Μια περιπετειώδη εκδρομή έζησα το απόγευμα της Κυριακής, όταν αποφάσισα να μπω στο μετρό και να κατευθυνθώ στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Κατεβαίνοντας στη στάση Μετρό Φιξ, αναζήτησα ένα από τα λεωφορεία που διασχίζοντας τη λεωφόρο Συγγρού θα με βοηθούσαν να πλησιάσω στον προορισμό μου. Ωστόσο τις Κυριακές οι συγκοινωνίες έχουν πιο αραιά δρομολόγια και εγώ δεν ήμουν βέβαιη ποιο από όλα τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ θα έπρεπε να πάρω για να φτάσω με ασφάλεια. Επέλεξα στην τύχη την γραμμή λεωφορείου Ακαδημία - Άγιος Κοσμάς, μέσω παραλίας, που πέρασε πρώτη από μπροστά μου. Η τύχη ήταν με το μέρος μου, καθώς η συγκεκριμένη γραμμή έκανε στάση ακριβώς μπροστά στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο και δίπλα στο ΚΠΙΣΝ. Εντυπωσιακό ήταν το γεγονός πως τουλάχιστον οι μισοί επιβάτες είχαν προορισμό το Πάρκο. Και είχαν ξεκινήσει από την άλλη άκρη της Αθήνας. Όσοι επεχείρησαν να κατέβουν με τα αυτοκίνητά τους, είναι σίγουρο πως αντιμετώπισαν πρόβλημα παρκαρίσματος στα στενά δρομάκια της Καλλιθέας, όπου η κίνηση ήταν ιδιαίτερα αυξημένη. Ερώτημα που προκύπτει εύλογα είναι πώς ο υπάρχων, αδύναμος συγκοινωνιακός ιστός μπορεί να ανταποκριθεί στην εξυπηρέτηση των επισκεπτών ενός χώρου που απέχει τόσο από το κέντρο της πόλης;
Στην είσοδο του Πάρκου μάς υποδέχεται ένας μεγάλος αριθμός από νέους ανθρώπους, όλοι ντυμένοι με τα χαρακτηριστικά γαλάζια μπλουζάκια, που ευγενικά μας προσφέρουν υλικό ενημέρωσης και μια κάρτα με την οποία ο καθένας επισκέπτης μπορούσε να προμηθευτεί καθ' όλη τη διάρκεια παραμονής του στον χώρο, νερό, παγωτό και σάντουιτς δωρεάν.
Το πρώτο που παρατηρούσες μπαίνοντας ήταν ο θρίαμβος της λεβάντας και του δενδρολίβανου στους βοτανικούς κήπους, φυτεμένους με ντόπια φυτά της ελληνικής χλωρίδας.
Αυτό που ξεχώριζε στη συνέχεια ήταν η χαρά του παιδιού, καθώς σε μια μεγάλη έκταση, αφιερωμένη στα παιδιά και στα παιχνίδια, ανακάλυπτες μικρές εκπλήξεις που περιλάμβαναν από πίδακες νερού, μεταλλόφωνα δαπέδου και ξύλινες κατασκευές, που σε κάνουν να σκεφθείς “Μακάρι να ήμουνα παιδί”. Μωρά είχαν εγκαταλείψει τα καροτσάκια τους και έπαιζαν με τα χαλίκια και το χώμα, το νερό και τους κορμούς δέντρων κάνοντας ισορροπία πάνω σε αυτούς. Ξύλινα πρόβατα που “ξεκουράζονται” και “ταλαντεύονται”, ξύλινα σπιτάκια, μικρές τραμπάλες, περιστροφικοί δίσκοι, κανάλι νερού με αντλία και παιχνίδια στην άμμο, δίσκοι αναπήδησης, βρυσούλες, παιχνίδια με ονόματα που θυμίζουν παραμύθι, όπως “Η αυλή του ανέμου” και “Ο ήχος της θάλασσας”.
Εμφανείς πινακίδες αναγράφουν τα σημεία και τις διαδρομές αλλά και το τι περιλαμβάνουν τα 210.000 τ.μ.: Πρώτες βοήθειες, Κέντρο Επισκεπτών, Μουσικό Κήπο, Κανάλι, Εθνική Λυρική Σκηνή, Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, Αγορά, Λαβύρινθο, Νότια Μονοπάτια, Δυτικό Δρόμο, Πίδακες Νερού, Ξέφωτο, Κιόσκι, Εσπλανάδα, Υπαίθριο Στούντιο Ηχογράφησης.
Διασχίσαμε δυο υπαίθρια θέατρα όπου γινόταν τσεκ ήχου για τις βραδινές συναυλίες των “The Secret Trio”, των “Amir ElSaffar & Two Rivers Ensemble”, του Απόλλωνα Ρέτσου και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Ο κόσμος έδειχνε να απολαμβάνει τις βόλτες, αλλά και τις χαλαρωτικές στιγμές στο γρασίδι.
Η διαδρομή προς το ψηλότερο σημείο του Πάρκου, τον Φάρο, χαρίζει μια από τις ωραιότερες θέες, που φτάνει από την Αίγινα, τον Πειραιά και την Καστέλλα, έως το Φάληρο, τον Φλοίσβο και την Ακρόπολη. Διαπιστώνεις ότι η Αθήνα είναι μια πόλη με θάλασσα και μια όμορφη πόλη από ψηλά.
Κατηφορίζοντας από τον Φάρο φτάνουμε στην γραφική Εσπλανάδα, το κανάλι νερού όπου μπορούν να γίνονται αγώνες ιστιοπλοΐας και όπου κατά μήκος του, σε χρωματιστές μεταλλικές καρέκλες αλλά και σκαλιά, ο κόσμος έδειχνε να απολαμβάνει τη δροσιά.
Το οδοιπορικό στο Πάρκο έχει ολοκληρωθεί και έχει έρθει η ώρα να αποχωρήσουμε. Την ίδια στιγμή, δεκάδες κόσμου περίμενε υπομονετικά να μπει, λίγο πριν αρχίσουν οι βραδινές συναυλίες που θα διαρκούσαν έως τις πρώτες πρωινές ώρες. Εντυπωσιακή η γνωριμία με ένα μεγαλειώδες έργο που θα προσφερθεί στο κοινό και στο Ελληνικό Δημόσιο. Εύλογη ωστόσο και η απορία πώς μπορεί να συντηρηθεί σε τόσο σκληρούς οικονομικά καιρούς μια έκταση που χρειάζεται πολυάνθρωπη φροντίδα.
