Στη Σχολή του Μονάχου, ένα εικαστικό ρεύμα που έχει ταυτιστεί στην κοινή συνείδηση ως συντηρητικό, καθώς πάντα συγκρίνεται με όσα το ακολούθησαν, δηλαδή την επανάσταση του μοντέρνου, είναι αφιερωμένη η έκθεση που εγκαινιάζεται σήμερα, στις 8.00 μ.μ., στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη, στο Νέο Ηράκλειο (Μαρίνου Αντύπα 18) και θα διαρκέσει έως τις 8 Ιανουαρίου.
Η πράγματι συντηρητική Σχολή του Μονάχου, από την οποία προέκυψε η πρώτη εικαστική γενιά του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, υπήρξε απάντηση και ανανέωση της ζωγραφικής του 18ου αιώνα, προσδίδοντας στην ιστορική ακρίβεια του γεγονότος το θεατρικό πάθος και την τραγική χρωματικότητα.
Η παρουσία Ελλήνων καλλιτεχνών υπήρξε σημαντική. Ο Θεόδωρος Βρυζάκης υπήρξε ένας από τους πρώτους που φοίτησαν στη Σχολή, για να ακολουθήσουν οι Βολονάκης, Νικηφόρος Λύτρας, Γύζης, Ιακωβίδης, Συμεών Σαββίδης, Λεμπέσης και Βώκος, έργα των οποίων παρουσιάζονται στην έκθεση μαζί με πίνακες των Αλταμούρα, Βικάτου, Πανταζή, Ράλλη.
Από αυτούς ο Βολονάκης στράφηκε στη θαλασσογραφία, ενώ η έμφαση του Γύζη, του Λύτρα και του Ιακωβίδη δόθηκε στην ηθογραφία. Στο ίδιο μήκος κινείται και ο Λεμπέσης, ενώ ο Νικόλαος Βώκος αποτυπώνει τα παιδικά του υδραίικα βιώματα μέσα από τις νεκρές φύσεις με ψάρια.
Η επίδραση του Karl Theodor von Piloty, διευθυντή της Ακαδημίας του Μονάχου (1874-1886) στους Έλληνες ζωγράφους υπήρξε σημαντική. Οι θεματογραφικές τους επιλογές ακολουθούν τους πάγιους κανόνες του δασκάλου. Ιστορικά γεγονότα μεγάλης τραγικότητας αποδίδονται με ανάλογη θεατρικότητα και αντίστοιχη χρήση του φωτός.
Η παρουσίαση έργων από τη Σχολή του Μονάχου που ανήκουν στις συλλογές της Πινακοθήκης Γρηγοριάδη επιδιώκει να αναδείξει εκλεκτικές συνάφειες και σχέσεις μεταξύ των καλλιτεχνών, αλλά κυρίως μέσα από αυτήν την παρουσίαση να αναδυθεί, έστω συνοπτικά, το κλίμα μιας σημαντικής στιγμής της ευρωπαϊκής ζωγραφικής.
