Ο Γάλλος σκηνοθέτης, κριτικός κινηματογράφου και συγγραφέας Αλεξάντρ Αστρίκ, ο "πνευματικός πατέρας" της νουβέλ βαγκ, πέθανε τη νύχτα της Τετάρτης προς την Πέμπτη στο Παρίσι, σε ηλικία 92 ετών, όπως ανακοίνωσε η οικογένειά του.
Ο Αστρίκ, μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της μεταπολεμικής Σεν Ζερμέν ντε Πρε, ο θεωρητικός της "κάμερας - στιλό" που εξισώνει τον κινηματογράφο με τη λογοτεχνία, δίσταζε να χαρακτηρίσει τον εαυτό του "σκηνοθέτη που γράφει και βιβλία ή συγγραφέα που έχει γυρίσει και ταινίες". Το 1948, σε ένα σύντομο άρθρο του με τίτλο «Η κάμερα - στιλό» στο κινηματογραφικό περιοδικό «L' ecran francaise», προέβλεψε ότι ο κινηματογράφος θα ξεπεράσει την απλή αφήγηση και δραματουργία που «δανείζεται» από το θέατρο και τη λογοτεχνία και θα αποκτήσει τη δική του «γραμματική», χωρίς να είναι πια «υποτελής» στο αφηγηματικό μοντέλο. «Η Φιλοσοφία, η Ψυχολογία, η μεταφυσική, όλες οι επιστήμες και οι τέχνες, εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του κινηματογράφου».
Είχε γεννηθεί στις 13 Ιουλίου 1923 στο Παρίσι. Είχε πάθος με τα Μαθηματικά και τη Λογοτεχνία και κατά τη διάρκεια των χρόνων της γερμανικής κατοχής δημοσίευσε πολλά άρθρα σε περιοδικά της "ελεύθερης ζώνης" της Γαλλίας.
Μετά την απελευθέρωση γνωρίστηκε με τον Ζαν-Πολ Σαρτρ και τον Αλμπέρ Καμί, με την τραγουδίστρια Ζιλιέτ Γκρεκό και άρχισε να γράφει ποίηση («Confluences», «Les vacances») και να γυρίζει ταινίες («Le rideau cramoisy»). To 1954 γύρισε την ταινία «Les mauvaise rencontres» και στις αρχές της δεκαετίας του '60 σκηνοθέτησε δύο διασκευές έργων του Μοπασάν και του Φλομπέρ, καθώς και το δράμα «La proie pour l' ombre» με πρωταγωνίστρια την Ανί Ζιραρντό.
Ο Αστρίκ θεωρείται ο πρόδρομος μεγάλων σκηνοθετών που ανανέωσαν τον γαλλικό κινηματογράφο μεταπολεμικά, μέσα από τη νουβέλ βαγκ, όπως του Φρανσουά Τριφό, του Ζαν-Λικ Γκοντάρ και του Κλοντ Σαμπρόλ.
Κατά τη δεκαετία του 1970 στράφηκε στην τηλεόραση και γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για τον Σαρτρ και τηλεταινίες βασισμένες σε έργα του Μπαλζάκ και του Έντγκαρ Άλαν Πόε.
