Γεννημένη σε οικογένεια που δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο καλλιτεχνική (είναι κόρη του Γιάννη και της Ισιδώρας Ζουγανέλη), η Ελεωνόρα Ζουγανέλη σαφώς κληρονόμησε γονιδιακά το ταλέντο και το απέδειξε από πολύ νωρίς. Συμμετείχε από την παιδική της ηλικία σε θεατρικές παραστάσεις και δίσκους για παιδιά και στη συνέχεια σπούδασε υποκριτική, αν και τελικά στράφηκε πολύ περισσότερο στο τραγούδι, χωρίς όμως ποτέ να ξεχάσει ή, πολύ περισσότερο, να απαρνηθεί το θέατρο.
Μέσα σε μόλις οκτώ χρόνια και με τρεις δίσκους -μη συμπεριλαμβάνοντας δύο ζωντανά ηχογραφημένους- αλλά και με πολλές συνεργασίες στο στούντιο αλλά και στη σκηνή, με σημαντικά και εντυπωσιακά διαφορετικά μεταξύ τους ονόματα, κατάφερε να αναδειχθεί σε μία από τις φυσιογνωμίες που πρωταγωνιστούν στην ελληνική μουσική σκηνή τού σήμερα.
Το τέταρτο album της «Μ' Αγαπούσες Κι Άνθιζε», σε μουσική Μίνωα Μάτσα και στίχους Ελένης Φωτάκη (πλην τριών τραγουδιών στα οποία έγραψε τους στίχους ο συνθέτης), κυκλοφόρησε λίγο πριν από το τέλος της περυσινής χρονιάς και είχε αμέσως μεγάλη για τα τωρινά δισκογραφικά δεδομένα απήχηση και το ίδιο ισχύει και για τις κοινές εμφανίσεις της με τη Φωτεινή Βελεσιώτου -και τη συμμετοχή του Δημήτρη Υφαντή- στην «Ακτή Πειραιώς», που ξεκίνησαν λίγο αργότερα.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Καθώς το «Μ' Αγαπούσες Κι Άνθιζε» είναι ο πρώτος σας δίσκος που υπογράφεται στο σύνολό του από ένα συγκεκριμένο δίδυμο και όχι από μια ομάδα διαφορετικών δημιουργών, τον θεωρείτε και τον πλέον «προσωπικό» σας μέχρι τώρα;
Δεν θα το έθετα ακριβώς έτσι... Σαφώς και είναι μια δουλειά που με εκφράζει πάρα πολύ και αισθάνομαι τυχερή για το ότι συνάντησα τους συγκεκριμένους ανθρώπους και την κάναμε μαζί, αλλά το ίδιο ίσχυε και εξακολουθεί να ισχύει και για τους προηγούμενους δίσκους μου. Ξέρεις, δεν είμαι από αυτούς που κάνουν πολλά σχέδια, προσπαθούν να προβλέψουν ή και να επηρεάσουν τις εξελίξεις. Δέχομαι κάθε φορά τα πράγματα όπως έρχονται και προσπαθώ να τα αξιοποιώ όσο γίνεται καλύτερα. Γι' αυτό ακριβώς και ούτε προβλέπω, αλλά ούτε φυσικά και αποκλείω να κάνω ξανά ανάλογο, μη πολυσυλλεκτικό δηλαδή, δίσκο, με τους ίδιους ή με άλλους δημιουργούς.
* Το ότι φέτος συνυπάρχετε στη σκηνή με τη Φωτεινή Βελεσιώτου οφείλεται στο ότι τα τραγούδια των τελευταίων δίσκων αμφότερών σας έχει γράψει το ίδιο αυτό δίδυμο;
Η αρχική ιδέα ομολογουμένως προήλθε από εκεί, αλλά ήδη είχα παρακολουθήσει εμφανίσεις της Φωτεινής και εκτιμούσα πολύ τη φωνή και τη συνολική παρουσία της και, όπως αποδείχθηκε, το ίδιο και εκείνη σχετικά με εμένα. Έτσι, ήρθα σε επαφή μαζί της και της πρότεινα αυτή τη συνεργασία γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τόσο σαν ερμηνεύτριες όσο και από οποιαδήποτε άλλη πλευρά είμαστε εντελώς διαφορετικές, ακόμα και ως σιλουέτες -σε αυτό άλλωστε αναφέρεται και ο τίτλος «Κόντρα Ντουέτο». Δεν με ενδιέφερε όμως το να επιβάλω το δικό μου ύφος σε εκείνη και ούτε φυσικά το αντίστροφο. Ήθελα να συνυπάρξουμε ισότιμα, παρουσιάζοντας καθεμία τη διαφορετική προσωπικότητα και έκφρασή της στη σκηνή. Και νομίζω ότι αυτό επετεύχθη...
* Δεν ερμηνεύετε πολλά τραγούδια μαζί όμως...
Λέμε αρκετά σαν ντουέτο αλλά και πάλι αυτό, όπως και το τι σημαίνει πολλά και λίγα, εξαρτάται πάντα από την περίπτωση και την περίσταση. Άλλοτε μπορεί να είναι περισσότερα και άλλοτε λιγότερα...
* Αντίθετα, πάντως, με τη φίλη σας Νατάσσα Μποφίλιου, έχετε κάνει και πολλές και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους συνεργασίες.
Το ότι είμαστε πολύ καλές φίλες με τη Νατάσα δεν σημαίνει ότι είμαστε και ίδιες, τόσο σαν άνθρωποι όσο και ως ερμηνεύτριες. Εμένα με ενδιέφερε πάντα να δοκιμάζω πολλά διαφορετικά πράγματα, ενώ εκείνη προτιμά να ακολουθεί μόνο τον δικό της πολύ συγκεκριμένο δρόμο. Πιστεύω ότι θα ανοιχθεί και εκείνη περισσότερο, αλλά δεν έχει έρθει ακόμα η στιγμή. Όπως πιστεύω ότι θα συμβεί και κάτι που και οι δυο μας θέλουμε πολύ και πολύς κόσμος μας ρωτάει γι' αυτό ή και μας το προτείνει, μια σειρά δηλαδή κοινών εμφανίσεών μας. Δεν έχει έρθει όμως ακόμα το πλήρωμα του χρόνου γι' αυτό, αν και νομίζω ότι κάποτε θα έρθει...
* Πέρυσι «αναμετρηθήκατε» με δύο πολύ μεγάλες γυναικείες φυσιογνωμίες τού διεθνούς κινηματογραφικού στερεώματος, την Μελίνα Μερκούρη και την Έντιθ Πιάφ. Μιλήστε μου για αυτές τις δύο δουλειές σας.
Αμφότερες ήταν εμπειρίες ζωής για εμένα και χάρηκα τόσο πολύ για το ότι μου συνέβησαν, ώστε δεν φοβήθηκα καν τις δυσκολίες και των δύο εγχειρημάτων και το ότι θα μπορούσαν πολύ ωραία να καταλήξουν σε αποτυχία. Δεν ήταν άγνοια κινδύνου, αλλά το γεγονός ότι έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου ως προς τουλάχιστον ένα πράγμα, ποτέ δεν φείδομαι χρόνου και κόπου, μπορεί όχι απλά να κουραστώ εξαντλητικά, αλλά ακόμα και να αρρωστήσω που λέει ο λόγος, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι άρτιο. Από εκεί και πέρα, και τα δύο μου προτάθηκαν, δεν ήταν δικές μου ιδέες και ήταν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Στην περίπτωση της Μελίνας επρόκειτο για μια γυναίκα που εκτιμούσα και θαύμαζα και τραγούδια που ανέκαθεν, από μικρή ακόμα, αγαπούσα και μερικά από τα οποία ήδη ερμήνευα στις εμφανίσεις μου. Δεν προσπάθησα να γίνω η Μελίνα, αντίθετα με την περίπτωση της Πιάφ, την οποία υποδυόμουν, ήταν ένα μιούζικαλ με θέμα τη ζωή της. Γι' αυτό και σίγουρα ήταν δυσκολότερο αλλά και μια εμπειρία που με σημάδεψε πολύ περισσότερο και βαθύτερα, την κουβαλώ ακόμα μέσα μου και θα με συνοδεύει για πολύ ακόμα.
* Θεωρείτε τον εαυτό σας λαϊκή ερμηνεύτρια;
Οτιδήποτε κάνω, είτε στο τραγούδι είτε στο θέατρο, το κάνω γιατί με εκφράζει και αντίστοιχα επιλέγω μόνο τραγούδια που με εκφράζουν, ανεξαρτήτως ρεπερτορίου. Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που θα έδινα στον εαυτό μου.
* Δεν πιστεύω όμως και να αρνείστε ότι το ρεπερτόριό σας, ανεξαρτήτως ιδιώματος, είναι αποκλειστικά ερωτικό.
Φυσικά και όχι.
* Θα σας ρωτήσω λοιπόν αν ο έρωτας είναι και γενικότερα κίνητρο ζωής για εσάς.
Πιστεύω ότι ο έρωτας, σε όλες του τις μορφές και τις εκφάνσεις αλλά και σε όλες του τις φάσεις, την αρχή, το τέλος, την επιτυχία, την αποτυχία, τη ματαίωση, την ευτυχία, τη δυστυχία του, είναι κίνητρο για τα πάντα. Στην πραγματικότητα, όμως, μέσα από τον έρωτα για κάποιον ή κάτι άλλο προσπαθούμε να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Έτσι τελικά, ιδανικά, ο έρωτας οδηγεί σε μια μεγαλύτερη αυτοεπίγνωση.
* Συμφωνείτε με την άποψή μου ότι οι στίχοι της Ελένης Φωτάκη στον τελευταίο δίσκο σας αποτυπώνουν ένα διαφορετικό πρόσωπο του έρωτα, έτσι πως αυτό έχει διαμορφωθεί από την τόσο δεινή κοινωνικοοικονομική συγκυρία;
Απολύτως. Κανονικά ο έρωτας θα έπρεπε να καθορίζει τη συμπεριφορά μας και ως κοινωνικά όντα. Όταν όμως οι συνθήκες του περιβάλλοντος είναι τόσο άσχημες, δεν μπορούν παρά να εισβάλλουν και στις ανθρώπινες σχέσεις, και στον έρωτα.
* Υποθέτω ότι οι γονείς σας, και ιδιαιτέρως ίσως ο πατέρας σας, θα ενθάρρυναν τις καλλιτεχνικές σας ενασχολήσεις όταν ήσασταν νεότερη. Εξακολουθείτε λοιπόν να συζητάτε μαζί του, να τον συμβουλεύεστε ίσως;
Αντίθετα με ό,τι υποθέτεις, οι γονείς μου κατ' αρχάς δεν προσπάθησαν να με επηρεάσουν καθόλου στο τι θα επέλεγα να κάνω στη ζωή μου. Χάρηκαν φυσικά όταν αποφάσισα να σπουδάσω θέατρο, αλλά δεν προσπάθησαν ποτέ να με κατευθύνουν, ούτε καν να με συμβουλεύσουν. Οφείλω να τους το αναγνωρίσω αυτό. Στο συγκεκριμένο θέμα η στάση τους -αντίθετα ίσως με των περισσότερων άλλων- ήταν υποδειγματική. Και αφού προφανώς δεν με συμβούλευαν, τότε δεν θα το κάνουν τώρα, που έχω ήδη τη δική μου διαδρομή... Μπορεί να συζητήσουμε απλά κάποια πράγματα, αλλά αυτό είναι στο πλαίσιο της σχέσης ενός παιδιού με τους γονείς του. Για εμένα ήταν και είναι ο πατέρας μου και όχι ο Γιάννης Ζουγανέλης. Άλλωστε, αυτό που κάνουμε εκείνος κι εγώ είναι εντελώς διαφορετικό. Γι' αυτό και στην ερώτηση που διατυπώνουν πολλοί, δυνατά ή μη, αν θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε ποτέ, η απάντηση είναι ότι τουλάχιστον αυτή τη στιγμή αποκλείεται. Στο μέλλον ίσως, μπορεί, αλλά χωρίς να είναι καθόλου σίγουρο...
* Και η συνέχεια, έπειτα από αυτό τον κύκλο εμφανίσεων στην «Ακτή Πειραιώς»;
Δεν έχω ιδέα. Όπως είπα δεν κάνω ποτέ σχέδια. Θα ήθελα να κάνω μερικές επιλεγμένες εμφανίσεις για να παρουσιάσω το υλικό του τελευταίου μου δίσκου, γιατί αυτό δεν έχει γίνει μέχρι τώρα. Από την άλλη, όμως, έπειτα από πολύ καιρό εξαιρετικά εντατικής δουλειάς, νιώθω ότι έχω ανάγκη από λίγη ξεκούραση. Θα προσπαθήσω λοιπόν να συνδυάσω αυτές τις εμφανίσεις, όταν προγραμματιστούν και αρχίσουν να πραγματοποιούνται, με λίγες διακοπές. Κάτι που είναι επιπλέον δύσκολο, γιατί ποτέ μου δεν ήμουν άνθρωπος των διακοπών...
Μέσα τα τελευταία λόγια της φαίνεται το ανήσυχο κίνητρο που ωθεί ανθρώπους σαν την Ελεωνόρα Ζουγανέλη να φτάνουν τόσο σύντομα τόσο μακριά και εμάς να προβλέπουμε ότι θα πάει πολύ μακρύτερα...
