Ο Δημήτρης Σαμόλης σπούδασε νομικά και μάλιστα εξάσκησε για σύντομο διάστημα τη δικηγορία αλλά, καθώς παράλληλα με τις ακαδημαϊκές του σπουδές φοιτούσε και σε δραματική σχολή, δεν άργησε να εγκαταλείψει τις αίθουσες των δικαστηρίων για εκείνες των...θεάτρων! Φαίνεται όμως ότι το υποκριτικό δεν ήταν το μόνο ταλέντο του αφού, παράλληλα με όλα αυτά, είχε αρχίσει όχι μόνο να ασχολείται με το τραγούδι αλλά και να γράφει δικά του.
Το αποτέλεσμα αυτής της μουσικής του δραστηριότητας είναι ο πρώτος του δίσκος «Popetry» που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό. Ο δικής του έμπνευσης νεολογισμός που αποτελεί τον τίτλο είναι μία συνένωση των λέξεων pop, poetry και try και πραγματικά αυτά τα τρία στοιχεία καθορίζουν τη δουλειά του.
Συγκεκριμένα -και με την αντίστροφη σειρά- αυτό που προσπαθεί να κάνει ο Δημήτρης Σαμόλης είναι να συνδυάσει μιαν ιδιόρρυθμη, ελαφρά ποιητική, αλλά κυρίως γεμάτη χιούμορ, ειρωνεία και, πάνω απ' όλα ίσως, αυτοσαρκασμό, στιχουργική γραφή (προφανώς στα αγγλικά), με μια μουσική η οποία διακρίνεται μεν για την ποπ διάθεση και αισθητική της, που όμως προσεγγίζεται με έναν αρκούντως, συχνά και άκρως ιδιοσυγκρασιακό τρόπο. Σε αυτούς τους δύο πόλους βασίζεται και η ερμηνεία του, η οποία φυσικά υποστηρίζεται, αλλά και «χρωματίζεται» από τη θεατρική εμπειρία του.
Πρόκειται για δύσκολο, ομολογουμένως, εγχείρημα, αλλά, παρά τις επιμέρους ατέλειές του, το σύνολο κρίνεται επιτυχημένο. Για ντεμπούτο album, δηλαδή, το «Popetry» χαρακτηρίζεται από μια εντυπωσιακά συγκροτημένη και ολοκληρωμένη άποψη και ως αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον τόσο ενδιαφέρον ώστε να μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητας ότι, όσον αφορά το ιδίωμα που επέλεξε ο Δημήτρης Σαμόλης, «ήρθε για να μείνει».
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Δεν θα σας ρωτήσω, βέβαια, πώς και γιατί εγκαταλείψατε τη νομική επιστήμη για τη δραματική τέχνη, αλλά γιατί και πώς, ενώ ήδη εργαζόσασταν ως ηθοποιός, σας προέκυψε ξαφνικά να ασχοληθείτε και με τη μουσική;
Ήταν κάτι που το ήθελα από μικρός, αλλά τελικά βρήκα το θάρρος να το αποτολμήσω τώρα. Θέλω όσοι ακούσουν τη μουσική μου να μάθουν, παράλληλα, και την ιστορία μου, ότι δηλαδή ήμουν άνθρωπος που δεν τολμούσε να εκφραστεί μουσικά λόγω του φόβου της αποτυχίας, αλλά τελικά το έκανα. Αν αυτό μπορεί να εμπνεύσει έστω έναν άνθρωπο, θα είμαι ευτυχισμένος!
* Αλήθεια, έχετε αφήσει πλέον το θέατρο ή εξακολουθείτε να το κάνετε εκ παραλλήλου με τη μουσική;
Τη φετινή σεζόν που κυκλοφόρησε ο δίσκος συμμετείχα σε δύο παραστάσεις, το «Αγαπητή Ελένα» στο Θέατρο Επί Κολωνώ και το «Βουρκόλακας» στο Θέατρο Αποθήκη.
* Όπως κι αν έχει, σας βοήθησε καθόλου η θεατρική παιδεία σας στον τρόπο που προσεγγίζετε τη μουσική, και ιδιαίτερα την ερμηνεία;
Η αλήθεια είναι ότι μου βγαίνει πάντα μια θεατρικότητα στην ερμηνεία των τραγουδιών, ενώ και ως προς το γράψιμό τους θέλω καθένα να έχει μια υποτυπώδη αφήγηση ιστορίας με αρχή, μέση και τέλος.
* Εντύπωση προκαλεί ότι, αντί να αρχίσετε ερμηνεύοντας τραγούδια άλλων, και μάλιστα παλαιότερα, όπως κάνουν οι περισσότεροι, ξεκινήσατε κατ' ευθείαν με δικά σας. Αυτό σημαίνει ότι το να καταξιωθείτε ως τραγουδοποιός σας ενδιαφέρει, τουλάχιστον εξίσου με το να γίνετε γνωστός ως ερμηνευτής;
Ερμηνεύω τα τραγούδια που συνθέτω γιατί το θεωρώ πιο εύκολο. Είναι πιο εύκολο να ταυτιστείς με κάτι που δημιούργησες ο ίδιος από το να ερμηνεύεις κομμάτια άλλων δημιουργών.
* Τελικά, αν έπρεπε να επιλέξετε ένα από τα δύο, τι θα δηλώνατε; Τραγουδιστής ή τραγουδοποιός;
Δεν τα πάω καλά ούτε με τα διλήμματα ούτε με τις δηλώσεις. Το σύμπαν είναι άριστος ακροατής και δεν θέλω να του βάζω ιδέες!
* Επίσης αντίθετα με τους περισσότερους αναλόγους σας δεν γράψατε τα πρώτα τραγούδια σας στη γλώσσα μας, αλλά στα αγγλικά; Ήταν αυθόρμητο; Και θα συνεχιστεί έτσι, ή δεν αποκλείετε να γράψετε στο μέλλον και ελληνικούς στίχους;
Είναι πολλοί οι λόγοι που γράφω στα αγγλικά. Κάποιοι από αυτούς είναι ότι μου βγαίνει πιο εύκολα επειδή τα ακούσματά μου είναι τέτοια και θα ήθελα να κάνω συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Θα ήθελα πολύ, όμως, να γράψω και στην ελληνική γλώσσα.
* Έχω την αίσθηση ότι όλες σχεδόν οι μουσικές αναφορές σας τοποθετούνται στη δεκαετία του '80. Έχω δίκιο;
Μάλλον όχι... Εκτός πια και αν συμβαίνει εν αγνοία μου.
* Ποια ονόματα διακρίνετε ο ίδιος ως σημαντικότερες και πλέον καθοριστικές για το ύφος σας επιρροές; Και ποιες είναι αντιστοίχως οι σημαντικότερες από ερμηνευτικής πλευράς;
Robbie Williams, Μάνος Χατζιδάκις, Dead Man's Bones, Phillip Glass και Lana Del Rey. Ερμηνευτικά νομίζω ότι με εκφράζει απόλυτα ο Rufus Wainwright.
* Με μία ή δύο, το πολύ, εξαιρέσεις τα τραγούδια σας είναι ερωτικά. Το να γράψετε και για κοινωνικά θέματα δεν σας ενδιαφέρει; Όλο αυτό το νέο περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει οι συνθήκες της πολύχρονης κρίσης δεν σας εμπνέει καθόλου;
Ο έρωτας είναι μείζον κοινωνικό θέμα, και εννοώ τον έρωτα με την ευρεία έννοια, όχι δηλαδή μόνο μεταξύ δύο ανθρώπων. Αν ο έρωτας κυριαρχούσε σε όλες τις εκφάνσεις τις καθημερινότητάς μας, στις τράπεζες, στο σούπερ μάρκετ, στην πολιτική, όλα θα ήταν ομορφότερα.
* Έχετε πάντως πολύ προσωπική, αν όχι και ιδιότυπη, προσέγγιση στην ερωτική θεματολογία. Είναι απλώς χιουμοριστική / σκωπτική, ή συνειδητά ρεαλιστική και γι' αυτό πιο αποστασιοποιημένη;
Νομίζω έχει να κάνει με μια συλλήβδην σαρκαστική θεώρηση της ζωής. Το χιούμορ είναι σαν τους φακούς επαφής, αν τους φοράς τα βλέπεις όλα έτσι!
* Τελικά ο έρωτας για εσάς είναι... αναγκαίο κακό, ή πηγή και δύναμη ζωής;
Την απάντηση την ψάχνω κάθε φορά μέσα από τους στίχους που γράφω. Ουσιαστικά βέβαια δεν υπάρχει απάντηση, αλλά είναι μια καλή αφορμή για να γράφεις τραγούδια.
* Και τι ετοιμάζετε για τη συνέχεια, αναφορικά με τον δίσκο και όχι μόνο;
Στις 30 Ιουνίου θα δώσουμε μια συναυλία με την Αρετή Κοσμίδου στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Και μετά, είδωμεν...
Συμπερασματικά, λοιπόν, προς το παρόν θα είχαμε μόνο να πούμε -χρησιμοποιώντας τη... νομική ορολογία!- πως αυτός ο ηθοποιός έχει ήδη αποκτήσει νόμιμο δικαίωμα νομής και επί της (ποπ) μουσικής...
