Πριν τα τηλεπαράθυρα αντικαταστήσουν τον πολιτικό λόγο, η ρητορική δεινότητα ήταν μια ανεκτίμητη, αλλά και εκ των ων ουκ άνευ ιδιότητα κάθε πολιτικού, ιδιαίτερα όσων οι φιλοδοξίες έφταναν μέχρι τα έδρανα του Κοινοβουλίου και πέρα από αυτά...
Σήμερα πρόκειται για μια ικανότητα που σπανίως συναντάται - και ακόμη σπανιότερα εκτιμάται, αφού η "ατάκα" τείνει να αντικαταστήσει τον συγκροτημένο με επιχειρήματα λόγο. Ίσως γι' αυτό να αποτελεί "μουσειακό" είδος, που πρέπει να τεκμηριωθεί και να διασωθεί.
Αυτή την αποστολή φαίνεται να επιτελεί η κομψή σειρά τομιδίων Τετράδια Κοινοβουλευτικού Λόγου που εκδίδεται από το Ίδρυμα της Βουλής, η οποία συνιστά μια πρωτότυπη προσπάθεια μελέτης του ελληνικού κοινοβουλευτικού λόγου από τον 19ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας.
Στην τρίτη σειρά δέκα τομιδίων περιλαμβάνονται ισάριθμες ομιλίες, οι οποίες εκφωνήθηκαν σε κρίσιμες για τη χώρα στιγμές, κυρίως παρεμβάσεις που αφορούν τη διαδικασία εξόδου της χώρας από μεγάλες οικονομικές κρίσεις: από τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη και τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο το 1893 έως τον Γεώργιο Καρτάλη και το σταθεροποιητικό του πρόγραμμα το 1952.
Ανάμεσά τους όμως συγκαταλέγονται και άλλες κρίσιμες καμπές, όπως η παρέμβαση του Ελευθερίου Βενιζέλου ακριβώς στην έναρξη του Εθνικού Διχασμού (1915), η εισήγηση του Κωνσταντίνου Τσάτσου για το νέο Σύνταγμα (1975) και η ομιλία του Λεωνίδα Κύρκου κατά τη συζήτηση για την κύρωση της Συνθήκης Προσχώρησης στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1979.
Τέλος, συμπεριλαμβάνονται και δύο ομιλίες πολιτιστικού ενδιαφέροντος, η εισήγηση του Αθανάσιου Ευταξία για τον νόμο περί αρχαιοτήτων (1899) και του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (1977).
Κάθε τομίδιο συνοδεύεται από εισαγωγικό κείμενο που υπογράφουν γνωστοί ιστορικοί, τοποθετώντας τήν κάθε αγόρευση στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής της.
