«'Οι αδέσποτες σκύλες' προσπαθούν να αφουγκραστούν την εποχή και σε σχέση με αυτήν να δημιουργήσουν. Είμαστε καλλιτέχνες, αλλά και πολίτες που η δόνηση μας επηρεάζει. 'Το βαλς των βρόμικων δρόμων', η νέα μας παράσταση, ξεκινάει με ένα πολυφωνικό τραγούδι που λέει: 'Μα τι παράξενη σιωπή, παράξενη ησυχία, οι λέξεις έμειναν μουγκές, βουβή η Ιστορία'».
Η Ντίνα Καφτεράνη, δημιουργός και οδηγός μιας ιδιότυπης καλλιτεχνικής «αγέλης» με ισχυρή ταυτότητα που έχει το όνομα «Αδέσποτες σκύλες», καλλιτέχνης που θριάμβευσε στο θέατρο δρόμου, το οποίο δεν πρόδωσε ποτέ, μας συστήνει αυτήν την παράξενη και ανένταχτη γυναικεία ομάδα που συναντάτε σε δρόμους, πλατείες, συνεργατικά καφενεία και μπαρ, καταλήψεις, θεατρικούς χώρους δικτύων αλληλεγγύης να ακροβατούν στα ψηλοτάκουνα γοβάκια τους ντυμένες με ρούχα ρετρό και λουλούδια στα μαλλιά.
Μια ομάδα και ένα είδος θεάτρου που διακρίνεται για το πιστό και φανατικό του κοινό. Με τσαγανό, πείσμα και πρωτότυπη σκηνική παρουσία λόγου, χορού και μουσικής, που ενσωματώνει κώδικες λαϊκού θεάτρου, από την κομέντια ντε λ' Άρτε και τα μπουλούκια, μέχρι την επιθεώρηση, το καμπαρέ, τη λογοτεχνία και τη ζώσα ιστορία. Με καθαρά στοιχεία αυτοοργάνωσης όπου «όλα περνούν από τα χέρια σου, από το κοστούμι μέχρι την καθαριότητα του θεάτρου και φυσικά την αναζήτηση πόρων για να ανεβάσεις την επόμενη παραγωγή χωρίς να συνδέσεις το όνομά σου με κάποιον χορηγό».
«Οι αδέσποτες σκύλες» έγιναν αντιληπτές από τους οργανωτές της Documenta 14 και δέχθηκαν μετά από προσωπική επιμονή του επιμελητή Πολ Πρεσιάδο να συμμετάσχουν στις πρώτες εκδηλώσεις στο ΕΑΤ - ΕΣΑ από 14 έως και 22 Σεπτεμβρίου με τίτλο "34 ασκήσεις ελευθερίας".
Οι παραστάσεις τους, έχουν πάντα τον ίδιο τίτλο, «Το βαλς των βρόμικων δρόμων», αλλά κάθε φορά διαφορετικό περιεχόμενο. Χαρακτηρίζονται από το κέφι και τη χαρά της ζωής που βαδίζει χέρι - χέρι με την πολιτική σκέψη. Χωρίς συνθήματα και τσιτάτα, αλλά με ποιήματα και ευαισθησία που καταφέρνει να συγκινεί. Στην Documenta 14 θα εμφανισθούν την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου στις 9.00 μ.μ.
«Οι Σκύλες έχουν μιλήσει για νεοφιλελευθερισμό, ΔΝΤ και πολλά άλλα, αλλά τώρα όλα αυτά υποχώρησαν και τη θέση τους πήρε ένας άλλος τρόπος που θυμίζει Μπέκετ» εξηγεί η Ντίνα Καφτεράνη. «Οι Σκύλες είναι γυναίκες που τραγουδάνε, κυλιούνται επί σκηνής, πέφτουν και ξανασηκώνονται, κατεβαίνουν στον κόσμο, σκορπίζουν φιλιά. Δεν έχουν απαντήσεις, αλλά πάρα πολλές ερωτήσεις».
Ο πυρήνας της ομάδας παραμένουν οι Δήμητρα Γκλιάτη, Νάντια Καβουλάκου, Τατιάνα Πίτα, Ανθούλα Χαιροπούλου και Ίριδα Μπαγλανέα. Νέο μέλος της ομάδας η χορογράφος Χρυσάνθη Μπαδέκα και σταθερός συνεργάτης ο μουσικός και σολίστας Άγγελος Αγγελίδης.
«Είναι περίεργη εποχή. Μοιάζει σαν μια υπόκωφη βουή να μας ακολουθεί. Δεν υπάρχει αυτό των πρώτων χρόνων της κρίσης, κυρίως μετά το 2008, μία σπίθα που μπορεί και να γινόταν πυρκαγιά. Σήμερα ένα μεγάλο μέρος του κινήματος -στην αρχή και εμείς με κάποιον τρόπο- 'ρίχθηκε' στους πρόσφυγες και στην αλληλεγγύη και έκανε πολύ καλά. Τα πρώτα χρόνια της κρίσης χρησιμοποιήθηκαν πολύ περίεργοι όροι, κυρίως οικονομικοί, με λέξεις που ακούγονταν σαν αρρώστιες.
Στη συνέχεια ο κόσμος ξέσπασε. Ήρθε στην εξουσία μια κυβέρνηση αριστερή, χρησιμοποίησε τη λέξη ελπίδα, Αριστερά και μετά άφησε τον κόσμο μουδιασμένο. Εγώ δεν ψηφίζω γιατί δεν πιστεύω στον κοινοβουλευτισμό, πήγα όμως στο δημοψήφισμα και στήριξα όλη τη διαδικασία. Η παράσταση έρχεται μετά απ' όλα αυτά και εκφράζει ένα παράξενο μούδιασμα".
Γύρω - γύρω όλες
Εξηγώντας τον τρόπο δουλειάς της ομάδας, η Ντίνα Καφτεράνη μιλάει για έναν κύκλο γύρω από τον οποίο μαζεύονται πριν από την πρόβα. «Ένας κύκλος όπου διαπραγματευόμαστε, συζητάμε, ανταλλάσσουμε κείμενα, απόψεις για το πώς αντιλαμβανόμαστε την κατάσταση σήμερα, μέσα από εφημερίδες, άρθρα, βίντεο, ταινίες, ντοκιμαντέρ, βιβλία και συγγραφείς. Υπάρχουν συναντήσεις με ανθρώπους που μπορούν να κατέχουν έννοιες όπως το χρηματοπιστωτικό, που μέσα από σεμινάρια μας βοηθάνε να κατανοήσουμε. Για να συνειδητοποιήσουμε τις έννοιες και να βρούμε τις λέξεις, και έτσι μπαίνουμε σε μια συζήτηση.
Διαβάζονται λόγια ανθρώπων και κείμενα εσωτερικής κατανάλωσης που μας μερακλώνουν, ανανεώνουν την πίστη στην αυτοοργάνωση και σε αυτό που κάνουμε, καθώς η πορεία είναι πολύ δύσκολη. Κείμενα που μας εμπνέουν, πλουτίζουν λεξιλόγιο και συλλογισμό, μας κάνουν να κατανοούμε και να συνειδητοποιούμε καλύτερα το παιχνίδι που παίζεται και την πραγματικότητα.
Γράφουμε και εμείς κείμενα, αλλά έχουμε και αγαπημένους συγγραφείς, όπως ο Γκαλεάνο. Θέλαμε μάλιστα να τον συναντήσουμε και να του πούμε ευχαριστώ που από την έμπνευση που μας έδωσε έχουμε βγάλει κάποια μεροκάματα και εξαιτίας του έχουμε φάει ένα πιάτο φαΐ. Δεν προλάβαμε. Ο Γκαλεάνο έχει έναν μοναδικό τρόπο να κάνει το προσωπικό δημόσιο και με έναν απλούστατο τρόπο να εκφράζεται λέγοντας τεράστιες αλήθειες. Με κάποιον τρόπο είναι ποιητής, ιστορικοποιητής...!».
"Οι αδέσποτες σκύλες" από τη νέα θεατρική περίοδο θα στεγάζονται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, χωρίς ωστόσο να αλλάζουν τις συνήθειές τους, βγάζοντας καπέλο κάθε Παρασκευή και Σάββατο μετά τα μεσάνυχτα.
Από την αρχή είχαν στο μυαλό τους να σπάσουν τη θεατρική σύμβαση χωρίς να είναι ιντεράκτιβ και μεταμοντέρνες. Το 2008 ήταν η πρώτη παράσταση.
«Εκείνος ο Δεκέμβρης μας βρήκε στις πρόβες και στον δρόμο. Και στην Κερατέα ήμασταν και στην ΕΡΤ και σε όλες τις πορείες, ως πολίτες και ως καλλιτέχνες, χωρίς να είμαστε ακτιβιστές. Δεν είμαστε οι μόνοι που το κάνουμε αυτό. Είναι η εποχή που ευνοείται το Δίκτυο και εμείς θέλουμε να κάνουμε κατανοητό πως μια ομάδα μπορεί να υπάρξει και έτσι.
Είμαστε αρκετοί, που ξεκινήσαμε πριν από χρόνια, άνθρωποι που βρεθήκαμε γιατί είχαμε κάποιες κοινές κατευθύνσεις, τότε που πολιτική και θέατρο ήταν ενωμένα. Βγήκαμε στον δρόμο και κάναμε θέατρο δρόμου θεωρώντας ότι ο δημόσιος χώρος είναι μια σκηνή και η σχέση μεταξύ πολιτικής και θεάτρου μπορούσε να αναπτυχθεί.
Αρχίσαμε να συζητάμε. Δημιουργήσαμε την Ημέρα Δρόμου το 2009, το 2010, το 2011, ένα οργανωμένο εγχείρημα δικτύου καλλιτεχνών. Με συναντήσεις, τακτικές συνελεύσεις, κοινές αποφάσεις, καταλήψεις του κέντρου της Αθήνας. Έγιναν πολλές τέτοιες προσπάθειες, που όμως δεν οδήγησαν πουθενά.
Δεν θα αντέχαμε αν δεν υπήρχε κόσμος που μας στηρίζει. Άλλωστε βγάζουμε καπέλο για να ζήσουμε. Το λέμε: Θα με πληρώσεις και θα φάω. Δεν είμαστε πρωτοπορία. Εντασσόμαστε στο αντικαπιταλιστικό κίνημα που αναζητά τρόπους διεξόδου και δικτύωσης των ανθρώπων που αντιδρούν σε όλο αυτό που συμβαίνει ανακαλύπτοντας νέους δρόμους.
'Οι αδέσποτες σκύλες' έχουν εξελιχθεί μέσα σε αυτά τα χρόνια. Με τη βοήθεια του κόσμου και την κριτική τους. Οι θεατές μάς διαμορφώνουν, μας στηρίζουν και μας ακολουθούν".
"Στη στάση μας δεν υπάρχει ανακολουθία. Δεν παίρνουμε λεφτά από τη Στέγη και έτσι κάνουμε πολιτικό θέατρο. Κάτι που είναι βέβαια πολύ μεγάλη κουβέντα, η οποία χρειάζεται να γίνει στην Ελλάδα. Τι είναι το σύγχρονο πολιτικό θέατρο, γιατί αυτήν τη στιγμή η Στέγη κάνει πολιτικό θέατρο και αναρωτιέται κάποιος πώς είναι αυτό δυνατόν;" αναρωτιέται η Ντίνα Καφτεράνη θέτοντας ενδιαφέροντα θέματα προς συζήτηση.
