"Ηταν πολύ τιμητικό για μένα, μετά από 2.100 χρόνια που είχε σιγήσει ο θεατρικός λόγος στο θέατρο της Δήλου, να ακουστεί ξανά για πρώτη φορά από τη δική μου φωνή. Είναι μοναδικό για την πορεία μου στο θέατρο και από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω βιώσει στο θέατρο" λέει η Δέσποινα Μπεμπεδέλη για την εμπειρία της από την "Εκάβη, μία πρόσφυγας" που ήταν προγραμματισμένη να παρουσιαστεί την Παρασκευή και το Σάββατο στο αρχαίο θέατρο της Δήλου εξελίχθηκε σε μια περιπέτεια, για να δοθούν εν τέλει τρεις παραστάσεις.
Όλα ήταν έτοιμα από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και τον Δήμο Μυκόνου ώστε να ακουστεί ξανά θεατρικός λόγος στο θέατρο του νησιού. Πλην όμως με 8 μποφόρ το καράβι δεν μπορούσε να αποπλεύσει από τη Μύκονο για τη Δήλο. Με απόφαση του σκηνοθέτη και καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου Νίκου Καραγεώργου η παράσταση δόθηκε στις 7 το σούρουπο της Παρασκευής για τους αρχαιολόγους, τους εργάτες της ανασκαφής και τους ξεναγούς που ήταν στο νησί. Οι θεατές της Παρασκευής έφτασαν στη Δήλο το Σάββατο το πρωί, όταν πια κόπασαν για λίγο οι άνεμοι. Η παράσταση αποφασίστηκε να δοθεί εκείνη την ώρα, 10 το πρωί. Το ίδιο συνέβη και με την παράσταση της Κυριακής την ίδια ώρα. Όλα ακολούθησαν έναν δικό τους ρυθμό, δηλαδή ανατρέποντας κάθε προγραμματισμό, προσθέτοντας ωστόσο μια ανεξίτηλη μνήμη σε όσους έζησαν το "ξαναζωντάνεμα" του αρχαίου θεάτρου της Δήλου.
Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη, την εμπειρία της με μια μόνο λέξη. "Απερίγραπτη". "Ο κόσμος ήταν συγκλονισμένος από τη διαχρονικότητα του κειμένου" λέει και εξηγεί πως η ίδια αποφάσισε να αναμετρηθεί για μια ακόμα φορά με την ευριπίδεια Εκάβη αποδεχόμενη την πρόταση του Νίκου Καραγεώργου. "Οι μονόλογοι που επέλεξε για την παράσταση θα έλεγε κανείς πως έχουν γραφτεί σήμερα, γιατί ο Ευριπίδης, όπως όλοι οι αρχαίοι ποιητές μας, προέβλεπαν σαν οραματιστές και μύστες. Μέσα από τα κείμενά τους αυτοί οι τεράστιοι ποιητές πάντα προειδοποιούσαν για την αφροσύνη του πολέμου, για τη αλαζονεία της εξουσίας και την κατακτητική μανία των ανθρώπων να κατακτούν λαούς και να τους υποδουλώνουν, για τους εμφύλιους σπαραγμούς.
Όλα αυτά τα έγραψαν στα έργα τους και τώρα, 2.500 χρόνια μετά, βρισκόμαστε σε μια πραγματικότητα όμοια με εκείνη της καταστροφής της Τροίας από τους Έλληνες, του ξεριζωμού, της δουλείας, της προσφυγιάς, των βιασμών των γυναικών, των εκτελέσεων των ανδρών, του θανάτου μικρών αθώων παιδιών" λέει η σπουδαία τραγωδός και προσθέτει χαρακτηριστικά: "Ο Αστυάνακτας είναι ο Αϊλάν ή ο Ομράν, το άλλο αγοράκι από τη Συρία που είδαμε σκονισμένο, ματωμένο και ανέκφραστο, με τα τεράστια μάτια που δεν έκλαιγαν καν, γιατί ο τρόμος το είχε καταβάλει. Ο λόγος αυτών των ποιητών είναι διαχρονικός και αιώνιος και δυστυχώς επίκαιρος".
"Η παράσταση είχε τεράστια ανταπόκριση" μας μεταφέρει η Δέσποινα Μπεμπεδέλη και μιλάει παράλληλα για τις στιγμές που επίσης βίωσε στην πρεμιέρα της παράστασης στις 26 και 27 Αυγούστου στο αρχαίο θέατρο της Στράτου πλάι στον Αχελώο. Μιλά για την "εμπνευσμένη σύλληψη του Νίκου Καραγεώργου" και το "πολυσήμαντο μέσα στην απλότητά του σκηνικό του Λεωνίδα Φραγκούλη, με συρματόπλεγμα σαν αυτό της Ειδομένης, που παρέπεμπε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης τύπου Άουσβιτς και Νταχάου". Μιλάει ακόμα για τον "συγκλονιστικό τυμπανιστή Μάκη Βεγγούλη", που, όπως και το σκηνικό, δεν πήρε μέρος στην παράσταση της Δήλου γιατί δεν το επέτρεπε η συνθήκη.
"Σ' αυτές τις παραστάσεις με αυτή την Εκάβη, την πρόσφυγα, βίωσα υψηλής συγκίνησης μέρες" λέει η τραγωδός. "Το κοινό ήταν συγκλονισμένο. Μικρά παιδιά, νέοι, ηλικιωμένοι ήρθαν παρότι δεν είναι εύκολη η πρόσβαση σε κανένα από τα δύο αυτά θέατρα. Ως καλλιτεχνική εμπειρία όλα αυτά είναι αλησμόνητα για μένα, φεύγω πλήρης για την Κύπρο" καταλήγει κι αυτή η κουβέντα της περικλείει το μέγεθος όσων βίωσε.
Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη ωστόσο τον φετινό θεατρικό χειμώνα επανέρχεται μετά από δέκα χρόνια σε ελληνική θεατρική σκηνή, προκειμένου να ενσαρκώσει τη Μικρασιάτισσα Φιλιώ Χαϊδεμένου στη βασισμένη στη βιογραφία της παράσταση που θα σκηνοθετήσει ο Βασίλης Ευταξόπουλος στο θεάτρο Βεάκη.
