Η Δίκη της Νυρεμβέργης, που ξεκίνησε την ακροαματική της διαδικασία στις 20 Νοεμβρίου, πριν από 70 ακριβώς χρόνια, υπήρξε σημείο καμπής στο διεθνές δικαιϊκό σύστημα. Η ανάγκη απόδοσης δικαιοσύνης στα εκατομμύρια των θυμάτων του ναζιστικού καθεστώτος και του πολέμου οδήγησε στην αναγνώριση νέων εγκλημάτων, όπως αυτό της γενοκτονίας, νέων δικαστικών σωμάτων (η Νυρεμβέργη θεωρείται το πρόπλασμα ενός μονίμου Διεθνούς Δικαστηρίου) κ.ά.
Ανάμεσα στις πολλές πρωτόγνωρες απαιτήσεις που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι Σύμμαχοι οργανώνοντας τη δίκη, που κράτησε σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο, ήταν και η ανάγκη μετάφρασης χιλιάδων εγγράφων, αλλά και όσων διαμείβονταν στην αίθουσα, σε γλώσσα που κατανοούσαν οι κατηγορούμενοι. Προκειμένου η δίκη να διεξαχθεί με τη μικρότερη δυνατή καθυστέρηση, ελήφθη η απόφαση να χρησιμοποιηθεί μια καινοφανής, άγνωστη έως τότε, μέθοδος, αυτή της "ταυτόχρονης διερμηνείας".
Σε αυτές τις άγνωστες φωνές και στους ανθρώπους που βρίσκονταν πίσω τους είναι αφιερωμένη η επετειακή έκθεση ιστορικών τεκμηρίων που διοργανώνει η Διεθνής Ένωση Διερμηνέων Συνεδρίων (AIIC), η οποία εγκαινιάζεται αύριο στο Ινστιτούτο Γκαίτε, όπου και θα φιλοξενηθεί έως τις 20/11.
Η έκθεση, που συνοδεύεται από εισηγήσεις, προβολές και δρώμενα, έχοντας διαδραστικό χαρακτήρα, δεν περιορίζεται μόνο στη Δίκη της Νυρεμβέργης, αλλά επεκτείνεται στις δίκες για την πρώην Γιουγκοσλαβία, στον ρόλο των διερμηνέων στα πεδία των μαχών, στα διεθνή fora, μέχρι τις σημερινές αυξημένες ανάγκες διερμηνείας που προκαλεί το ογκούμενο κύμα προσφύγων που φτάνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
