Country Joe McDonald (& the fish), κάτω από έναν βαρύ απειλητικό ουρανό, μπροστά σε πάνω από 100.000 αφιονισμένους Γάλλους και ξένους fans.
Στη μέση του σετ οι Who είχαν πια αγγίξει την κορυφή παίζοντας το “We won’t get fooled again”, και το “Magic bus”. «Ανεβείτε κι εσείς, ελάτε!», προέτρεπε τον νεαρόκοσμο με τα μακριά μαλλιά ο γεννημένος τον Μάη του 1945 στο Middlesex κιθαρίστας του γκρουπ Pete Townshend, ο οποίος συμμετείχε συνειδητά στη μεγάλη γιορτή της γαλλικής Αριστεράς καθώς υπήρξε στα νιάτα του μέλος της Young Communist League, της Νεολαίας του Βρετανικού Κομμουνιστικού Κόμματος στα sixties.
Στη συνέχεια, ταλαντεύεται προς το μπροστινό μέρος της σκηνής, στάζοντας ιδρώτα. Με τις εκφραστικές κινήσεις του παριστάνει πως κρατάει την περόνη μιας χειροβομβίδας ανάμεσα στα δόντια, εκσφενδονίζοντάς την στη συνέχεια στο πλήθος και παριστάνοντας με την κιθάρα του μια τεράστια έκρηξη. Ένα μεγάλο πανό που κρεμόταν πάνω από τη γιορτή θύμιζε τον μακρινό, φονικό, άδικο πόλεμο του Βιετνάμ, που δεν έλεγε ακόμα να κοπάσει.
Και τότε ήρθε η βροχή
Μια καταρρακτώδης βροχή, που ξέσπασε επί δικαίους και αδίκους. Ο Pete Townsend αναγγέλλει από το μικρόφωνο πως η συναυλία πρέπει να διακοπεί γιατί το ρεύμα των γεννητριών δεν επαρκεί να καλύψει την ηχητική εγκατάσταση και γιατί κινδύνευε το ψηφιακό φωτιστικό σύστημα -το δανεισμένο από τους Stones- που ένας μεγάλος γερανός του RTL, το οποίο κάλυπτε τη συναυλία κρατούσε κρεμασμένο πάνω απ’ τη σκηνή.
Λίγα λεπτά μετά, η καταπράσινη γη είχε μετατραπεί σε σκοτεινό βούρκο καθώς, μέσα στο σκοτάδι μιας γενικής διακοπής ρεύματος, οι κεραυνοί χτυπούσαν στα ψηλά φωτίζοντας ένα τοπίο καταστροφής, με τους Γάλλους ιμιτασιόν χίππηδες να πλατσουρίζουν μέσα στις λάσπες, παριστάνοντας πως επιτέλους ζούσαν και αυτοί -κάλλιο αργά παρά ποτέ- το δικό τους Woodstock!
Αργά, μετά τα μεσάνυχτα, το ρεύμα επιστρέφει και η συναυλία ξαναζεί υπό τις επευφημίες του αφοσιωμένου και μέχρι το κόκκαλο βρεγμένου πλήθους. Μια παρέα αγέρωχων Αφρικανών φοιτητών, με τα σοβαρά μπλε κουστούμια τους και με τα πολύτιμα λουστρίνια παπούτσια τους κρεμασμένα από τα κορδόνια στον λαιμό -ότι πιο πολύτιμο είχαν;-, περνάνε μπροστά μας ψύχραιμοι, γαλήνιοι, ατάραχοι, σαν να μην τρέχει τίποτα το ασυνήθιστο γι’ αυτούς.
Λίγη ώρα πριν ήταν, λίγο μετά, δεν θυμάμαι πια, η σκηνή του φεστιβάλ μετατρέπεται στην πλατεία ενός αφρικάνικου χωριού, γεμάτου με ψάθινες ομπρέλες και πολύχρωμα εθνικά κρουστά, για να την υποδεχτεί. H «Mama Africa», αυτοεξόριστη από το καθεστώς του apartheid της μακρινής πατρίδας της, της Νότιας Αφρικής, σκορπάει χαμόγελα και υποσχέσεις για υψηλές απολαύσεις. Η γιορτή τελειώνει με το ρυθμικό «Pata Pata Song» βάζοντας φτερά στα γυμνά πόδια των πιστών υπηκόων της «Βασίλισσας της Αφρικής», της Μάμα Άφρικα Myriam Makeba.
Η περιοδεία του “Who's Next”
Η περιοδεία των Who, που περιελάμβανε τη συναυλία της 9η Σεπτεμβρίου στο Παρίσι και ήταν αφιερωμένη στο νέο τους άλμπουμ, το ιδιαίτερα επιδραστικό στη σύγχρονη ροκ σκηνή των seventies “Who's Next”, που ανέβηκε στην κορυφή των charts στην πατρίδα τους και έγινε τριπλά πλατινένιο στις ΗΠΑ, είχε αρχίσει στις 11 Αυγούστου του 1972 από το Festhalle της Φραγκφούρτης, περιελάμβανε 16 συναυλίες στην κεντρική Ευρώπη και θα τέλειωνε στο Palasport της Ρώμης στις 15 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς.
Με το μπάσιμο του χειμώνα, οι τέσσερις ρόκερς από το Hammersmith του Λονδίνου αφοσιώθηκαν μέχρι τον Οκτώβριο του 1973 στη στούντιο ηχογράφηση του ιστορικού τους άλμπουμ “Quadrophenia”. Ο δίσκος αυτός, παρά τα πολλά και συχνά αξεπέραστα τεχνικά προβλήματα που συνάντησε στη διάρκεια της ηχογράφησης, γνώρισε μεγάλη επιτυχία φτάνοντας στην κορυφή και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Λίγο πριν την καταιγίδα, Παρίσι, 9 Σεπτεμβρίου 1972. Κάτω: Δύο σχεδόν εκατομμύρια επισκέπτες -ένας απίστευτα μεγάλος αριθμός με τα σημερινά δεδομένα- και εκατοντάδες μουσικοί πήραν μέρος στο διήμερο φεστιβάλ της “Humanité”
Η αφίσα του φεστιβάλ της “Humanité”
