Αίφνης θυμηθήκαμε τον Πιτσιρίκο, γιατί -λέει- μας ενοχλεί ότι θα γράψει τα κείμενα παράστασης για το Θέατρο Τέχνης. Θυμηθήκαμε τη γνωστή ανάρτησή του για τη Μαρφίν. Αν ψάξουμε στα φεϊσμπούκια, θα βρούμε κι άλλα για να τον ψέξουμε, να του θυμώσουμε, να τον αντιπαθήσουμε. Βέβαια, απ' όσο θυμόμαστε, δεν είναι η πρώτη φορά που υπογράφει κείμενα για το θέατρο. Τους εαυτούς μας βέβαια δεν θα τους αγγίξουμε για όσα και όσους κατά καιρούς κατακρεουργούμε διαδικτυακώς. Για το φουκαριάρικο το like, ρε γαμώτο, μπορούμε να γράψουμε τα πάντα. Αλλά τι τα θες, η μνήμη πάντα όσα θέλει θυμάται. Το ότι η φασαρία γίνεται τώρα γύρω από το Θέατρο Τέχνης μοιάζει ακατανόητο. Ή μήπως επικίνδυνο; Τι ζητάμε τώρα από το Τέχνης, και όποιο άλλο θέατρο, να ανεβάζει παραστάσεις που κάποιοι εγκρίνουν; Να ανεβάζει παραστάσεις με κριτήριο ότι κάποιοι μπορεί να ενοχληθούν; Μα η τέχνη αφ' εαυτής εμπεριέχει ως βασικό συστατικό της την έννοια της ελευθερίας. Υπ' αυτή την έννοια το έργο τέχνης τίθεται δημόσια στην κρίση των αποδεκτών του και αναλόγως κρίνεται. Δίκες προθέσεων και λίστες αρεστών παραπέμπουν σε διαδικασίες ανελευθερίας.
Με όλη αυτή τη συζήτηση που άνοιξε ο φακός μας εστιάζει κάδρο δυο γυναίκες. Την Κάτια Γέρου και τη Μαριάννα Κάλμπαρη. Μεγάλη κυρία του θεάτρου μας η Κάτια Γέρου, με περγαμηνές και θητεία αξιοζήλευτη στο σανίδι, με χιλιόμετρα γραμμένα στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, του θεάτρου μας γενικώς, και με σεμνότητα αξιοσέβαστη. Η Κάτια Γέρου επιστρέφει έπειτα από χρόνια στο Θέατρο Τέχνης, εκεί που γεννήθηκε θεατρικά, εκεί που ανάσανε απ' τη σκέψη και την αισθητική του Κουν, και με τη σειρά της τη ζέστανε στις χούφτες της δίνοντας σχήμα και μέγεθος στις δικές της ερμηνείες. Και έγινε το αερικό του θεάτρου μας, και η στιβαρή του γητεύτρα. Μεγάλης γκάμας ηθοποιός με ενσωματωμένη στο κύτταρό της τη συνείδηση του ανήσυχου πολίτη. Ένα ερωτηματικό το βλέμμα της. Για όλα, για όσα συμβαίνουν στην τέχνη της, στην τέχνη γενικώς, και γύρω της επίσης. Με συμπαγή πολιτική θέση και μια μεγάλη αγκαλιά για όλους. Η είδηση λοιπόν για μένα, αυτή είναι. Η Κάτια Γέρου επιστρέφει στο Τέχνης. Και την υποδέχεται μια άλλη κυρία, που πήρε πριν από δυόμισι χρόνια αυτό το θέατρο στις χούφτες της, το ζεσταίνει, το πονάει, το ομορφαίνει και μας το χαρίζει απλόχερα. Περισσότερο απ' όλους μας αυτό το κατάλαβαν τα νέα παιδιά που δίνουν ξανά ζωή και ζωντάνια στο Υπόγειο και στη Φρυνίχου.
Ευτυχώς βάσει αυτών που γνωρίζουμε η Μαριάννα Κάλμπαρη δεν προτίθεται να λογοκρίνει το θέατρο του Καρόλου Κουν, οποίος εξ όσων γνωρίζουμε έκανε θέατρο για την Ψυχή του, έκανε θέατρο ακόμα και με τον ιδρώτα των σεντονιών του. Και έκανε θέατρο και με τη φτώχεια του, περιουσία δεν έκανε. Κι απ' όσο θυμόμαστε, όταν μετά τον θάνατό του το Θέατρο Τέχνης κινδύνεψε σοβαρά να κλείσει, ήταν ελάχιστοι εκείνοι που έδωσαν χείρα βοηθείας. Και σίγουρα όχι αυτοί που τώρα του κουνάνε το δάχτυλο.
