Τμήμα αρχαίου δρόμου μήκους 300 μ., που χρησιμοποιούνταν σε όλη τη διάρκεια του 4ου π.Χ αι. όπως αποδεικνύουν τα ευρήματα, έφερε στο φως η αρχαιολογική έρευνα της Εφορείας Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής Πειραιώς και Νήσων στην παραλία του Μεγάλου Καβουρίου, στη Βουλιαγμένη, προσφέροντας σημαντικές πληροφορίες για την τοπογραφία, τον τρόπο οργάνωσης και το οδικό δίκτυο του αρχαίου Δήμου των Αιξωνίδων Αλών, που ταυτίζεται γεωγραφικά με τις σύγχρονες δημοτικές ενότητες της Βούλας και της Βουλιαγμένης. Η αποκάλυψη του δρόμου στην παραλία του Καβουρίου, όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού, είναι ιδιαίτερα σημαντική και φωτίζει πτυχές της οικονομικής και εμπορικής δραστηριότητας των κατοίκων και βέβαια της πολεοδομικής τους οργάνωσης.
Το τμήμα της αρχαίας αμαξιτής οδού απλώνεται ανάμεσα στη σημερινή οδό Καβουρίου και στον σύγχρονο παραλιακό πεζόδρομο και από τη μελέτη της πορείας του συμπεραίνεται, ότι συνέδεε τον αρχαίο Δήμο των Αιξωνιδών Αλών με το παραλιακό μέτωπο τη περιοχής, όπου ήταν οργανωμένη λιμενική εγκατάσταση.
Η οδός ορίζεται από δύο αναλημματικούς τοίχους που περικλείουν και συγκρατούν το κατάστρωμα. Το πάχος των αναλημμάτων της οδού είναι περίπου 60-65 εκ. και το ύψος τους κυμαίνεται από 15 εκ. έως 65 εκ. Το πλάτος της οδού δεν είναι σταθερό και μεταβάλλεται από 1,90 μ. έως 6,10 μ. Το κατάστρωμά της είναι λιθόστρωτο, με μικρούς λίθους σε πυκνή διάταξη, προκειμένου να μην καταστρέφεται από τις βροχές. Κοντά στο πιο πλατύ σημείο του δρόμου, σε άμεση επαφή με το βόρειο ανάλημμά του, εντοπίστηκε ένα κτήριο ορθογώνιας κάτοψης, με διαστάσεις 3,30μ. x 2,50/2,60μ., οι τοίχοι του οποίου σώζονται στο ύψος των θεμελίων. Το λιθόστρωτο δάπεδό του είναι όμοιο με το κατάστρωμα του δρόμου, γεγονός που αποδεικνύει την ταυτόχρονη κατασκευή τους. Δεδομένου ότι ο δρόμος οδηγούσε στο αρχαίο λιμάνι, πιθανολογείται η ύπαρξη «φρουράς» στον χώρο, που θα ήλεγχε τη διέλευση των αμαξών και τη διακίνηση των προϊόντων.
Ο δρόμος στην πορεία προς τα ανατολικά πιθανότατα διασταυρώνονταν με την «Αστική Οδό», η οποία συνέδεε την Αθήνα με το Σούνιο. Το οδικό δίκτυο του αρχαίου Δήμου των Αιξωνίδων Αλών ήταν ιδιαίτερα αναπτυγμένο και, πέρα από τις προαναφερθείσες κεντρικές οδικές αρτηρίες, υπήρχαν και δευτερεύουσες, που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες μετακίνησης των Αλαιέων εντός των οικισμών, ενώ παράλληλα οδηγούσαν και στο σημαντικότερο ιερό του δήμου, τον ναό του Απόλλωνος Ζωστήρος.
Οι εργασίες ξεκίνησαν αρχικά στο πλαίσιο του έργου ΕΣΠΑ «Διάφορες Κατασκευές και Αναπλάσεις στην περιοχή Μεγάλου Καβουρίου Βουλιαγμένης» και στη συνέχεια χρηματοδοτήθηκαν από τον κ. Αθανάσιο Μαρτίνο. Πραγματοποιήθηκαν με ευθύνη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής Πειραιώς και Νήσων (πρώην ΚΣΤ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων), με την επίβλεψη της αρμόδιας για την περιοχή αρχαιολόγου κας Μ. Γιαμαλίδη και τη συνεργασία των αρχαιολόγων Ι. Εβρενόπουλου και Κ. Νταϊφά.
