Δύο Γάλλοι δημιουργοί προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη στη χώρα τους σχετικά με το αν η SOFIA, εγκεκριμένη εταιρεία είσπραξης και κατανομής δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας στη Γαλλία, είναι επιφορτισμένη με τη χορήγηση άδειας για την αναπαραγωγή και παρουσίαση, σε ψηφιακή μορφή, βιβλίων εκτός κυκλοφορίας, οι συγγραφείς όμως των εν λόγω βιβλίων ή οι δικαιοδόχοι τους δύνανται να εναντιώνονται ή να επιτυγχάνουν την παύση της άσκησης των δικαιωμάτων αυτών υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Η προσφυγή έγινε κατά του υπουργείου Πολιτισμού και Επικοινωνιών της Γαλλίας.
Με τη σημερινή απόφασή του, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, με την επιφύλαξη των εξαιρέσεων και περιορισμών που προβλέπονται ρητώς στην Οδηγία περί πνευματικών δικαιωμάτων της Ε.Ε., οι δημιουργοί έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν την αναπαραγωγή των έργων τους και την παρουσίασή τους στο κοινό.
Επομένως, κατά το Δικαστήριο, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ορισμένοι από τους ενδιαφερόμενους συγγραφείς να μην έχουν καμία γνώση για τη σχεδιαζόμενη χρήση των έργων τους και, συνεπώς, να μην είναι σε θέση να τοποθετηθούν επί της χρήσεως αυτής. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, μόνη η έλλειψη εναντίωσης εκ μέρους τους δεν μπορεί να εκληφθεί ως σιωπηρή συναίνεσή τους στη χρήση αυτή, λαμβανομένου μάλιστα υπόψη ότι δεν είναι ευλόγως δυνατό να τεκμαίρεται ότι, ελλείψει εναντίωσης εκ μέρους τους, όλοι οι συγγραφείς «λησμονημένων» βιβλίων είναι παρά ταύτα υπέρ της «αναβιώσεως» των έργων τους προς τον σκοπό της εμπορικής εκμετάλλευσής τους υπό ψηφιακή μορφή.
Το δικαστήριο παρατηρεί συναφώς ότι η άσκηση του δικαιώματος του συγγραφέα να ζητεί και να επιτυγχάνει την παύση για το μέλλον της εκμετάλλευσης του έργου του υπό ψηφιακή μορφή δεν μπορεί να εξαρτάται από την εκδήλωση αντίστοιχης βούλησης από πρόσωπα πέραν εκείνων στα οποία ο δημιουργός έχει παράσχει προηγούμενη άδεια για την ψηφιακή εκμετάλλευση του έργου του, άρα ούτε από τη συμφωνία του εκδότη, ο οποίος κατέχει μόνο τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του έργου σε έντυπη μορφή. Επιπλέον, ο δημιουργός έργου πρέπει να έχει τη δυνατότητα να επιτυγχάνει την παύση της άσκησης, από τρίτο, των δικαιωμάτων ψηφιακής εκμετάλλευσης του έργου αυτού, χωρίς να υποχρεούται να τηρήσει προηγούμενη διατύπωση (υπόθεση C-301/15).
