"Aν έγινα συγγραφέας, είναι γιατί πολύ νωρίς ανακάλυψα ότι το ανώτερο παιχνίδι απ’ όλα είναι η τέχνη. Στο νοσοκομείο κατάλαβα ότι ο άνθρωπος πρέπει να σταματάει και να Θυμάται. Aν δηλαδή είναι κατάκοιτος ή γέρος και δεν μπορεί να παίξει μπάλα, μπορεί τότε να θυμάται την εποχή που έπαιζε ή να ονειρεύεται ότι παίζει: η Mνήμη και το Όνειρο είναι η ουσία της τέχνης. M’ αυτή την έννοια, μπορεί κανείς να μη γεράσει ποτέ: 'Tα νιάτα είναι Kατάκτηση και όχι Kατάσταση', λέει ο Άγγ. Σικελιανός" έγραφε ο Παντελής Καλιότσος στο αυτοβιογραφικό του. Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας, δημιουργός εξαιρετικών βιβλίων για παιδιά, απ' αυτά που ωφελούν ιδιαιτέρως τους ενήλικες, και βιβλίων για μεγάλους, άφησε την τελευταία του πνοή την Πέμπτη το βράδυ σε ηλικία 91 χρονών και κηδεύεται τη Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου, στις 5.30 το απόγευμα, στο νεκροταφείο Χολαργού.
Ο Παντελής Καλιότσος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925. "Το σπίτι που γεννήθηκα, στου Ψυρρή", έγραφε, "έγινε αργότερα το τυπογραφείο στο οποίο τυπώθηκε το πρώτο μου βιβλίο, ένα διήγημα με τον τίτλο 'H θλιβερή ιστορία μιας κουτσουλιάς'". Στην Αθήνα μεγάλωσε και σπούδασε κάνοντας ταυτόχρονα κάθε είδους δουλειά: εργάτης, υδραυλικός, μαρμαράς, μικροπωλητής, υπάλληλος κ.ά. Παρότι άρχισε να γράφει το 1943, επί είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια δεν εξέδωσε τίποτα μέχρι το 1964, οπότε εμφανίζεται στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημα "Ο μεσαίος τοίχος", που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό "Ταχυδρόμος". Έκτοτε, σαν να πήρε φόρα, άρχισε να δημοσιεύει μυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, και το 1974 εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο για παιδιά "Τα ξύλινα σπαθιά". Το 1980 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας, ενώ το 2002 το βιβλίο του "Η σφεντόνα του Σαβίδ" απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου και το Βραβείο Παιδικού Βιβλίου του περιοδικού Διαβάζω.
"Γράφω μυθιστορήματα, πάει να πει παίζω. Δεν ξέρω γιατί μερικά χαρακτηρίζονται «παιδικά». Eγώ τα γράφω επειδή θέλω, απλούστατα, να κρατάω στη ζωή εκείνο το φτωχόπαιδο που έπαιζε τα παλιά χρόνια στους δρόμους. Και το πιο σπουδαίο: να διατηρώ αιωνίως την Έκπληξή μου για το φαινόμενο της ζωής, γιατί είμαι βέβαιος ότι μόνο όποιος εκπλήσσεται ερευνά κι έχει μέλλον" έγραφε, και ο ίδιος κατόρθωσε στο έργο του να διατηρήσει την παιδική ιδιότητα της έκπληξης.
Στο έργο του συγκαταλέγονται τα μυθιστορήματα "Οι ονειροπόλοι", "Μάθημα δολοφονίας", "Η συμπεριφορά του κενού", "Φανταστική παράγραφος 7", "Δεκεμβριανή νύχτα", "Τα γουρούνια", "Η τριλογία της λεωφόρου", η μυθιστορηματική τετραλογία "Το συμπόσιο" κ.ά. Η νουβέλα "Διωγμός απ' την κόλαση", τα διηγήματα "Στρατιωτικές ασκήσεις". Για παιδιά έγραψε τη συλλογή διηγημάτων "Η μύγα", το παραμύθι "Το ιζεντόρε και τ’ αηδόνι" και τα "Πατέρας και γιος" και "Ένα σακί μαλλιά".
Η Εταιρεία Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος, εξέφρασε τη θλίψη της για τον θάνατό του.
