ΚΑΝΝΕΣ. ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΖΗΣ
«Στην εποχή των Stooges η τεχνολογία δυνάμωνε τον ήχο στην ψυχή των ανθρώπων. Τώρα όλα έχουν αλλάξει. Σκοτώστε με τώρα» είπε ο Ίγκι Ποπ, μιλώντας εδώ στις Κάννες για το «Gimme Danger», το ντοκιμαντέρ που γύρισε ο Τζιμ Τζάρμους για τους Stooges. Με «οδηγό» και αφηγητή τον Ίγκι Ποπ, η ταινία συνδέει την πορεία τού συγκροτήματος με την ιστορία του ροκ, ξεκινώντας από την «αφετηρία» τους, το Αν Αρμπορ του Μίσιγκαν, μέχρι το 2010, όταν μπήκαν στο Rock and Roll Hall of Fame. «Πες τους ότι τις ερωτήσεις που θα απευθύνουν σε μένα πρέπει να τις φωνάζουν, γιατί είμαι πια κουφός σαν άλογο» γύρισε και είπε στον Τζάρμους ο 69χρονος Ίγκι Ποπ. «Όταν ξεκινήσαμε την μπάντα, δεν ξέραμε τι σημαίνουν δικαιώματα των τραγουδιών και της μουσικής. Εμείς μοιράζαμε το credit κάθε τραγουδιού σε όλους μας στην μπάντα γιατί δεν είχαμε ιδέα. Το βρίσκαμε cool».
Η Βρετανίδα σκηνοθέτις Άντρεα Άρνολντ, που πέρασε τον Ατλαντικό για να γυρίσει το «American Honey» (ιστορία μιας νεαρής κοπέλας που δουλεύει ως πλασιέ περιοδικών) στις κεντροδυτικές Πολιτείες, στην «καρδιά» της Αμερικής, περιγράφοντας την εμπειρία της είπε πως «σοκαρίστηκε και αναστατώθηκε με τη φτώχεια που αντίκρισε στις Ηνωμένες Πολιτείες». «Φεστιβάλ γυναικών» φέτος στις Κάννες, και η μεγάλη έκπληξη είναι η Γερμανίδα σκηνοθέτις Μάρεν Άντε, που εντυπωσίασε με την ταινία της «Toni Erdmann». Ξεκινά σαν μια γλυκόπικρη κωμωδία και στην πορεία «υποχρεώνει» τον θεατή να σκεφτεί σοβαρά... Ο Γουίνφρεντ, ένας χωρισμένος καθηγητής πιάνου που ζει κάπου στη γερμανική επαρχία, αγαπά τις φάρσες, μάλλον σαν ένα μέσο για να καλύψει την κατάθλιψή του. Η κόρη του δίνει την εικόνα μιας πετυχημένης, αλλά ψυχρής μπιζνεσγούμαν. Δουλεύει στη Ρουμανία και ο πατέρας της θα ταξιδέψει μέχρι εκεί, αναστατώνοντας εντελώς την επαγγελματική ζωή της, μέσα από τη σουρεαλιστική περσόνα του Τόνι Έρντμαν, που έχει επινοήσει...
Το «Neruda» του Πάμπλο Λαρέν δεν είναι ακριβώς μια βιογραφία για τον μεγάλο Χιλιανό ποιητή. Με την αισθητική του τεκνικολόρ, η ταινία εξελίσσεται σαν ένα «παιχνίδι» ανάμεσα στην καθαρόαιμη αφήγηση και την υπονόμευσή της... Παρουσιάζει την αγάπη του Νερούδα να «μεταμορφώνεται», εστιάζοντας στην καταδίωξή του από τον επιθεωρητή της αστυνομίας Όσκαρ Πελουσονό. Ο Νερούδα «παίζει» με τον διώκτη του, αφήνοντας ίχνη που μετατρέπουν την αστυνομική καταδίωξη σε προσωπικό στοίχημα. Ο Λουίς Νιέκο υποδύεται τον Νερούδα και ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ τον επιθεωρητή Πελουσονό.
Αποδοκιμάστηκε έντονα κατά την προβολή το «Τhe Last Face» που ο Σον Πεν γύρισε στην Αφρική, μια ιστορία αγάπης με «φόντο» το έργο των ανθρωπιστικών οργανώσεων, ωστόσο στη συνέντευξη Τύπου ο σκηνοθέτης ήταν μετρημένος στα λόγια του και ουσιαστικός, μνημονεύοντας μάλιστα φράση του Κέρουακ. «Κάποια μέρα θα βρω τις σωστές λέξεις και θα είναι απλές»: «Στις μέρες μας βλέπω πως οι δομές της εξουσίας καλοπερνούν, ενώ οι απλοί άνθρωποι ζουν μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο... Η μόνη αληθινή ιδιοφυΐα είναι η γενναιοδωρία και τη συναντάμε ολοένα και λιγότερο. Ο 'ψυχαγωγικός' κινηματογράφος κατά κάποιον τρόπο είναι συνώνυμος με τη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ... Δυστυχώς, η ελληνική τραγωδία έχει σχεδόν ξεχαστεί σήμερα». Ο πρωταγωνιστής της ταινίας Χαβιέρ Μπαρδέμ πρόσθεσε πως για εκείνον «Ήρωες είναι οι απλοί άνθρωποι που προσπαθούν να ταΐσουν τα παιδιά τους με ελάχιστους μισθούς ή με το επίδομα ανεργίας. Σ' αυτή την ταινία έπρεπε να μην προδώσουμε εκείνους που το επάγγελμά τους είναι να σώζουν ανθρώπους. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, γιατροί βομβαρδίζονται στη Συρία, ο τελευταίος παιδίατρος σκοτώθηκε, κανείς δεν πήρε την ευθύνη ακόμα γι' αυτό. Πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να αναρωτηθούμε τι κάνουμε για όλα αυτά... Οπότε, ναι, πιστεύω ότι οι Γιατροί του Κόσμου είναι ήρωες».
Ο Τζιμ Τζάρμους, εκτός από το ντοκιμαντέρ για τους Stooges, έφερε στις Κάννες και το «Πάτερσον». Πάτερσον ονομάζεται μια μικρή πόλη στο Νιου Τζέρσεϊ, όπου διαδραματίζεται το φιλμ, Πάτερσον ονομάζεται και ο κεντρικός του ήρωας (Άνταμ Ντράιβερ), που δουλεύει ως οδηγός στα λεωφορεία της πόλης. Αλλά το Πάτερσον δεν είναι μια τυχαία πόλη, είναι η πατρίδα δύο κορυφαίων Αμερικανών ποιητών, του Γουίλιαμς Κάρλος Γουίλιαμς (ήταν παιδίατρος στο Πάτερσον) και του Άλεν Γκίνσμπεργκ (μάλιστα, ο πρώτος ήταν ο παιδίατρος του δεύτερου!). Τι πιο φυσικό λοιπόν, ο ήρωας του Τζάρμους να είναι ένας ποιητής - οδηγός λεωφορείου! Κλέβει χρόνο στη διάρκεια της ημέρας στη δουλειά του ή στο σπίτι που μοιράζεται με τη σύντροφό του Λόρα (Γκολσιφέ Φαραχανί) για να επεξεργαστεί λέξη - λέξη τα ποιήματά του... Είναι μια ταινία που στοχεύει στην ομορφιά των «ταπεινών πραγμάτων», υπό το φως μιας συγκρατημένης μελαγχολίας, και με την ποίηση να «επανέρχεται» συνεχώς σε πρώτο επίπεδο. Είναι ακόμη μια ταινία για το «δίπολο» άσπρο - μαύρο, και τον αναδιπλασιασμό των προσώπων, με αλλεπάλληλα ζευγάρια διδύμων που εμφανίζονται συνεχώς στη διάρκεια στην περιπλάνησης του ήρωα...
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το να πηγαίνεις στην κινηματογραφική αίθουσα είναι ξεπερασμένο» είπε ο Τζιμ Τζάρμους μιλώντας στους δημοσιογράφους εδώ στις Κάννες. «Το να μπαίνεις σε μια σκοτεινή αίθουσα μαζί με άγνωστους και να βιώνεις κάτι μαζί τους με συγκινεί. Ίσως να είμαι κάτι σαν δεινόσαυρος, αλλά πιστεύω ότι αυτό αρέσει και σε άλλους, να βλέπουν τις ταινίες όπως ήταν ο αρχικός προορισμός τους... Οι τρόποι και τα εργαλεία μπορεί να αλλάζουν, αλλά η εμπειρία τού να δεις μια ταινία στη μεγάλη οθόνη δεν αλλάζει. Είμαι παλιομοδίτης σ' αυτό, αν και μπορώ να δω μια ταινία με όποιον τρόπο χρειαστεί. Με ενδιαφέρει το βουβό σινεμά, οι ταινίες απ' όλο τον κόσμο, την Ασία, την Αφρική. Στην ταινία, ο Πάτερσον και η Λόρα πηγαίνουν να δουν το 'Island of Lost Souls' του 1932 με τον Τσαρλς Λότον».
Οι αδελφοί Ζαν Πιερ και Λικ Νταρντέν, έχοντας αποσπάσει δύο φορές τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών (το 1999 με τη «Ροζέτα» και το 2005 με το «Παιδί»), επέστρεψαν με την ταινία «Το άγνωστο κορίτσι». Η Αντέλ Ενέλ υποδύεται μια νεαρή γιατρό στη Λιέγη, με αυξημένη αίσθηση ευθύνης για τη δουλειά της. Αναπληρώνει έναν ηλικιωμένο «οικογενειακό» γιατρό που βγαίνει στη σύνταξη, ενώ ταυτόχρονα έχει δεχτεί πρόταση να δουλέψει σε ένα περιζήτητο ιδιωτικό νοσοκομείο. Τα προβλήματα που έχει με τον νεαρό φοιτητή της Ιατρικής, ο οποίος απασχολείται στο ιατρείο της, θα την οδηγήσουν να μην απαντήσει στο κουδούνι που χτυπά στο ιατρείο κάποιο βράδυ μετά τη λήξη του ωραρίου εργασίας. «Οι ασθενείς πρέπει να μάθουν να έρχονται στην ώρα τους» λέει αυστηρά στον νεαρό, σαν να του κάνει μάθημα... Όμως, την επόμενη μέρα την περιμένει μια οδυνηρή έκπληξη: Η κάμερα ασφαλείας στην είσοδο θα αποκαλύψει πως μια νέα κοπέλα από την Αφρική είχε χτυπήσει το κουδούνι και λίγο αργότερα βρέθηκε νεκρή σε κοντινή απόσταση... Η γιατρός αισθάνεται την ευθύνη για τον θάνατο της άγνωστης κοπέλας να την πνίγει, και πέρα από τη συνεργασία της με την αστυνομία, ξεκινά και η ίδια τη δική της έρευνα για να ανακαλύψει τι ακριβώς συνέβη με την άγνωστη, που κανείς δεν αναζητεί. Ανακοινώνει στο ιδιωτικό νοσοκομείο ότι δεν θα αναλάβει τη θέση που της πρότειναν και θα παραμείνει στο «συνοικιακό» ιατρείο με τα καθημερινά προβλήματα...
