Ο Φίλιππος Πλακιάς είναι ένας «αθόρυβος», ακριβώς γιατί είναι ιδιαίτερα σεμνός, αλλά ταυτόχρονα με πολύ σοβαρή και συνεπή παρουσία μουσικός. Ερμηνευτής που έχει συνεργαστεί με αρκετά γνωστά αλλά επίσης και σημαντικά ονόματα μα και τραγουδοποιός, αν και η δημοσιοποίηση του έργου του έχει μέχρι στιγμής περιοριστεί σε έναν και μόνο δίσκο που κυκλοφόρησε το 1998 και σε μερικές συμμετοχές του σε δουλειές άλλων. Αυτό όμως μπορεί να αλλάξει με τον δεύτερο δίσκο του «Μολυβάκι Μου Χα Μπε» σε στίχους Δημήτρη Λέντζου που κυκλοφόρησε από την -πάντα προσεκτική στις επιλογές της- μικρή ανεξάρτητη εταιρεία Μετρονόμος πριν λίγο καιρό. Πρόκειται για ένα album με απλά όπως δηλώνει και ο δημιουργός τους και, πριν από όλα, μελωδικά τραγούδια που όμως κινούνται σε μιαν αρκετά μεγάλη γκάμα ύφους και με στίχους που μιλούν για την αποτύπωση στα προσωπικά βιώματα του σύγχρονου κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι, όπως κατά κανόνα συμβαίνει με αυτούς του Δημήτρη Λέντζου. Ο Φίλιππος Πλακιάς μας μίλησε γι' αυτό, αλλά και γενικότερα για την όχι και τόσο εύκολη πραγματικότητα ενός αξιόλογου μεν αλλά και ...«βιοπαλαιστή» δε μουσικού.
* Τελικά τι δηλώνετε κυρίως, φυσικός, τραγουδοποιός, ερμηνευτής ή όλα αυτά μαζί και ταυτόχρονα;
Τραγουδιστής, τραγουδοποιός και μουσικός βασικά. Σπούδασα βέβαια φυσικός, είμαι όμως και άλλα πολλά, όπως πατέρας, σύζυγος (γέλια)...
* Τι σας έκανε να κλείσετε το βιβλιοπωλείο - café που διατηρούσατε μαζί με τη σύζυγό σας και, αν είχα αντιληφθεί σωστά, ήταν ένα έργο αγάπης για εσάς;
Ακριβώς, ήταν έργο αγάπης... Έκλεισε ένας κύκλος επτά χρόνων με το bookstore - café «Συλλαβή». Η οικονομική κρίση ήταν η βασική αιτία. Ήταν μια σπουδαία εμπειρία αυτή η προσπάθεια. Γνωρίσαμε πολλούς υπέροχους ανθρώπους και προσπαθήσαμε, μέσω της τέχνης, να κάνουμε έναν χώρο που να μας εκφράζει και να είναι σημείο συνάντησης ανθρώπων, ιστοριών και πολιτισμού στην Αθήνα. Ως ένα βαθμό τα καταφέραμε, δεν τα πήγαμε τόσο καλά στο οικονομικό σκέλος. Ας είναι, δεν πειράζει, πάμε παρακάτω!
* Ήταν σαν να είχατε απομακρυνθεί για μεγάλο διάστημα από την μουσική και η δισκογραφική σας παρουσία είναι εξαιρετικά μικρή. Σε τι οφείλεται ειδικά αυτό το τελευταίο γεγονός;
Όλα αυτά τα χρόνια τραγουδάω και γράφω τραγούδια. Η δισκογραφική παρουσία τώρα, είναι άλλο πράγμα. Χρειάζονται χρήματα ή εταιρείες που να χρηματοδοτούν τις παραγωγές. Τα τελευταία χρόνια συνηθίζω να παίζω τα καινούργια τραγούδια που γράφω στις ζωντανές εμφανίσεις μου χωρίς να είναι δισκογραφημένα. Αυτό ήταν και είναι σπουδαία εμπειρία. Παίρνω μεγάλη χαρά από την αποδοχή και την απήχηση ενός καινούργιου ακυκλοφόρητου τραγουδιού.
* Ενώ γράφετε ο ίδιος στίχους στον δίσκο αυτόν συνεργάζεστε με τον Δημήτρη Λέντζο. Τι σας έκανε να μην εμπιστευθείτε τη δική σας γραφή και γιατί επιλέξατε συγκεκριμένα τον Δ. Λέντζο;
Τα τελευταία πέντε χρόνια δοκίμασα να γράψω τραγούδια σε στίχους άλλων. Ήθελα να μοιραστώ τη χαρά της δημιουργίας και να «ανοίξω» λίγο τη ματιά των τραγουδιών μου. Πρέπει να ήμουν και τυχερός αφού συναντήθηκα με σπουδαίους στιχουργούς, ένας απ’ αυτούς είναι και ο Δημήτρης Λέντζος. Αρχίσαμε τη συνεργασία με ένα τραγούδι και αυτό έφερε ένα άλλο και εκείνο ένα άλλο.
* Τι βρίσκετε στη στιχουργία του Δ. Λέντζου που δεν έχουν άλλοι ομότεχνοι του;
Ο Δημήτρης Λέντζος είναι κατ' αρχήν ένας πολύ σπουδαίος ποιητής και συγγραφέας και του το έχω πει εδώ και χρόνια. Τα κείμενά του και ιδίως οι στίχοι του έχουν έναν εξαιρετικό συνδυασμό βαθιά φιλοσοφημένης πολιτικής γραφής και λαϊκότητας. Αυτό δεν το βρίσκεις εύκολα. Ο Λέντζος χωρίς να χάνει την απλότητα και τη λαϊκότητα, έχει κάτι πιο βαθύ και διαχρονικό να πει στα τραγούδια του.
* Η μουσική των τραγουδιών γράφτηκε πάνω στους στίχους ή το αντίθετο;
Εδώ είχα την πολυτέλεια να γράψω τη μουσική πάνω στους στίχους. Γράφοντας τα τραγούδια προσπαθώ να μπω στην ατμόσφαιρα και το συναίσθημα των λέξεων, αυτό με οδηγεί. Πιστεύω ότι ένα αληθινό τραγούδι έχει αυτή τη χαρακτηριστική ιδιότητα, το να ταιριάζουν το συναίσθημα και η ατμόσφαιρα της μουσικής με των στίχων.
* Υπάρχει ένα πολύ έντονο νησιωτικό «χρώμα», ακόμα και διάθεση θα μπορούσα να πω, τόσο στη μουσική όσο και στους στίχους του δίσκου. Πώς και γιατί προέκυψε αυτό, από τη στιγμή μάλιστα που ούτε εσείς ούτε ο Δ. Λέντζος είστε νησιώτες;
Ναι, είμαστε «βέροι» στεριανοί και οι δύο αλλά τη θάλασσα φαίνεται την έχουμε μέσα μας! Υπάρχουν όντως δύο «νησιώτικα» τραγούδια στον δίσκο, αλλά αυτό οφείλεται στους στίχους του Δημήτρη Λέντζου. Το ένα έχει τίτλο «Κορμάκι Μου Νησιώτικο» και το άλλο «Τη Βάρκα Μου Την Πούλησα». Έ. τι να τα έκανα κι εγώ; Μπαλάντες; (γέλια) Έχεις δίκιο πάντως, υπάρχει μια γενικότερη «ταξιδιάρικη» διάθεση στα τραγούδια του δίσκου.
* Σε τι ακριβώς αναφέρεται ο τίτλος του πρώτου τραγουδιού που είναι και αυτός oλόκληρου του album;
ΧαΜπέ (HB) είναι ο βαθμός σκληρότητας της μύτης του μολυβιού. Το HB είναι το μεσαίας σκληρότητας μολύβι που κάνει για γράψιμο και ζωγραφική. Το μολυβάκι είναι ένα ταπεινό μεν αλλά σπουδαίο εργαλείο δουλειάς του ανθρώπου. Τόσο οικείο, τόσο πραγματικό και τόσο δικό μας. Έτσι είναι και αυτά τα τραγούδια. Απλά, αληθινά, αφτιασίδωτα, οικεία και αγαπημένα. Λίγο ξύσιμο θέλουν μόνο...
* Γιατί δεν κάνατε ο ίδιος την ενορχήστρωση, ενώ υποθέτω θα μπορούσατε πολύ άνετα αλλά την αναθέσατε σε άλλον και γιατί συγκεκριμένα στον Νίκο Καινούργιο;
Ο Νίκος Καινούργιος είναι ένας πολύ σπουδαίος μουσικός, με σοβαρές σπουδές και γνώσεις αλλά και υπέροχη αισθητική. Πέραν απ’ αυτά όμως είναι ένας αγαπημένος φίλος και συνεργάτης επί δεκατέσσερα χρόνια. Είναι μια σημαντική προσωπικότητα στον χώρο μας που στο μέλλον θα μας ξαφνιάσει ευχάριστα με όσα θα κάνει. Ο Νίκος είναι ο άνθρωπος που με παρότρυνε και με ενθάρρυνε τα τελευταία χρόνια να παίζουμε τα καινούργια τραγούδια που γράφω στα live και του το χρωστάω. Ήταν πολύ φυσικό λοιπόν για εμένα να αναλάβει την ενορχήστρωση.
* Τι σας έκανε να αφήσετε την ερμηνεία δύο συγκεκριμένων τραγουδιών αντίστοιχα στην Καίτη Κουλλιά και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και με ποια κριτήρια επιλέξατε τόσο την πρώτη όσο και τον δεύτερο;
Την Καίτη Κουλλιά την ξέρω χρόνια. Συμμετείχε στον πρώτο μου δίσκο,«Τίποτα Δεν Χαρίζεται» και κάναμε πολλές συναυλίες στο εξωτερικό με την παραγωγή «Το Χάραμα Ταξιδεύει» της Δήμητρας Γαλάνη. Έχει μια κρυστάλλινη φωνή και φυσικά λόγω καταγωγής (Κάλυμνος) δεν θα μπορούσαμε να βρούμε καλύτερη ερμηνεύτρια για το «Κορμάκι Μου Νησιώτικο». Τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα τον επέλεξα γιατί είχαμε μια ροκ μπαλάντα στον δίσκο και επειδή είναι μια πολύ σημαντική και ιδιαίτερη προσωπικότητα του ελληνικού τραγουδιού αλλά επίσης και ένας παλαιός καλός φίλος.
* Το «Πιστοποιητικό Γεννήσεως» που ερμηνεύει ο Λ. Μαχαιρίτσας αποτελεί ένα σχόλιο στην πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας τα τελευταία χρόνια, αυτά της κρίσης και των Μνημονίων δηλαδή;
Ναι, είναι ένα δυνατό τραγούδι, με έντονο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο αναφοράς. Πιστεύω ότι θίγει θέματα πιο βαθιά από την τρέχουσα πολιτική κατάσταση. Ο ήρωας του τραγουδιού είναι ένας άνθρωπος που, από τότε που γεννήθηκε, βιώνει την αδικία και τη συστηματική περιθωριοποίηση σε μια κοινωνία μεγάλων ανισοτήτων. Βρίσκει έτσι στην τέχνη, στην ποίηση και στην υπέρβαση τη λύτρωση της ψυχής του και την ελπίδα.
* Ο δίσκος αυτός σηματοδοτεί μια διαφοροποίηση στη μέχρι τώρα μουσική σας πορεία, η παρουσία σας δηλαδή θα γίνει ίσως συχνότερη από εδώ και πέρα;
Αυτό ελπίζω και προσπαθώ με όλη μου την ψυχή. Γιατί, δεν το κρύβω, το τραγούδι και η μουσική είναι οι μεγάλες μου αγάπες, αυτά που κρατάνε ζωντανή τη φλόγα μέσα μου. Αυτό βέβαια όσο εξαρτάται από εμένα...
* Ετοιμάζετε κάποιες συναυλίες για την προώθηση του δίσκου και γενικότερα ποια είναι τα προσεχή σας σχέδια, βραχυπρόθεσμα και ίσως και λίγο πιο μακροπρόθεσμα;
Θέλω να κάνω πολλές συναυλίες για να συναντηθώ με τους φίλους μου, γνωστούς και αγνώστους, σε όλη την Ελλάδα. Να μοιραστώ μαζί τους τη χαρά και τη συγκίνηση που αποπνέουν τα καινούργια τραγούδια, όπως μου έχουν πει...
Δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε στον Φίλιππο Πλακιά αυτή η ανθρώπινη αλλά και τόσο φυσιολογική για έναν δημιουργό επιθυμία του να πραγματοποιηθεί...
