Για άλλη μια φορά η Patti Smith κέρδισε το αθηναϊκό κοινό και στις δύο συναυλίες της στο Piraeus Academy. Τόσο το Σάββατο, όταν έπαιξε στην ολότητά του και με τη σειρά που έχουν σ' αυτό τα τραγούδια το ιστορικό πρώτο album της «Horses», το οποίο κυκλοφόρησε ακριβώς σαράντα χρόνια πριν, όσο και στην «εκτός προγράμματος» -και μετά τη ζήτηση που υπήρξε για την πρώτη- ακουστική και πιο «προσωπική» εμφάνιση της Κυριακής, η αειθαλής ερμηνεύτρια απέδειξε ότι έχει πολλά να πει και στις νεότερες γενιές.
Πριν όμως από αυτές, την Παρασκευή το απόγευμα, είχε κερδίσει λίγους επιλεγμένους δημοσιογράφους σε μια... «αλλιώτικη» συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στην ειδική αίθουσα του τελευταίου ορόφου του Public του Συντάγματος.
Ερωτώμενη αν είναι πιο δύσκολο να γράφει τραγούδια ή βιβλία, καθώς πρόσφατη είναι η έκδοση του βιβλίου της «Πάτι και Ρόμπερτ», που έχει ως θέμα του την πολυτάραχη, αρχικά ερωτική και στη συνέχεια φιλική σχέση της με τον διάσημο φωτογράφο Ρόμπερτ Μεϊπλθορπ (εκδ. Κέδρος). «Σαφώς και είναι πιο δύσκολο το τα γράφεις τραγούδια. Η ευθύνη είναι πολύ μεγαλύτερη ακριβώς γιατί είσαι υπεύθυνος απέναντι σε πολλούς περισσότερους, τους μουσικούς που θα τα παίξουν, τους άλλους συντελεστές της ηχογράφησης, ακόμα και το διαφορετικό κοινό που θα τα ακούει κάθε φορά, ηχογραφημένα ή ζωντανά. Γράφοντας ένα βιβλίο, είσαι απόλυτος ελεύθερος από όλα αυτά. Είσαι μόνος σου και σε έναν δικό σου κόσμο».
Για το Brexit είπε: «Ενδιαφέρομαι όχι μόνο για τα κοινά αλλά και για το τι συμβαίνει στον κόσμο. Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά του εαυτού μου, αυτή του ανθρώπου που όχι μόνο ξέρει αλλά και μπορεί να επιβιώνει, η οποία έχει πια αγανακτήσει και δεν αντέχει άλλο την ανθρώπινη βλακεία! Έχω τα παιδιά μου, το εγγόνι μου, τη δουλειά μου, τη μουσική μου, το να παίζω για τον κόσμο... Δεν μπορώ να τα ξεχάσω όλα αυτά και να τα εκχωρήσω σε οποιονδήποτε γιατί στον κόσμο συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Και πιστεύω ότι κανείς δεν πρέπει να το κάνει... Σε καθέναν μας αναλογεί ένα, έστω πολύ μικρό, μερίδιο ευτυχίας. Δεν μπορούμε να το εγκαταλείψουμε, να το παραχωρήσουμε σε οποιονδήποτε και για κανέναν λόγο. Γιατί, αν το κάνουμε, κανένα από τα δεινά και τα άσχημα του κόσμου δεν θα αλλάξει ποτέ...».
Η ίδια αντλεί δύναμη από τη "θετική διάθεση, το γέλιο, την αισιοδοξία", όπως είπε, προσθέτοντας ότι η ζωή της δεν ήταν ποτέ εύκολη. "Έχω μάθει να επιβιώνω σε οποιεσδήποτε συνθήκες και αυτά τα τρία πράγματα με βοήθησαν πολύ". Δεν τη φοβίζει "τίποτα απολύτως", είπε. "Φροντίζω μάλιστα να μην αφήνω κανέναν, ούτε την κυβέρνηση ούτε οποιονδήποτε άλλον να με ελέγχει με τον φόβο. Η μοναδική φορά που φοβήθηκα ήταν πριν από πολλά χρόνια. Είχαμε πάει με τον σύζυγό μου και τον μικρότερο γιο μας σε ένα κατάστημα παιχνιδιών και μας ξέφυγε και κρύφτηκε κάπου. Τα δεκαπέντε λεπτά μέχρι να τον ξαναβρούμε ήταν τα δυσκολότερα της ζωής μου και τα μόνα που αισθάνθηκα αληθινό φόβο. Και επειδή δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ αυτή την εμπειρία, αισθάνομαι πάντα αμέριστη συμπάθεια για τις μητέρες που, είτε επειδή είναι πρόσφυγες είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο, τα παιδιά τους ή και οι ίδιες κινδυνεύουν ή και μόνο υποφέρουν».
