Ο Πέτρος Κλαμπάνης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και εγκατέλειψε τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο της Αθήνας για να αφοσιωθεί στη μουσική, σπουδάζοντας κοντραμπάσο αρχικά στο Άμστερνταμ και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη όπου και μετοίκισε τελικά οριστικά. Από το ξεκίνημά του τον κέρδισε η jazz και εξακολουθεί να την υπηρετεί με συνέπεια, δίχως όμως να αποκλείει και επιλεγμένες εκλεκτές συνεργασίες και εκτός αυτής. Εκτός όμως από θαυμάσιος εκτελεστής, ο Πέτρος Κλαμπάνης είναι και ένας προικισμένος συνθέτης, όπως απέδειξε ήδη με τον πρώτο του δίσκο «Contextual» που κυκλοφόρησε το '11. Το δεύτερο album του «Minor Dispute», που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό, είναι όχι μόνο κατά πολύ πιο ώριμο αλλά και απλά πολύ καλύτερο. Με ένα εξαιρετικό κουαρτέτο που συναπαρτίζεται από τον κιθαρίστα Gilad Hekselman, τον πιανίστα Jean-Michel Pilc και τον ντράμερ John Hadfield (συν ένα κουαρτέτο εγχόρδων όπου το έκρινε απαραίτητο) ο Πέτρος Κλαμπάνης κάνει υπέροχη σύγχρονη jazz με επιπλέον διακριτικά στοιχεία από την παραδοσιακή μας μα και την κλασική μουσική και ιδιαίτερα πλούσια τόσο σε φαντασία όσο και σε συναίσθημα. Μιλήσαμε μαζί του όχι μόνο για τον συγκεκριμένο δίσκο αλλά και τη συνολική του σχέση με την jazz όπως και της τελευταίας με τους ανθρώπους.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Είστε ένας από τους ελάχιστους Έλληνες μουσικούς, ακόμα και της jazz που είναι ένα εκ φύσεως διεθνές ιδίωμα, οι οποίοι κάνουν καριέρα και εκτός της χώρας μας και μάλιστα με σημαντική αναγνώριση. Πώς συνέβη αυτό και πόσο εύκολο ήταν;
Είναι μια διαδικασία που χρειάζεται υπομονή, συγκέντρωση και πλάνο. Έπρεπε να αντιμετωπίσω πολλά εμπόδια αλλά αυτά με έκαναν πιο δυνατό και έμαθα πάρα πολλά πράγματα στην πορεία. Όπως στη ζωή έτσι και στη μουσική (καριέρα και πράξη) παίζεις, κάνεις λάθη, ξανασηκώνεσαι και συνεχίζεις.
* Πώς φτάσατε να κυκλοφορήσετε τον δεύτερο μόλις δίσκο σας σε μια τόσο έγκυρη και σημαντική αμερικανική jazz εταιρεία;
Ήδη το πρώτο μου album «Contextual» είχε κυκλοφορήσει στην Inner Circle Music και αυτό προέκυψε από τη γνωριμία μου με τον Greg Osby. Toυ είχα στείλει τη μουσική μου, του άρεσε και έτσι προχωρήσαμε στην κυκλοφορία. Στο «Minor Dispute» ήταν πιο απλά τα πράγματα καθώς πλέον υπάρχει πολλή εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Στην κεντρική Ευρώπη κυκλοφορεί από την εξίσου σημαντική εταιρεία Cristal Records και στην Ελλάδα και Κύπρο από την ιστορική Μinos EMI.
* Ποιους jazz μουσικούς ξεχωρίζετε ο ίδιος σαν αυτούς που διαμόρφωσαν το ύφος σας, πρώτα συνθετικά και στη συνέχεια εκτελεστικά;
Jaco Pastorius ο οποίος ήταν ο μουσικός μου ήρωας όταν ήμουν έφηβος. Brad Mehldau τον οποίο παρακολουθώ πολύ καιρό και η μουσική του πάντα με εμπνέει. Richard Galliano, ένας επίσης εξαιρετικός εκτελεστής και συνθέτης από τη Γαλλία. Και τον Paco De Lucia, τον μεγάλο κιθαρίστα του flamenco τον οποίο δυστυχώς χάσαμε πρόσφατα και αποτελεί πάντα έμπνευση για μένα.
* Και από ποια άλλα ιδιώματα πλην της jazz θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί καθοριστική επίδραση;
Σαφώς την ελληνική μουσική στο σύνολό της, από τις καντάδες του νησιού μου μέχρι τα Ηπειρώτικα και από τα «έντεχνα» μέχρι τους Τρύπες. Όλα αυτά τα ακούσματα τα φέρω, τα αγαπώ και τα χρησιμοποιώ όταν γράφω και παίζω μουσική... Αγαπώ επίσης πολύ την ινδική μουσική, το Flamenco και φυσικά πολλές εκφάνσεις της κλασικής μουσικής. Αγαπημένοι μου κλασικοί συνθέτες είναι ο J.S. Bach και ο Claude Debussy.
* Γράφοντας ένα νέο κομμάτι ποιο είναι το κυριότερό σας μέλημα, μουσικό ή όποιο άλλο; Και ποιος είναι ο σημαντικότερος παράγοντας όσον αφορά στο πώς το προσεγγίζετε ο ίδιος εκτελεστικά;
Κάθε κομμάτι είναι ένας μικρόκοσμος, μια μικρή ιστορία που έχει αρχή, μέση και τέλος. Είναι ένα μουσικό χρώμα που φέρει συναισθήματα, ιδέες και εμπειρίες της ζωής μου. Αυτό προσπαθώ να αποτυπώσω όταν συνθέτω. Όταν εκτελώ τη μουσική μέλημα μου είναι να σεβαστώ την κεντρική ιδέα και το «κέντρο βάρους», αν θέλεις, κάθε κομματιού. Ταυτόχρονα επιστρατεύω τη μουσική μου φαντασία που θα με ωθήσει στο να ανακαλύψω νέους μουσικούς τόπους χωρίς να προσβάλλω τη φύση της σύνθεσης.
* Ενώ γράφετε ο ίδιος το υλικό σας και, αν αντιλαμβάνομαι σωστά, αρκετό μάλιστα, στον δίσκο υπάρχουν και διασκευές και μάλιστα τρεις. Ποιος είναι ο συγκεκριμένος λόγος για κάθε μια από αυτές;
Το «Θαλασσάκι» είναι από τα αγαπημένα μου παραδοσιακά κομμάτια. Η βασική ιδέα, το concept του «Minor Dispute», είναι η ειλικρίνεια. Το κομμάτι αυτό λοιπόν είναι μια δήλωση για το ποιος είμαι και από πού έρχομαι, μουσικά και γεωγραφικά. Το «Luiza» είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια του A.C. Jobim τον οποίο αγαπώ πολύ και, κατά κάποιο τρόπο, είναι και ένας τρόπος να εκφράσω και τον θαυμασμό μου προς τη μουσική της Βραζιλίας. Το «March Of The Sad Ones» είναι μια σύνθεση του καλού μου φίλου και κιθαρίστα του γκρουπ Gilad Hekselman. Ο Gilad είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους σπουδαιότερους σημερινούς κιθαρίστες της jazz και αυτό το κομμάτι το ξεχώρισα από την τελευταία του δισκογραφική δουλειά.
* Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου, δεδομένου και ότι η μουσική σας δεν απευθύνεται ακριβώς στον μέσο ακροατή, στις συναυλίες που πραγματοποιήσατε πρόσφατα και μάλιστα όχι μόνο στις μεγάλες αλλά και σε κάποιες μικρές ελληνικές πόλεις;
Θεωρώ ότι η δημιουργική μουσική έχει κερδίσει πολλούς νέους και ουσιαστικούς ακροατές τα τελευταία χρόνια. Πολλοί λένε ότι η κρίση έχει βοηθήσει αυτό το φαινόμενο, άποψη στην οποία μπορώ να εντοπίσω πολλά στοιχεία αλήθειας. Η ανταπόκριση στη μουσική μου ήταν εξαιρετική. Πραγματοποιήσαμε μια sold out συναυλία στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τον Δεκέμβριο και γενικά όλες οι συναυλίες ήταν πολύ επιτυχημένες, από άποψη αριθμού μα και ποιότητας του ακροατηρίου.
* Και με την ευκαιρία, ποια ήταν η αίσθησή σας, μέσα από την όποια επαφή είχατε με αυτό τον κόσμο, για το ποια είναι η κατάσταση και η ψυχολογία του μετά από πέντε χρόνια Μνημονίων και την κατάληξη της περιβόητης διαπραγμάτευσης;
Νιώθω μια αναπόφευκτη ψυχική κόπωση των ανθρώπων. Έχουμε όλοι κουραστεί από αυτό το πολιτικό δράμα και δεν αρέσει σε κανέναν να γίνεται η χώρα μας επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής με αυτόν τον τρόπο. Θεωρώ ότι είναι μια δοκιμασία που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με μεγάλη ψυχραιμία, ομοψυχία και σεβασμό στους συμπολίτες μας αλλά και στις απόψεις που έχει καθένας τους. Στο τέλος πιστεύω ότι όλοι θα βγούμε πιο σοφοί και πιο δυνατοί από όσο ήμασταν πριν.
* Αντίστοιχα ποια θα λέγατε, μέσα από την εμπειρία σας, ότι είναι η γνώμη του κόσμου ειδικά στην Αμερική για το ελληνικό ζήτημα ή πρόβλημα; Το κατανοούν κατ' αρχήν και στη συνέχεια στην πλειοψηφία τους είναι μαζί μας ή εναντίον μας;
Θεωρώ ότι το αμερικανικό κοινό βλέπει το ελληνικό ζήτημα με συμπόνια. Διακρίνω μια αρκετά μεγάλη συμπάθεια στην Ελλάδα, ακόμα και στη Γερμανία, όπου έπαιξα πρόσφατα, οι άνθρωποι φάνηκαν να ενδιαφέρονται πολύ για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Δυστυχώς όμως οι πολιτικές των κρατών δεν καθορίζονται από την ευαισθησία και τον ανθρωπισμό των πολιτών τους.
* Πώς είδατε την κίνηση της προκήρυξης του δημοψηφίσματος και πώς σχολιάζετε το αποτέλεσμά του;
Το δημοψήφισμα ήταν σαφώς μια τολμηρή απόφαση. Το αποτέλεσμα εκφράζει το λαϊκό αίσθημα και χρήζει σεβασμού από όλους. Ελπίζω στο καλύτερο για τη χώρα μου και παρακολουθώ τις εξελίξεις με προσοχή, ψυχραιμία και μακριά από άσκοπες κινδυνολογίες.
* Διοργανώνετε ένα φεστιβάλ στον τόπο καταγωγής σας, τη Ζάκυνθο. Γιατί και πώς σκεφτήκατε να αναλάβετε αυτή την πρωτοβουλία, σε μια τόσο δυσχερή μάλιστα για τη χώρα μας περίοδο και με ποιους άξονες και πώς την υλοποιείτε;
Το φεστιβάλ ξεκίνησε το 2009 από μια ομάδα ανθρώπων που είτε κατάγονται είτε ζουν στο νησί, εγώ έχω την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή και παραγωγού του φεστιβάλ. Υπάρχουν πολλές καλλιτεχνικές φωνές στην εγχώρια μουσική σκηνή και ήθελα πολύ να τις φέρω σε επαφή με τους ανθρώπους και το περιβάλλον της ιδιαίτερης πατρίδας μου. Το ανοιχτό θεατράκι της Δερματούσσας είναι υπέροχο και η Ζάκυνθος μια κούκλα το καλοκαίρι! Τι καλύτερο για να απολαύσει κάποιος καλή μουσική;
* Και τα προσεχή σχέδιά σας;
Περιοδείες με το γκρουπ μου σε Αμερική και κυρίως Ευρώπη, καθώς και η ηχογράφηση και βιντεοσκόπηση του επόμενου live album μου το οποίο θα κυκλοφορήσει την προσεχή άνοιξη και θα έχει για τίτλο την ελληνική λέξη «Χρώμα».
Τίτλος σίγουρα ιδιαίτερα ταιριαστός με μια μουσική με τόσες αποχρώσεις διάθεσης και τόσα επίπεδα γραφής και εκτέλεσης, με μια κουβέντα τόσο σαγηνευτικά σύνθετη όσο του Πέτρου Κλαμπάνη...
