Σε απόσταση μίας ώρας από την πρωτεύουσα, η Αίγινα αποτελεί δημοφιλή τόπο προσωρινής διαμονής ή ολιγόωρης επίσκεψης χιλιάδων Αθηναίων. Αν και φιλοξενεί δεκάδες καλλιτέχνες, αλλά και πλούσιες πολιτιστικές εκδηλώσεις, η έλλειψη χώρων πολιτισμού που να μπορούν να τις φιλοξενήσουν είναι αισθητή. Κι όμως, στο νησί υπάρχει, από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ένα ιστορικό κτήριο, το Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο, που από το 1880 λειτούργησε ως φυλακή, το οποίο θα μπορούσε να λύσει οριστικά το πρόβλημα του νησιού.
Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το οριστικό κλείσιμο των φυλακών, το 1984, και το κτήριο, που προοριζόταν να γίνει μουσείο αλλά παραδόθηκε ημιτελές, παραμένει κλειστό, έρμαιο των αντιπαραθέσεων ανάμεσα στην αρχαιολογική υπηρεσία, στην οποία έχει περιέλθει, και τους φορείς της τοπικής κοινωνίας.
Στον προβληματισμό για τη χρήση του κτηρίου, με τρόπο που θα αναδεικνύει την ιστορική μνήμη και θα ικανοποιεί τις πολιτιστικές ανάγκες των κατοίκων, παρεμβαίνουν τρεις εικαστικοί καλλιτέχνες που εργάζονται για μεγάλα διαστήματα στην Αίγινα, ο Κώστας Βαρώτσος, η Βένια Δημητρακοπούλου και η Δανάη Στράτου, σε συνεργασία με τον ιστορικό Γιώργο Καλόφωνο. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φιστικιού, δημιουργούν από κοινού μια site specific περιορισμένης διάρκειας εικαστική εγκατάσταση μεγάλων διαστάσεων, η οποία θα παραμείνει ακριβώς απέναντι από την πρόσοψη του κτιρίου από την Παρασκευή έως και την Κυριακή. Στόχος της να υπομνηματίσει εικαστικά το πολυτάραχο παρελθόν, τη συμβολική φόρτιση αλλά και τη δυναμική του σημαντικού αυτού μνημείου. Να λειτουργήσει ως έναυσμα για την ολοκλήρωση της αποκατάστασής του και ως πρόγευση της επαναλειτουργίας του ως τόπου μνήμης και δημιουργίας.
