“Με το ‘Κιβώτιο’ συναντήθηκα πολύ μικρός, καθώς, όταν το διάβασα για πρώτη φορά, ήμουν μαθητής της Β’ Λυκείου, τρία με τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση. Μου το έδωσε ένας φίλος μου βιβλιοπώλης που επέμενε να το διαβάσω” λέει ο ηθοποιός Φώτης Μακρής με αφορμή την παρουσίαση από τον ίδιο, για δεύτερη συνεχή χρονιά, του εμβληματικού έργου του Άρη Αλεξάνδρου στο Studio Μαυρομιχάλη, κάθε Παρασκευή βράδυ, με καλεσμένους από τον χώρο της διανόησης, της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, που συζητούν με το κοινό μετά την παράσταση. Αύριο είναι η σειρά της εφημερίδας “Αυγή” να συμμετέχει στη συζήτηση, με επικεφαλής την Πόλυ Κρημνιώτη και τον Κώστα Καναβούρη.
Ο Φώτης Μακρής συναντήθηκε ξανά με “Το Κιβώτιο” ύστερα από τριάντα χρόνια και έχοντας ήδη διανύσει μια πορεία μέσα στην Αριστερά, αλλά και απέχοντας κάποια στιγμή και από τις εκλογές, όπως λέει. Για το ποια θεωρεί ίσως τη σημαντικότερη στιγμή του μονόλογου, ο ηθοποιός απαντά: “Το φινάλε, όταν ο ήρωας λέει πως ‘Δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα από όσα γίνανε, το κιβώτιο είναι άδειο’. Κάθε φορά κομπιάζω και αναρωτιέμαι πώς να το πω. Επί της ουσίας αρνούμαι να το πω, λέω όχι στον εαυτό μου”.
Πρόκειται για έναν συγκλονιστικό μονόλογο, όπου ο Φ. Μακρής ερμηνεύει τον ταραγμένο ήρωα του “Κιβωτίου” που αμφισβητεί σταδιακά κάθε είδους πεποίθηση. Έργο που έχει χαρακτηριστεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, μια αλληγορία για τον εμφύλιο, καταγγελία ενάντια σε κάθε είδους εξουσία, αλλά και σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό.
“Το Κιβώτιο” υπήρξε η αφορμή ο Φώτης Μακρής να είναι υποψήφιος στα Βραβεία Κουν. Η παράσταση που έχουν αγκαλιάσει κοινό και κριτικοί περιοδεύει σε πόλεις της ελληνικής επαρχίας με επιτυχία, αφηγούμενη την ιστορία μιας ομάδας ανταρτών που στα τέλη του ελληνικού εμφυλίου αναλαμβάνει έπειτα από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο άγνωστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά, μέχρι που τελικά σώζεται μόνο ένας αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του, διαπιστώνεται ότι είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Σε μια συγκλονιστική προσπάθεια να αποδείξει την αθωότητά του, ο ήρωας αρχίζει να συντάσσει αναφορές στον ανακριτή, όπου δεν διστάζει να εξηγεί και να ερμηνεύει το νόημα της παράδοξης αποστολής τους. Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει.
