Της Άννας Φιλίνη
Η εικαστική δράση - περφόρμανς της Αιμιλίας Μπουρίτη παρουσιάστηκε την περασμένη Τετάρτη με τον τίτλο «Δέμας» στην Cheepart, στο πλαίσιο της έκθεσης, που λειτουργεί από 3.6.15 με την υποστήριξη της αυστριακής πρεσβείας. Το κείμενο - εισαγωγή διευκρινίζει: "Η λέξη σώμα σήμαινε αρχικά (στον Όμηρο και μέχρι τον Ησίοδο) 'το νεκρό σώμα, το πτώμα', το δέμας δήλωνε 'το ζωντανό σώμα'". Το βίντεο από την περφόρμανς θα συνεχίσει να παρουσιάζεται στον χώρο της έκθεσης.
Το «Δέμας» για 30 ολόκληρα λεπτά έκοβε την ανάσα, τόσο γιατί εξέφραζε με αμεσότητα την ανθρώπινη αγωνία για επιβίωση -αγωνία που ζούμε με ένταση τα τελευταία χρόνια και ιδιαιτέρως τις τελευταίες μέρες-, όσο και γιατί αποτελεί μια πρωτοπόρα, ειλικρινή και υψηλής στάθμης καλλιτεχνική έκφραση.
Η δράση παρουσιάζεται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο ενός τετραγώνου 3Χ3 μέτρων πάνω στο έδαφος, που σηματοδοτείται από ένα περίγραμμα μιας παχιάς υδαρής κόκκινης γραμμής, όμοιας με αίμα. Η Αιμιλία Μπουρίτη κινείται μέσα σε αυτό το πλαίσιο που τη «ματώνει» ολοένα και πιο φανερά. Το γυμνό γυναικείο της σώμα είναι εγκλωβισμένο από το κεφάλι μέχρι τις άκρες των ποδιών μέσα σε έναν διάφανο, αλλά αρκετά πηχτό πλαστικό κύλινδρο - ρούχο, που της επιτρέπει με κόπο να περπατά σφαδάζοντας, να ανασαίνει, να βλέπει αμυδρά. Όσο περπατά, το περίβλημά της εμποτίζεται όλο και περισσότερο από το κόκκινο - αίμα, ενώ ακούγεται μέσα από τον κύλινδρο ο εκκωφαντικός ήχος της βαριάς ανθρώπινης ανάσας και ο θόρυβος των δαχτύλων, των ώμων και του στήθους, καθώς έρχονται σε επαφή εναγωνίως με αυτό το πλαστικό περίβλημα - φυλακή. Το σώμα στο τέλος, ξεθεωμένο μετά την πάλη, δείχνει να αναδύεται λαβωμένο, αλλά πλέον ελεύθερο. Όλες αυτές οι κινήσεις έχουν μια δραματικότητα και ταυτόχρονα μια εύθραυστη τρυφερότητα αλλά και έναν υποβόσκοντα επίμονο ρυθμό, στοιχεία δηλωτικά της τέχνης αυτού του γυναικείου γυμνού χορού που συνδέει το σήμερα με το δράμα - σύμβολο και τη λύτρωση της αρχαίας τραγωδίας.
Η Αιμιλία Μπουρίτη δουλεύει εδώ και χρόνια τον χορό και τις εικαστικές περφόρμανς, χορεύοντας η ίδια και σκηνοθετώντας. Διδάσκει περιοδικά στο Πανεπιστήμιο Fontys της Ολλανδίας. Από το 2010 διδάσκει στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και διεξάγει σεμινάρια στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Έχει συμμετάσχει σε διάφορα φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Την πρωτοείδα όταν συμμετείχε στο Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος του Δήμου Αθηναίων το 2011, όπου αναζητούσε από τότε μέσα στην τέχνη της τη σχέση τής πρωτοποριακής έκφρασης με το αρχαίο δράμα.
Και στην τωρινή περφόρμανς η Αιμιλία δίνει την ανθρώπινη αγωνία με σύγχρονη μορφή, λιτά συνοψισμένη και εξπρεσιονιστική, που ταυτόχρονα αναζητά και ενσωματώνει την αρχέγονη έκφραση. Η ίδια μιλά για «μία δυναμική ενέργεια που γεφυρώνει τον εσωτερικό κόσμο με τη σωματική φόρμα» και τονίζει πως «η ενέργεια αυτή, διαποτισμένη από μνήμες, διαμορφώνει ένα παλλόμενο σώμα». Η μνήμη αποτελεί σταθερή παρουσία στο έργο της, που προσδιορίζεται ανάγλυφα μέσω της γεμάτης αναφορές δραματοποιημένης γυμνής κίνησης.
