Πέθανε σε ηλικία 84 ετών, σε νοσοκομείο της Ρώμης, ο κορυφαίος Ιταλός σκηνοθέτης Έτορε Σκόλα, "στρατευμένος" ταυτόχρονα στην Αριστερά, μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και υπεύθυνος για τον πολιτισμό στη σκιώδη κυβέρνηση που δημιούργησε το PCI το 1989. "Ηταν ένας από τους μεγάλους ποιητές του ιταλικού κινηματογράφου", αναφέρει στη διαδικτυακή της έκδοση η εφημερίδα "Κοριέρε Ντέλα Σέρα".
Ξεκίνησε την καριέρα του ως σεναριογράφος, στη δεκαετία του '50, ενώ το 1964 σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία, το "Ας μιλήσουμε για τις γυναίκες". Από τη φιλμογραφία του ξεχωρίζουν οι ταινίες "Είχαμε αγαπηθεί πολύ" ("C' eravamo tanto amati") με τους Στεφανία Σαντρέλι, Νίνο Μανφρέντι και Βιτόριο Γκάσμαν (πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ της Μόσχας το 1975), "Μια ξεχωριστή μέρα" (1977), που διαδραματίζεται στη μουσολινική περίοδο, με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο ρόλο ενός αντιφασίστα δημοσιογράφου και τη Σοφία Λόρεν στον ρόλο μιας νοικοκυράς, "Η οικογένεια", με τον Βιτόριο Γκάσμαν.
Το 1976 ο Σκόλα είχε κερδίσει το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών με την ταινία "Βίαιοι, βρόμικοι και κακοί" που παρουσίαζε με ακραία, σχεδόν σουρεαλιστική ματιά, τη ζωή σε μια παραγκούπολη της Ρώμης. Σε μήνυμά του ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντζι τονίζει ότι ο Σκόλα "ήταν ένας δημιουργός ο οποίος ήξερε να 'διαβάζει' με απίστευτο τρόπο την ιταλική πραγματικότητα, την κοινωνία της και τις αλλαγές της, με αίσθηση της κάθε εποχής".
Ο Σκόλα δεν ήταν άνθρωπος που ενδιαφερόταν για τη δημοσιότητα, ήταν ένας "αφανής" αλλά εξαιρετικά πολύτιμος "εργάτης" του ιταλικού κινηματογράφου. Οι ταινίες του συνδυάζουν τον ρεαλισμό με την ποίηση, το χιούμορ με την κοινωνικοπολιτική ματιά. Πριν από τρία χρόνια ο Σκόλα γύρισε την τελευταία του ταινία, για τον στενό φίλο του και σκηνοθέτη, Φεντερίκο Φελίνι, με τίτλο «Πόσο παράξενο να σε λένε Φεντερίκο»(περισσότερα για τον Σκόλα στην "Αυγή της Κυριακής").
