Άστεγη, σπίτι, οικογένεια, στέγη, δουλειά, διορισμός είναι ορισμένες από τις λέξεις που μια άστεγη γυναίκα έγραψε σε κομμάτια χαρτιού, λευκούς φακέλους, πακέτα τσιγάρων, διαφημιστικά φυλλάδια, ακόμα και λαδόκολλες και οι οποίες βρέθηκαν στον Εθνικό Κήπο και αποτέλεσαν την πρώτη ύλη μιας παράστασης που ανεβαίνει από την ομάδα nomades artcore σε μια πρώην ξυλαποθήκη στον ΧοροΧρόνο, στην οδό Ορφέως 76 στου Ρουφ κάθε Σάββατο και Κυριακή.
Το "mιtrόο", παράσταση παραληρηματικού λόγου με έντονα εικαστικά και μουσικά στοιχεία, που μοιάζει με παζλ αναμνήσεων και εμπειριών, εμπνευσμένη από τις αποσπασματικές σημειώσεις και τα θραύσματα λέξεων μιας γυναίκας με ονοματεπώνυμο που ζούσε ως άστεγη και αφήνει το προσωπικό αλλά και το κοινωνικό και πολιτικό στίγμα μιας εποχής. Ο Πέτρος Ρούσσος, μέλος της θεατρικής ομάδας, βρήκε τις σημειώσεις που αποτέλεσαν αντικείμενο μελέτης και έρευνας. Ο ηθοποιός Γιάννης Σιούτης, που επιμελήθηκε από κοινού τη σύνθεση του κειμένου της παράστασης, μιλά για λέξεις που ανάμεσά τους έχουν διάφορα μοτίβα και η προσέγγισή τους προκάλεσε αμέσως τη συγκίνηση. "Συνεχώς η άστεγη έγραφε το όνομά της και το επίθετό της με πάρα πολλούς προσδιορισμούς: Ελληνίδα, ορθόδοξη, αμαρτωλή, νοικοκυρά, οικιακά. Σημείωνε την περιοχή που μεγάλωσε, που έμενε, οικογενειακά ονόματα, λέξεις, μικρές φράσεις και βελάκια ανάμεσά τους. Αλλά και άλλες λέξεις όπως υπουργείο Παιδείας, Πάντειος 1985, ΓΣΕΕ, που σηματοδοτούσαν μια ολόκληρη εποχή" αναφέρει. Τα μέλη της ομάδας με τον Γιάννη Σιούτη στην τελική διαμόρφωση συνέγραψαν ένα κείμενο που "πατούσε" στα θραύσματα των λέξεων και των φράσεων και τοποθετούσε μια γυναίκα σε φυσικό τόπο και χρόνο που συστήνεται μαζί της μια ολόκληρη κοινωνία, με όλα τα ευχάριστα και τα συγκαλυμμένα, τα σκοτεινά και όλα όσα διψούν για φως.
Οι συντελεστές κάνουν λόγο για λέξεις, σκέψεις και αντικείμενα και μια παράσταση που αναμετριέται με τις επιλογές οι οποίες μας παραμόρφωσαν, μας αποξένωσαν και αναζητά μαζί με τον θεατή τη μεταμόρφωση. Πρόκειται για μια νέα βιωματική διαδρομή, όπως υποστηρίζουν οι nomades artcore, σε έναν χώρο υπό κατασκευή. Το θέατρο εδώ συνομιλεί με τα εικαστικά, τη μουσική και το βίωμα και με όπλο το χιούμορ μορφοποιεί εκ νέου μαζί με το κοινό τις έννοιες της οικογένειας, της εργασίας, του έρωτα, της απελευθέρωσης και της σωτηρίας.
"Κάπου όλοι μας τοποθετήσαμε τη ζωή μας μέσα σε αυτό το υλικό των λέξεων και αρχίσαμε να ερευνούμε, να γράφουμε, να αναρωτιόμαστε τι σημαίνουν λέξεις όπως δουλειά, διορισμός, δημόσιος υπάλληλος, οικογένεια και έτσι γεννήθηκε ένα κείμενο που πάνω - κάτω ήταν στο ίδιο πλαίσιο με τα αποσπασματικά κείμενα της άστεγης. Η μυθοπλασία εμπνεύστηκε και ταυτίστηκε με την πραγματικότητα δημιουργώντας ένα παζλ αναμνήσεων και εμπειριών" προσθέτει ο Γιάννης Σιούτης.
Την ιστορία αφηγείται η ηθοποιός Ζωή Δρακοπούλου μέσα σε ένα ηχητικό και εικαστικό περιβάλλον το οποίο είναι ένας παράλληλος δρόμος της αφήγησης. Η γυναίκα φτάνει σε ένα ακραίο σημείο του εαυτού της, κορυφώνεται σε μια δραματική ένταση αναζήτηση ταυτότητας. Τα αντικείμενα του χώρου αποτελούνται ως επί το πλείστον από ό,τι έχει βρεθεί στον δρόμο και σε αποθήκες, κομμάτια παρατημένα και αφημένα. Η εικαστικός Μαρία Καραθάνου έχει συνθέσει έναν τοίχο από αυτά τα αντικείμενα. Μια πολυθρόνα, κεφαλάρια κρεβατιών, παλιά μαξιλάρια, βιβλιοθήκες, γραφεία, φωτιστικά, μια παλιά τσουλήθρα από παιδική χαρά συνθέτουν τον σκηνικό χώρο της παράστασης.
Οι nomades artcore
Οι nomades artcore είναι μια ομάδα ηθοποιών, εικαστικών, μουσικών, κινηματογραφιστών, τεχνικών και φίλων που βοηθούν εθελοντικά και συστάθηκε πριν από πέντε χρόνια με σκοπό τη σύνθεση των τεχνών και θεματικούς άξονες τον άνθρωπο και τη ζώσα Ιστορία. Σαν νομάδες, τα μέλη της ομάδας αναζητούν και σε άλλα μέρη και πόλεις της χώρας άλλους ομοτέχνους τους που θα μπορούν να αναπτύξουν τους ίδιους θεματικούς άξονες. Στο επίκεντρο υπάρχει πάντα το ενδιαφέρον της ομάδας για το θεατρικό κοινό και τη διάδραση μέσω της οποίας καλείται εάν θέλει να συμμετάσχει. Οι nomades artcore έχουν έως τώρα παρουσιάσει μια παράσταση εμπνευσμένη από τα πέντε βασικά συναισθήματα που θα εξελιχθεί μέσα στον επόμενο χρόνο σε ένα ντοκιμαντέρ. Παρουσιάστηκε στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού και στον σιδηροδρομικό σταθμό της Δραπετσώνας.
"Όσα έβλεπα. Τα κάλυψα.
Ρούχα, παπούτσια, εξόδους τρελές.
Παρέες.
Μαγαζιά
Βιβλία.
Λεφτά.
Είδα πολλά.
Πολλά .
Πολλές εκπομπές.
Και όμως εκείνο το πρωινό.
Όχι εκπομπή, μα προτροπή ήταν.
Ένα πρωινό λοιπόν. Ένα συγκεκριμένο πρωινό.
Ακόμα αυτοκίνητα δεν είχαν βγει. Μόνο πουλιά.
Μετά από πολλές διασταυρώσεις.
Είδα την πόλη από ψηλά.
Το φεγγάρι δεν είχε φύγει.
Μα ο ήλιος έβγαινε σιγά - σιγά.
Και για λίγο μπόρεσα και τον κοίταξα στα μάτια.
και κάπως έτσι ξαφνικά.
Πώς άφησα να γίνουν όλα αυτά.
Και κατρακύλησα.
Σαν πέτρα.
Και πήρα σβάρνα.
Παίρνω ακόμα.
Σε μια πορεία.
Και είμαι εδώ - σε αυτήν τη γη.
Τρέφω, τροφοδοτώ και ζω με καθαρό ιδρώτα".
Ταυτότητα
Ερμηνεύει η Ζωή Δρακοπούλου
Σκηνική σύνθεση: Πέτρος Ρούσσος, Γιάννης Σιούτης
Εικαστική σύνθεση: Μαρία Καραθάνου
Κείμενο: Γιάννης Σιούτης
Μουσική επιμέλεια, sound design: Κώστας Γ.
Video, sketch: Γιάννης Νικολόπουλος
Φωτογραφία: Αλέξανδρος Θεοφυλάκτου
Οργάνωση παραγωγής: Υρώ Τακάκη
Τεχνική υποστήριξη: Νίκος Παπαϊωάννου
Μάνια Ζούση
