Πέντε παρισινές συνοικίες "μεταφέρονται" σε ισάριθμες αίθουσες του τρίτου ορόφου του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών, όπου εγκαινιάζεται σήμερα, στις 7.00 μ.μ., η έκθεση Το Παρίσι του Nonda.
Πρόκειται για ένα μικρό αφιέρωμα στον ζωγράφο Επαμεινώνδα Παπαδόπουλο (1922-2005), που έζησε και δημιούργησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη γαλλική πρωτεύουσα, όπου εγκαταστάθηκε το 1947 με υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου.
Στην έκθεση, που επιμελήθηκε η κόρη του, ιστορικός τέχνης Τζοάννα Παπαδοπούλου, μαζί με τον αδελφό της Στέφανο, αποτυπώνεται χρονολογικά η εξέλιξη ενός καλλιτέχνη που δεν έπαψε ποτέ να πειραματίζεται και να διαπλέει τις τεχνοτροπίες, αποτυπώνοντας με την ιδιαίτερη ματιά του την πόλη όπου ζούσε.
Η πλατεία Πιγκάλ, κοντά στην οποία εγκαταστάθηκε μέσα σε δύσκολες βιοτικές συνθήκες, και οι γυναίκες της, η Μονμάρτρη, η μεγάλη αγορά των Αλ στο κέντρο του Παρισιού, που δεν υπάρχει πια, αλλά και οι γέφυρες του Σηκουάνα, κάτω από τις οποίες ο Nonda πειραματίστηκε με ό,τι θα αποκαλούσαμε σήμερα "δημόσια τέχνη", αφού εκεί φιλοξενήθηκαν εκθέσεις του με την άδεια του Αντρέ Μαλρώ, επιτρέπουν στον επισκέπτη, διασχίζοντας τις αίθουσες, να μεταφέρεται σε εποχές διαφορετικές, παρακολουθώντας την εξέλιξη του ζωγράφου. Γυναίκες της διασκέδασης που αποπνέουν τη θλίψη, νεκρές φύσεις που ζωγράφιζε καρφωμένος για ώρες στην κρεαταγορά, αφηρημένα έργα όπου κυριαρχούν τα έντονα και χαρούμενα χρώματα όταν γνώρισε τη γυναίκα του καταλήγουν στην τελευταία αίθουσα, όπου εκτίθενται έργα που δημιούργησε στην Ελλάδα, ονειρευόμενος πια το Παρίσι. Αν και άρρωστος τα τελευταία χρόνια, δεν έπαψε ποτέ να δημιουργεί, διατηρώντας τη χαρούμενη και περιπαικτική του διάθεση.
Ο διαρκής πειραματισμός, όπως αποτυπώνεται στην έκθεση, γίνεται φανερός σε πίνακες όπου τα υλικά του διατηρούν τέτοια τραχιά μορφή που θυμίζουν ψηφιδωτό ή άλλους, που ζωγράφισε χρησιμοποιώντας το αίμα από το κρέας του χασάπη, αποκτώντας ένα υποβλητικό κόκκινο.
Τα έργα φιλοξενούνται λίγα μόλις μέτρα από τον Παρνασσό, όπου η πρώτη του έκθεση, το 1952, λογοκρίθηκε και αναγκάστηκε να καλύψει γυμνά του, που σήμερα φαντάζουν τόσο αθώα, με... πραγματικά φύλλα συκιάς. Είναι κι αυτή μια εκδίκηση, έστω μετά θάνατον...
Σπύρος Κακουριώτης
