Κατηφορίζοντας χθες το βροχερό κέντρο, όταν έφτανε κάποιος στο Μέγαρο Μουσικής έβρισκε πάρα πολύ κόσμο να περιμένει στην ουρά για να μπει στον χώρο όπου ξεκινούσε το 22ο Φεστιβάλ “Νύχτες Πρεμιέρας”.
Οι μουσικές των David Bowie, Prince, Alan Vega (Suicide) και Lemmy (Motorhead) έδιναν τον τόνο την ώρα που ο κόσμος έμπαινε στην κατάμεστη Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, καθώς έτσι θέλησαν να τιμήσουν τους μεγάλους αυτούς δημιουργούς που χάθηκαν φέτος, λίγο πριν ανοίξει η αυλαία του Φεστιβάλ με την καινούργια ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ "Χουλιέτα".
Όταν τα φώτα έκλεισαν, η οθόνη γέμισε με αποσπάσματα από ταινίες που έχουν αγαπηθεί τα προηγούμενα 22 χρόνια μέσα από το φεστιβάλ καθώς και κάποιες από τις πρεμιέρες της φετινής διοργάνωσης με αποδέκτη το ενθουσιασμένο κοινό. “Ο κινηματογράφος λειτουργεί σαν ένας φωτεινός φάρος στις νύχτες μας” είπε ο Λουκάς Κατσίκας, καλλιτεχνικός διευθυντής, και καλωσόρισε το κοινό εκ μέρους του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας. Κάνοντας μία συγκινητική αναδρομή στην ιστορία του φεστιβάλ, μιλώντας για τον εκλιπόντα Γιώργο Τζιώτζιο, ιδρυτή της διοργάνωσης αλλά και του περιοδικού "Σινεμά", παρουσίασε και τα αφιερώματα που θα κάνουν οι 22ες "Νύχτες Πρεμιέρας" στους δύο Νίκους του ελληνικού σινεμά, ”τον Νίκο Τριανταφυλλίδη και τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, τις δύο μεγάλες απώλειες φέτος”.
Αναφέρθηκε επίσης και στο μεγάλο αφιέρωμα στον Λουί Μαλ, τονίζοντας ότι "παρουσιάζονται οι καλύτερες ταινίες του Γάλλου δημιουργού σε κινηματογραφικό φεστιβάλ". Μέσω της "Αυγής" προέτρεψε όλο τον κόσμο να δει αυτά τα δυο αφιερώματα που, όπως μας είπε, "έγιναν με μεγάλη αγάπη και με εξαιρετικές ταινίες, γι' αυτό καλό είναι οι άνθρωποι να έρθουν να τα δουν, διότι δεν βλέπουμε συχνά στην Ελλάδα ταινίες του Λουί Μαλ και δεν θα έχουμε πολλές ευκαιρίες να δούμε τις ταινίες του Τριανταφυλλίδη από 'δω και πέρα".
Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο Αφιέρωμα Minority Report ("To σινεμά αγκαλιάζει τις μειονότητες"), στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, με ελεύθερη είσοδο σε όλες τις προβολές. Παρουσιάστηκε έτσι στο κοινό και ένα βίντεο που προβάλλει μικρά αποσπάσματα από έντονες σκηνές ταινιών, που μιλάει για διαφορετικών ειδών μειονότητες.
Τα φωτισμένα από την οθόνη πρόσωπα των θεατών φαίνονταν ιδιαίτερα συγκινημένα σε πολλά σημεία της προβολής της ταινίας, όταν η "Χουλιέτα" διηγούνταν τη ζωή της μέσα από γράμματα που έγραφε στην εξαφανισμένη κόρη της. Μια ζωή γεμάτη γεγονότα, που σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή, όπως οι θεατές, είναι ασήμαντα, αλλά για κάποιους αρκετά σημαντικά για να αλλάξουν τη ζωή τους. Η ταινία καταχειροκροτήθηκε από το κοινό, που συνέχισε να τη συζητάει σε πηγαδάκια στη δεξίωση που ακολούθησε στο Αίθριο του Μεγάρου.
