«Φτάνω τα 90 και σύντομα θα πεθάνω, όπως όλοι... Ωστόσο, έχει αποδειχτεί, πιστεύω, ότι αν δουλέψουμε με πάθος και αξιοπρέπεια, μπορούμε να προσφέρουμε τους υλικούς και πολιτιστικούς καρπούς που τόσο έχει ανάγκη η κοινωνία" είχε πει ο Φιντέλ Κάστρο σε μία από τις τελευταίες του ομιλίες, τον περασμένο Απρίλιο. Η σχέση του με τον φακό, με την οθόνη, ήταν έντονη, από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η επανάσταση στην Κούβα, γοητεύοντας συγγραφείς και καλλιτέχνες, από τον Χεμινγουέι μέχρι τον Τζακ Νίκολσον ή τον Ολιβερ Στόουν.
Από τις πρώτες ενέργειες της επαναστατικής κυβέρνησης στην Αβάνα ήταν η ίδρυση Σχολής Κινηματογράφου, που θα μετεξελιχθεί στο διεθνώς αναγνωρισμένο ICAIC (Instituto Cubano del Arte e Industria Cinematograficos). Τον Ιανουάριο του 1961 φτάνει στην Κούβα ο Κρις Μαρκέρ για να γυρίσει την ταινία «Cuba Si!». Θα είναι παρών στο νησί τον Απρίλιο, όταν οι Αμερικανοί προσπαθούν να ανακαταλάβουν την Κούβα με την αποτυχημένη απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων. Η ταινία του Μαρκέρ «ενοχλεί» και απαγορεύεται από τη γαλλική κυβέρνηση. Παραδόξως, δυσκολίες θα αντιμετωπίσει και η σοβιετική παραγωγή "Είμαι η Κούβα" (1964) σε σκηνοθεσία του Μιχαήλ Καλατόζοφ και με τη σύμπραξη του ποιητή Γεβγένι Γεφτουσένκο. Αρκετά χρόνια αργότερα, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και με το αμερικανικό εμπάργκο σε πλήρη εφαρμογή, ο Όλιβερ Στόουν θα τολμήσει το ταξίδι στην Κούβα για μια συνέντευξη - ποταμό με τον Φιντέλ στο ντοκιμαντέρ / προσωπογραφία «Comandante» (2003). Η ταινία αυτή δεν βγήκε ποτέ σε κανονική διανομή στις ΗΠΑ (εκτός από τις προβολές του σε φεστιβάλ, στο Σάντανς και το Σικάγο). Στον φακό του Όλιβερ Στόουν ο ηγέτης της Κούβας δηλώνει: «Είμαι δικτάτορας του εαυτού μου και σκλάβος των ανθρώπων». Τον ρόλο του Φιντέλ στην οθόνη υποδύθηκαν ο Τζακ Πάλανς (χωρίς επιτυχία) στο «Che» του Ρίτσαρντ Φλάισερ (1969) και σαφώς καλύτερα ο Ντέμιαν Μπιτσίρ στην ταινία - ποταμό «Che» του Στίβεν Σόντερμπεργκ (2008).
