Φτάνοντας κανείς στην πλατεία Θεάτρου, στο κέντρο της πόλης, μεταξύ Σοφοκλέους και Ευριπίδου, αντικρίζει μια εικόνα της πόλης που, αν δεν περνά συχνά από εκεί, θα του φανεί παράξενη, ίσως εξωτική, αναπόφευκτα σκληρή...
Πακιστανικά κεμπαπτσίδικα, μπαγκλαντεσιανά ζαχαροπλαστεία, πολύχρωμη υφασμάτινη κινέζικη πραμάτεια και απλωμένα στο πεζοδρόμιο καφάσια με ζαρζαβατικά σχηματίζουν μια εικόνα πολυεθνικής μητρόπολης που κάποιοι μπορεί και να μην έχουν δει ποτέ...
Στο κέντρο αυτής της πλατείας υψώνεται το ιστορικό κτήριο της Διπλαρείου Σχολής, όπου φιλοξενείται από χθες η έκθεση "Παράξενες πόλεις: Αθήνα", ένα "λίγο πιο ποπ και αρκετά χαρούμενο" project εκτός των τειχών της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών...
Η κεντρική ιδέα του είναι να δώσει την ευκαιρία στους επισκέπτες να δουν την πόλη τους με άλλα μάτια, να κάνει το οικείο παράξενο, προκειμένου μέσα από αυτό το "παραξένισμα" να επιτρέψει στον επισκέπτη να επανοικειοποιηθεί την πόλη... αλλιώς.
Προκειμένου να το πετύχουν, οι επιμελητές της έκθεσης, oι Wilhelm Finger και Μελίτα Σκαμνάκη, που συγκροτούν την ομάδα Double Decker, απευθύνθηκαν σε 24 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, που επελέγησαν με κριτήριο να μην έχουν έρθει ποτέ στην Αθήνα, από τους οποίους ζητήθηκε να δημιουργήσουν ένα έργο με θέμα την πόλη: μοναδική τους έμπνευση ένα κουτί που περιείχε ένα ποίημα του Σεφέρη, δύο κεφάλαια του Μάρκαρη, ένα τραγούδι του Χατζιδάκι κι ένα κομμάτι του Κωνσταντίνου Βήτα, μια συνταγή και δώδεκα αρχεία ήχων από την Αθήνα...
Ζωγραφική, φωτογραφία, σχέδιο, νέες τεχνολογίες, όλα χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να δημιουργηθούν εικόνες της πόλης που να μην έχουν σχέση με όσα ξέρουμε γι' αυτήν - σε μια πρώτη ανάγνωση, βέβαια, αφού κανείς, σε τελευταία ανάλυση, δεν μπορεί να ξεφύγει από τα στερεότυπα που αποικούν το φαντασιακό του...
Πέρα όμως από έκθεση σύγχρονων εικαστικών, το Strange Cities θέλει να είναι περισσότερο μια εμπειρία, προκειμένου ο επισκέπτης να παρακινηθεί "να ξαναπερπατήσει στη γειτονιά", όπως είπε η υπεύθυνη εικαστικών της Στέγης Αφροδίτη Παναγιωτάκου. Γι' αυτό πλαισιώνεται από ένα πλούσιο παράλληλο πρόγραμμα περιηγήσεων, με τα πόδια (χάρη στους πωλητές της Σχεδίας) ή με το ποδήλατο, εργαστηρίων και συζητήσεων, που θα διαρκέσουν όσο και η έκθεση, έως τις 28 Ιουνίου.
Ίσως αυτή η "Παράξενη πόλη" να θυμίζει με κάποιον τρόπο την παράδοξη πρακτική κάποιων περιηγητών του 19ου αιώνα, όπως μας θύμισε χθες ο εικαστικός Ζάφος Ξαγοράρης, που συνέτασσαν ταξιδιωτικούς οδηγούς χωρίς να έχουν επισκεφθεί τα μέρη για τα οποία έγραφαν...
Ο αστικός περιηγητής του 21ου αιώνα όμως δεν χρειάζεται να τους μιμηθεί: το κέντρο της "παράξενης πόλης" μας είναι στην πλατεία Θεάτρου, έτοιμο να τον υποδεχτεί...
Σπύρος Κακουριώτης
